Supreme Court dismisses appeal against final judgment for failure to prove exceptional circumstances under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defendant's appeal challenging the final judgment ordering payment of loan-related fees. The court found that the claimed violation of consumer credit law did not constitute an exceptional circumstance warranting review, as the disputed amount was minimal. Furthermore, the defendant failed to substantiate her claim of mental health issues preventing timely appeal, noting she had previously acted as the plaintiff's representative.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal against a final judgment is admissible only in exceptional cases involving violations of fundamental legal principles or constitutional freedoms, which requires specific justification of such exceptional circumstances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 89/10
POSTANOWIENIE
Dnia 20 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz
w sprawie ze skargi pozwanej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego
z dnia 8 sierpnia 2008 r.,
w sprawie z powództwa R. K.
przeciwko M. K.
o zapłatę kwoty 1.427,60 złotych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 stycznia 2011 r.,
odrzuca skargę;
zasądza od M. K. na rzecz R. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia)
złotych tytułem kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. K., pozwana w sprawie wytoczonej przez R. K. o zapłatę, wniosła o
stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego w tej sprawie prawomocnego
wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 2008 r., którym zasądzona została od
niej na rzecz powoda kwota 1.427,60 zł z odsetkami ustawowymi w wysokości
11,5% w stosunku rocznym od dnia 30 czerwca 2008 r. do dnia zapłaty. Ponieważ
jest to wyrok sądu pierwszej instancji, a skarżąca nie skorzystała z prawa
wniesienia od niego apelacji, skarga o stwierdzenie jego niezgodności z prawem
jest dopuszczalna tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem
wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych
wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2 k.p.c.) i skarga powinna
zawierać wykazanie, że taki wypadek występuje (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Pojęcie „wypadek wyjątkowy” w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. odnosi się do
przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia oraz powodów, dla których strona nie
skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, nie publ.).
Z uzasadnienia skargi wniesionej przez M. K. wynika, że oparta ona została
na twierdzeniu, iż skarżąca zaciągnęła pożyczkę w kwocie 3.000 zł, którą zwróciła,
a zasądzona od niej kwota obejmuje „opłatę za obsługę pożyczki”. Jednakże
według ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku –
wiążących w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem
(art. 39813 § 2
w zw. z art. 42412 k.p.c.) – zasądzona kwota to 1.000 zł
niezwróconej pożyczki i 16,50 zł odsetek, a w pozostałej części to „opłata
przygotowawcza” i „koszty obsługi”. Jedynie więc w tej ostatniej części, i to w
zakresie kwoty przekraczającej 5% kwoty udzielonej pożyczki, mogła by być mowa
o wydaniu zaskarżonego wyroku z naruszeniem stanowiącego podstawę skargi art.
7a ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 100, poz.
1081 ze zm.). Ze względu na wysokość tej kwoty trudno przyjąć, że naruszenie to
kwalifikuje się jako „wyjątkowy wypadek” uzasadniający dopuszczalność skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Skarżąca powołując się na to, że „jest osobą cierpiącą na dolegliwości
depresyjno-lękowe i adaptacyjne” co „wiąże się z pobytami w szpitalu oraz nieco
innym funkcjonowaniem…aniżeli funkcjonowanie człowieka zdrowego” niczym
nawet nie uprawdopodobniła, że w terminie otwartym do zaskarżenia wyroku z dnia
8 sierpnia 2008 r. nie mogła ze względu na stan zdrowia wnieść od niego apelacji.
Należy zauważyć, że do sprzeciwu od wydanego w sprawie nakazu zapłaty –
działając bez profesjonalnego pełnomocnika – skarżąca dołączyła zaświadczenie
stwierdzające jej niezdolność do pracy w okresie od dnia 21 lutego do dnia
24 marca 2008 r. i zaświadczenie z dnia 15 kwietnia 2008 r. o przebywaniu od dnia
28 marca 2008 r. w szpitalu.
Twierdzenie skarżącej, że nie miała wiedzy co do tego, że pobieranie przez
powoda
wysokich
kosztów
obsługi
pożyczki
jest
niezgodne
z
prawem
i że dowiedziała się o tym dopiero po upływie terminu do wniesienia apelacji
od zaskarżonego wyroku nie brzmi wiarygodnie, skoro – jak wyjaśniła w sprzeciwie
od nakazu zapłaty – była przedstawicielem powoda.
Niewskazanie
przez
skarżącą,
że
występuje
wyjątkowy
wypadek
uzasadniający wniesienie skargi spowodowało, stosownie do art. 424 8 § 1 k.p.c.,
odrzucenie skargi.
O kosztach postępowania w sprawie Sąd Najwyższy postanowił na
podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c.
w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).