Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 101/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on civil code provisions, rejecting argument that clear violation implies legal issue.

Numero d'incarto IV CSK 101/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal in part regarding the lower court's judgment and refused to accept the remainder of the appeal. The appellant argued that a clear violation of specific Civil Code articles justified the appeal, while the respondent maintained the lower court's decision was correct. The court ruled that a clear violation precludes the existence of a significant legal issue or need for interpretation, thereby rejecting the appellant's contradictory claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.; If a cassation appeal is based on a clear violation of law, it cannot simultaneously be argued that the violation raises a significant legal issue or requires interpretation of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility clear violation of law significant legal issue interpretation of provisions Civil Code provisions contradictory arguments public interest function

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez
art. 3981 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego
art. 3989 § 2 k.p.c.
(art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy
art. 102 k.p.c.
orzekł na podstawie art. 102 w zw.
art. 108 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art.108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 20
art. 39820 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 101/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa K. L.

przeciwko małoletniemu D. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 sierpnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r., odmawia przyjęcia

skargi kasacyjnej w pozostałej części oraz oddala wniosek

powódki o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez

powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,

które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia

jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest

skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie

publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też

nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości, gdyż art.1082, 216 i 212 k.c., były już

wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz omawiane

w piśmiennictwie.

Strona skarżąca podnosi również, że naruszenie wskazanych przepisów

było oczywiste. Taki zarzut powoduje, że nie można równocześnie podnosić, iż

w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne

zagadnienie prawne albo potrzeba wykładni tych przepisów, ponieważ budzą one

poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Jeżeli bowiem

w związku z domniemanym naruszeniem przepisu występuje istotne zagadnienie

prawne albo powstaje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to

nie może być mowy o oczywistym (rażącym) naruszeniu tego przepisu,

prowadzącym do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398 9

§ 1 pkt 4 k.p.c.

Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że stanowisko strony skarżącej

jest nielogiczne i niekonsekwentne, albo zagadnienie wykładni i zastosowania

normy jest proste, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa oczywiste albo

problem

jest

skomplikowany,

przez

co

powoduje

poważne

wątpliwości,

prowadzące do rozbieżności ocen lub w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, a tym samym naruszenie prawa przez sąd nie jest oczywiste.

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

przez

sąd

drugiej

instancji

prawomocnego

wyroku

lub

postanowienia

w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie. Z tych względów należało odrzucić skargę kasacyjną

w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r.

W pozostałej części odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy

orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art.108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 20

k.p.c.