Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 9/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to availability of extraordinary appeal remedy.

Numero d'incarto IV CNP 9/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging the lower court's judgment on legal inconsistency grounds. The plaintiff argued the judgment violated specific civil procedure and civil code provisions regarding state liability. The court ruled the appeal inadmissible because the introduction of the extraordinary appeal remedy provided a viable alternative to challenge the judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 89 i nast. ustawy o Sądzie Najwyższym: The appeal for legal inconsistency is inadmissible if the extraordinary appeal remedy was introduced after the judgment became final, as it provides a sufficient alternative means to challenge the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for legal inconsistency extraordinary appeal remedy state liability admissibility requirements judgment review civil procedure code remedy exhaustion accollo delle spese procedurali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
4241 § 1 k.p.c.), od wiążącego się z tą przesłanką wymagania skargi w postaci wykazania niemożności wzruszenia zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych, które stanowi jej element konstrukcyjny (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
nie zawarł w skardze wywodu mającego wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4248 § 1 k.p.c.), ale również wtedy, gdy zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa (art.
Art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.
Art. 102 k.p.c.
Uwzględniając charakter sprawy i podstawę odrzucenia skargi w oparciu o zasadę słuszności odstąpiono od obciążenia skarżącej kosztami postępowania skargowego należnymi stronie przeciwnej (art. 102 w zw.
Art. 42412 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).
art. 245 k.p.c
Skarżąca podniosła, że wyrok jest niezgodny z art. 245 k.p.c.
art. 65 § 2 k.c
z art. 65 § 2 k.c.; art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 9/19 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie ze skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I ACa (…), w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. ‎przeciwko "B." Spółce Akcyjnej w S. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2020 r., 1) odrzuca skargę 2) oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o zasądzenie kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie z powództwa Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przeciwko B. S.A. z siedzibą w S. o zapłatę prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. zmienił w części wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 lipca 2014 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanej powoda kwotę 18 363,44 zł z odsetkami, ponadto oddalił apelację powoda w dalszym zakresie i rozstrzygnął o kosztach postępowania w obu instancjach.Pozwana wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia w części dotyczącej rozstrzygnięcia reformatoryjnego oraz odnoszącego się do kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, że wyrok jest niezgodny z art. 245 k.p.c. w zw. z art. 65 § 2 k.c.; art. 233 § 1 w zw. z art. 278 k.p.c.; art. 484 § 2 w zw. z art. 498 k.c.; art. 382 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia, przesądzić jedną z przesłanek deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy, zatem przepisy regulujące ją powinny być wykładane ściśle (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, nie publ., z dnia 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, nie publ., z dnia 25 marca 2009 r., V CNP 93/08, nie publ., z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, nie publ.).

Zgodnie z art. 4245 §1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Należy odróżnić niemożność zmiany lub uchylenia prawomocnego wyroku w drodze innych środków prawnych, która stanowi przesłankę dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 1 k.p.c.), od wiążącego się z tą przesłanką wymagania skargi w postaci wykazania niemożności wzruszenia zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych, które stanowi jej element konstrukcyjny (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

W konsekwencji odrzucenie skargi następuje nie tylko wtedy, gdy skarżący nie spełnił wskazanego wymagania, tj. nie zawarł w skardze wywodu mającego wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4248 § 1 k.p.c.), ale również wtedy, gdy zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa (art. 4248 § 2 k.p.c.). Niemożność zmiany lub uchylenia zaskarżonego prawomocnego wyroku w drodze innych środków prawnych, jako przesłanka dopuszczalności skargi, musi istnieć zarówno w przeszłości, jak i w chwili oceny dopuszczalności skargi (verba legis „zmiana lub uchylenie tego wyroku (…) nie było i nie jest możliwe”).

Oznacza to, że skarga jest niedopuszczalna zarówno wtedy, gdy zmiana lub uchylenie wyroku były możliwe w przeszłości i nadal są możliwe w chwili oceny dopuszczalności skargi, jak i wtedy, gdy zmiana lub uchylenie wyroku były możliwe w przeszłości, ale nie są możliwe w chwili oceny dopuszczalności skargi (wyjątek w tym zakresie przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c.) oraz, gdy zmiana lub uchylenie wyroku nie były możliwe w przeszłości, ale są (stały się) możliwe w chwili oceny dopuszczalności skargi. Ta ostatnia sytuacja może wystąpić w przypadku zmiany normatywnej polegającej na wprowadzeniu – po uprawomocnieniu się wyroku lub nawet wniesieniu skargi – przez ustawodawcę dodatkowego środka prawnego, który może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018, III CNP 9/18, OSNC 2018, nr 12, poz. 121).Do takiej zmiany doszło w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed ‎wniesieniem skargi, poprzez wprowadzenie do polskiego systemu prawnego skargi nadzwyczajnej, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym).

Wprowadzenie skargi nadzwyczajnej ma znaczenie dla dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skoro wprowadzono dodatkową, nieprzewidzianą wcześniej, gwarancję zgodności z prawem orzeczeń sądowych, otwierając drogę do zmiany lub uchylenie wadliwego orzeczenia poza trybem skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie, to skorzystanie z niej – na równi ze skorzystaniem ze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie – musi wyprzedzać dochodzenie ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.

Gwarancja ta zakłada możliwość usunięcia źródła szkody w postaci wydania orzeczenia, co może uczynić odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa bezprzedmiotową (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, nie publ.).Mając zatem na względzie fakt wprowadzenia skargi nadzwyczajnej do polskiego systemu prawnego należy przyjąć, iż począwszy od dnia ‎4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.

Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jako niedopuszczalnej.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. Uwzględniając charakter sprawy i podstawę odrzucenia skargi w oparciu o zasadę słuszności odstąpiono od obciążenia skarżącej kosztami postępowania skargowego należnymi stronie przeciwnej (art. 102 w zw. z art. 42412 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.). aj