Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 91/11 Generato dall'IA

Plaintiff's appeal dismissed for inadmissibility due to missing legal basis and failure to prove actual loss.

Numero d'incarto IV CNP 91/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, citing fundamental defects in the complaint's construction. The plaintiff argued that the lower court's decision prevented them from receiving awarded funds and incurred procedural costs, but failed to cite the specific legal provision allegedly violated. The court ruled that the appeal was inadmissible because it lacked a cited legal basis, did not demonstrate that other remedies were exhausted, and failed to prove actual financial loss beyond the non-payment of costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 3, 4, 5 k.p.c.; An appeal to declare a final judgment unlawful is inadmissible if the complaint fails to cite the specific legal provision, does not prove the exhaustion of other remedies, or fails to substantiate actual financial loss.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal to declare judgment unlawful inadmissibility of appeal proof of actual loss exhaustion of remedies cited legal provision requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
z art. 3982 § 1 k.p.c. z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia od tego
art. 4241 § 1 k.p.c.
szkodę, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c. Stwierdzenie, że w wyniku wydania
art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.
konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. Każdy tego
art. 4248 § 1 k.p.c.
na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
z art. 3982 § 1 k.p.c. z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia od tego
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
wyrok jest, zdaniem skarżącego, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
szkodę, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,
postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
postanowienie z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07
postanowienie z dnia 14 kwietnia 2008 r., II BP 66/07
postanowienie z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2009 r., III CNP 52/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 91/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 21 marca 2011 r., w sprawie z powództwa A. T.

przeciwko Bankowi BPH SA z siedzibą w Krakowie i Bankowi Polska Kasa Opieki

SA z siedzibą w Warszawie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2012 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Powód A. T. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 marca 2011 r.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd odwoławczy, uwzględniając apelację jednego

z

pozwanych - Banku Polska Kasa Opieki Spółki Akcyjnej w Warszawie, zmienił

wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 listopada 2010 r. w ten sposób,

że powództwo

o

zapłatę

oddalił

także

w

stosunku

tego

pozwanego.

Skarżący wskazał, że jeśli chodzi o szkodę, jakiej doznał na skutek wydania

zaskarżonego wyroku, „to wynika ona wprost z jego treści albowiem Sąd Okręgowy

zmienił

wyrok Sądu Rejonowego, zgodnie z którym powód otrzymałby kwotę

5.700 zł wraz z kosztami postępowania w wysokości 1.502 zł. Wyrok Sądu

Okręgowego uniemożliwił powodowi uzyskanie tych kwot. Dodatkowo szkodę

powoda

stanowią

poniesione,

a

nie

odzyskane

koszty

postępowania

drugoinstancyjnego oraz poniesione koszty niniejszego postępowania ze skargi”.

Jeśli chodzi o wzruszenie wyroku Sądu odwoławczego w drodze innych środków

prawnych, skarżący podniósł, że nie było ono i nadal nie jest możliwe, gdyż zgodnie

z art. 3982 § 1 k.p.c. z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia od tego

orzeczenia skarga kasacyjna nie przysługuje.

Oceniając dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga została skonstruowana w wadliwy sposób. Środek ten dotknięty

jest

nieusuwalnymi

brakami

w

zakresie

jego

zasadniczych

elementów

konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. Każdy tego

rodzaju brak, stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odrzucenia

skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r.,

V CNP 8/07, niepubl.)

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą

wyrok jest, zdaniem skarżącego, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego

obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez

ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny

i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,

niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden

z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego. W tym

zakresie powód powołał się w skardze jedynie na brak możliwość wniesienia

skargi kasacyjnej ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się wyłącznie do tego

środka zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi

wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek

przeanalizowania wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych, które

mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku

i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17

i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą konstrukcyjną, gdyż

powód nie uprawdopodobnił, że na skutek wydania zaskarżonego wyroku poniósł

szkodę, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c. Stwierdzenie, że w wyniku wydania

tego orzeczenia skarżący został pozbawiony możliwości uzyskania kwot, których

zasądzenia dochodził w procesie, nie jest w tym zakresie wystarczające. Wiązanie

szkody z prawomocnym oddalenie powództwa bez przedstawienia dalszej

przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta

rzeczywiście została stronie wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich

środków mających uwiarygodnić to twierdzenie

samo w sobie nie

jest

wystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4

k.p.c. Nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem

stronie szkody, gdyż nieuzyskanie przez stronę żądanej w postępowaniu sądowym

ochrony prawnej w zakresie danego prawa bądź roszczenia nie zawsze będzie

prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego. Konieczne są zatem dalsze

szczegółowe

wyjaśnienia

strony,

bez

których

nie

można

mówić

o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody. Stanowisko to zostało już wielokrotnie

wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienie z dnia

13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11, z dnia 14 kwietnia

2008 r., II BP 66/07, niepubl. oraz z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/08,

niepubl.). Bezskutecznie skarżąca powołuje się na szkodę w postaci poniesionych

a niezasądzonych na jej rzecz kosztów procesu. Aktualne pozostaje w tym zakresie

stanowisko Sądu Najwyższego, że koszty takie nie stanowią szkody, o której mowa

w art. 4241 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia

2009 r., III CNP 52/09, niepubl., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,

niepubl.). Należy ponadto zauważyć, że także kwoty wydatkowane przez stronę na

pokrycie kosztów postępowania skargowego nie stanowią szkody w rozumieniu

art. 4241 § 1 k.p.c. Koszty te są bezpośrednio rozliczane w tym postępowaniu,

stronie zatem w tym zakresie nie przysługuje odrębne roszczenie. W przypadku,

gdy skarga zostaje uwzględniona koszty te podlegają zasądzeniu na rzecz strony,

która wniosła skargę. W tym kontekście traktowanie ich w kategoriach szkody –

jak chce skarżący - stanowi oczywiste nieporozumienie.

Z

omówionych

przyczyn

na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

jw

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji,