Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CO 182/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request due to insufficient justification and lack of objective impartiality concerns.

Numero d'incarto IV CO 182/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the District Court's request to transfer a civil case to another court of equal jurisdiction. The District Court had cited a judge's delegation and the plaintiff's claim as grounds, but provided only a one-sentence justification without detailing specific facts. The Court ruled that such a request requires a substantive argument demonstrating an objective threat to public perception of impartiality, which was absent here. Furthermore, the Court noted that if impartiality doubts existed, the proper remedy would be a recusal under specific articles rather than a transfer.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 441 § 1 k.p.c.; Art. 48-49 k.p.c.: The transfer of a case to another court of equal jurisdiction requires a substantive justification demonstrating an objective threat to the public perception of the court's impartiality; mere delegation of a judge does not automatically warrant transfer, and recusal procedures should be utilized first.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction impartiality of court public perception recusal proceedings good of justice civil procedure code objective threat motivazione del mutamento giurisprudenza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 441 § 1 k.p.c.
Wartość wskazana w art. 441 § 1 k.p.c. nie ma bowiem charakteru autotelicznego, tzn.
Art. 48-49 k.p.c.
Przede wszystkim jeżeli zachodzą okoliczności wzbudzające wątpliwości co do bezstronności sędziego to wówczas zastosowanie w pierwszej kolejności powinna znaleźć instytucja wyłączenia sędziego (art. 48-49 k.p.c.).
art. 441 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 441 § 1 k.p.c.
art. 441 k.p.c
Właściwą formą wystąpienia przez sąd właściwy do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c.
art. 45 § 2 k.p.c
podobnie na tle aktualnego brzmienia art. 45 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CO 182/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Łodko na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2021 r., na skutek przedstawienia akt sprawy Sądu Okręgowego w E.z postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 r. w przedmiocie przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy sygn. akt I C […]sprawy z powództwa K. S.‎przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości […] w E.‎o ustalenie nieistnienia lub uchylenie uchwały odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w E. postanowieniem z 22 lipca 2021 r. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, powołując się na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd ten odwołał się do okoliczności powołanych w uzasadnieniu wniosku powoda, zawartym w pozwie, potwierdzonych oświadczeniem sędziego M. D., złożonym w innej sprawi cywilnej. Ponadto wskazał, że sędzia M. D. orzeka obecnie na delegacji w Sądzie Okręgowym w E.. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Stosownie do art. 441 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.

Pojęcie "dobro wymiaru sprawiedliwości" nie zostało ustawowo zdefiniowane, toteż jego rozumienie jest kształtowane wypowiedziami nauki prawa i orzecznictwa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 lipca 2020 r., IV CO 153/20). W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że analizowany termin odwołuje się do sfery aksjologii i powinien być rozumiany z uwzględnieniem celu, dla którego istnieje wymiar sprawiedliwości, uniwersalnego charakteru tej instytucji oraz rodzaju wartości, jaką jest dobro wymiaru sprawiedliwości. Wartość wskazana w art. 441 § 1 k.p.c. nie ma bowiem charakteru autotelicznego, tzn. nie jest wartością samą w sobie - wartością dla siebie samej.

Przeciwnie, jest to wartość instrumentalna, która służy realizacji innych, samoistnych wartości, w szczególności sprawiedliwości. Właściwą formą wystąpienia przez sąd właściwy do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 k.p.c. jest postanowienie tego sądu (zob. podobnie na tle aktualnego brzmienia art. 45 § 2 k.p.c. - postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2020 r., V CO 228/20). Przedstawienie zatem okoliczności, które świadczyłyby o wystąpieniu stanu rzeczy wypełniającego hipotezę normy wynikającej z tego przepisu, należy do sądu występującego i może to nastąpić wyłącznie w uzasadnieniu takiego postanowienia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 29 maja 2018 r., III CO 56/18; z 1 czerwca 2015 r., III CO 37/15 i z 13 listopada 2007 r., III CO 17/07).

Sąd Okręgowy w E. swoje wystąpienie uzasadnił lakonicznie, jednym zdaniem, stanowiącym dopełnienie treści sentencji samego postanowienia. Powołał się na treść wniosku powoda, zawartego w samym pozwie oraz odwołał się miedzy innymi do oświadczenia złożonego w innej sprawie cywilnej przez sędziego m. D., ale bez podania jego treści. Natomiast rekonstrukcja okoliczności oraz poszukiwanie argumentów uzasadniających przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu nie należą do Sądu Najwyższego. Zatem już ze względu na lakoniczne uzasadnienie, wniosek nie może być uwzględniony.Obocznie wskazać należy, że delegowanie sędziego M.

D. do orzekania w Sądzie Okręgowym w E., w sytuacji gdy nie jest ona referentem w sprawie, może być jedynie ocenianie jako wyłącznie hipotetyczne zagrożenie dla postrzegania Sądu jako organu bezstronnego, co nie uzasadnia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdyż ww. przepis mógłby znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdyby ewentualne wątpliwości miały charakter obiektywny oraz uzasadniony w społecznym odbiorze, opartym na rzetelnym oglądzie opinii publicznej co do uwarunkowań prowadzenia sprawy. Przede wszystkim jeżeli zachodzą okoliczności wzbudzające wątpliwości co do bezstronności sędziego to wówczas zastosowanie w pierwszej kolejności powinna znaleźć instytucja wyłączenia sędziego (art. 48-49 k.p.c.).

Podstawą zastosowania art. 441 k.p.c. nie jest sytuacja spodziewanego zaistnienia przyczyny wyłączenia sędziego, nawet gdyby zaszła w stosunku do wszystkich sędziów wydziału (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2017 r., IV KO 28/17)Instytucja z art. 441 § 1 k.p.c. nie powinna być nadużywana, ponieważ może to prowadzić do skutków wręcz odwrotnych od zamierzonych, osłabiając zaufanie nie tylko do tego sądu, lecz również do całego wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 lipca 2020 r., IV CO 153/20 i 17 czerwca 2021 r.

IV CO 94/21).Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ke