Plaintiff's appeal dismissed for inadmissibility due to missing legal basis and failure to prove actual loss.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, citing fundamental defects in the complaint's construction. The plaintiff argued that the lower court's decision prevented them from receiving awarded funds and incurred procedural costs, but failed to cite the specific legal provision allegedly violated. The court ruled that the appeal was inadmissible because it lacked a cited legal basis, did not demonstrate that other remedies were exhausted, and failed to prove actual financial loss beyond the non-payment of costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 3, 4, 5 k.p.c.; An appeal to declare a final judgment unlawful is inadmissible if the complaint fails to cite the specific legal provision, does not prove the exhaustion of other remedies, or fails to substantiate actual financial loss.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 91/11
POSTANOWIENIE
Dnia 20 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w O.
z dnia 21 marca 2011 r., w sprawie z powództwa A. T.
przeciwko Bankowi BPH SA z siedzibą w Krakowie i Bankowi Polska Kasa Opieki
SA z siedzibą w Warszawie
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 stycznia 2012 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Powód A. T. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 marca 2011 r.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd odwoławczy, uwzględniając apelację jednego
z
pozwanych - Banku Polska Kasa Opieki Spółki Akcyjnej w Warszawie, zmienił
wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 listopada 2010 r. w ten sposób,
że powództwo
o
zapłatę
oddalił
także
w
stosunku
tego
pozwanego.
Skarżący wskazał, że jeśli chodzi o szkodę, jakiej doznał na skutek wydania
zaskarżonego wyroku, „to wynika ona wprost z jego treści albowiem Sąd Okręgowy
zmienił
wyrok Sądu Rejonowego, zgodnie z którym powód otrzymałby kwotę
5.700 zł wraz z kosztami postępowania w wysokości 1.502 zł. Wyrok Sądu
Okręgowego uniemożliwił powodowi uzyskanie tych kwot. Dodatkowo szkodę
powoda
stanowią
poniesione,
a
nie
odzyskane
koszty
postępowania
drugoinstancyjnego oraz poniesione koszty niniejszego postępowania ze skargi”.
Jeśli chodzi o wzruszenie wyroku Sądu odwoławczego w drodze innych środków
prawnych, skarżący podniósł, że nie było ono i nadal nie jest możliwe, gdyż zgodnie
z art. 3982 § 1 k.p.c. z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia od tego
orzeczenia skarga kasacyjna nie przysługuje.
Oceniając dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga została skonstruowana w wadliwy sposób. Środek ten dotknięty
jest
nieusuwalnymi
brakami
w
zakresie
jego
zasadniczych
elementów
konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. Każdy tego
rodzaju brak, stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odrzucenia
skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r.,
V CNP 8/07, niepubl.)
W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą
wyrok jest, zdaniem skarżącego, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego
obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez
ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny
i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,
niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 4245 § 1
pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden
z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego. W tym
zakresie powód powołał się w skardze jedynie na brak możliwość wniesienia
skargi kasacyjnej ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się wyłącznie do tego
środka zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi
wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek
przeanalizowania wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych, które
mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku
i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17
i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą konstrukcyjną, gdyż
powód nie uprawdopodobnił, że na skutek wydania zaskarżonego wyroku poniósł
szkodę, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c. Stwierdzenie, że w wyniku wydania
tego orzeczenia skarżący został pozbawiony możliwości uzyskania kwot, których
zasądzenia dochodził w procesie, nie jest w tym zakresie wystarczające. Wiązanie
szkody z prawomocnym oddalenie powództwa bez przedstawienia dalszej
przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta
rzeczywiście została stronie wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich
środków mających uwiarygodnić to twierdzenie
samo w sobie nie
jest
wystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4
k.p.c. Nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem
stronie szkody, gdyż nieuzyskanie przez stronę żądanej w postępowaniu sądowym
ochrony prawnej w zakresie danego prawa bądź roszczenia nie zawsze będzie
prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego. Konieczne są zatem dalsze
szczegółowe
wyjaśnienia
strony,
bez
których
nie
można
mówić
o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody. Stanowisko to zostało już wielokrotnie
wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienie z dnia
13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11, z dnia 14 kwietnia
2008 r., II BP 66/07, niepubl. oraz z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/08,
niepubl.). Bezskutecznie skarżąca powołuje się na szkodę w postaci poniesionych
a niezasądzonych na jej rzecz kosztów procesu. Aktualne pozostaje w tym zakresie
stanowisko Sądu Najwyższego, że koszty takie nie stanowią szkody, o której mowa
w art. 4241 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia
2009 r., III CNP 52/09, niepubl., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,
niepubl.). Należy ponadto zauważyć, że także kwoty wydatkowane przez stronę na
pokrycie kosztów postępowania skargowego nie stanowią szkody w rozumieniu
art. 4241 § 1 k.p.c. Koszty te są bezpośrednio rozliczane w tym postępowaniu,
stronie zatem w tym zakresie nie przysługuje odrębne roszczenie. W przypadku,
gdy skarga zostaje uwzględniona koszty te podlegają zasądzeniu na rzecz strony,
która wniosła skargę. W tym kontekście traktowanie ich w kategoriach szkody –
jak chce skarżący - stanowi oczywiste nieporozumienie.
Z
omówionych
przyczyn
na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
jw
Sąd
Najwyższy
orzekł,
jak
w
sentencji,