Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 88/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality due to failure to prove impossibility of other remedies.

Numero d'incarto IV CNP 88/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal for unconstitutionality against a final judgment awarding business partner settlement claims. The appellant argued that such claims are subject to a ten-year limitation period rather than the standard three years, citing Article 118 of the Civil Code. The court rejected this because the appellant failed to substantiate the statutory requirement proving that no other legal remedies, such as cassation or retrial, were available.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for unconstitutionality is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that other legal remedies are unavailable or ineffective.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for unconstitutionality impossibility of other remedies Civil Code limitation period business partner settlement procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Zgodnie z treścią przepisu art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., na wnoszącym skargę ciąży
Art. 4248 § 1 k.p.c.
usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por.
Art. 118 k.c.
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 118 k.c. polegającą na
art. 118 k.c
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 118 k.c.
art. 871 k.p.c
orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest przymusem adwokackoradcowskim (art. 871 k.p.c.).
art. 4255 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.- że
art. 4248 § 1 k.p.c
usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z treścią przepisu art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., na wnoszącym skargę ciąży

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06
post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,
post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06
niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post.
post. SN z 17 stycznia 2007 r., I CNP 76/06
post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz.
post. SN z 22 listopada 2006 r., V CNP 140/06
post. SN z 30 stycznia 2008 r., V CNP 199/07
I CNP 21/06
SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,
III CNP 34/06
SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post.
I CNP 76/06
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with statutory requirements for legal challenge to final judgment.
I CNP 5/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with legal analysis requirement for vacating final judgment.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 88/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt XII Ga (…),

w sprawie z powództwa H. K. przeciwko D. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 stycznia 2010 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. w sprawie z powództwa H.

K. przeciwko D. M. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w

G. z dnia 4 lutego 2007 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że

zasądził od pozwanego D. M. na rzecz powoda H. K. kwotę 40 000 zł z ustawowymi

odsetkami od kwot 20 000 zł od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty; 20 000 zł od

dnia 1 września 1998 r. do dnia zapłaty, rozstrzygając o kosztach postępowania jak w

sentencji.

Pozwany D. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego

orzeczenia. Zaskarżając w całości przedmiotowy wyrok zarzucił Sądowi Okręgowemu

naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 118 k.c. polegającą na

przyjęciu, że roszczenia w sprawach gospodarczych dotyczących wzajemnego

rozliczenia się wspólników z tytułu prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej

przedawniają się z upływem dziesięciu lat i nie stosuje się trzyletniego terminu

przedawnienia, albowiem roszczenia te nie pozostają w związku z prowadzoną

działalnością gospodarczą. Jako przepis, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne skarżący wskazał art. 118 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

stanowi jeden z instrumentów realizacji konstytucyjnej zasady odpowiedzialności

odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu bezprawnej działalności władzy publicznej.

Jako specjalny procesowy środek prawny ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej

działalności sądów powszechnych, przez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych

orzeczeń sądów drugiej instancji, a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest przymusem adwokackoradcowskim (art. 871 k.p.c.). Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka

prawnego, jak również ze względu na udział w postępowaniu profesjonalnych

pełnomocników ustawodawca zdecydował się na podwyższenie – podobnie jak w

przypadku skargi kasacyjnej - wymagań formalnych, które środek ten powinien spełniać.

Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.- że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. Skarga niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw.

brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez wzywania do jego

usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,

niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post. SN z 17 stycznia

2007 r. I CNP 76/06, niepubl.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., na wnoszącym skargę ciąży

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Środkami prawnymi od prawomocnych

orzeczeń wydanych w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu procesowym są

skarga kasacyjna, skarga o wznowienie postępowania i powództwa opozycyjne.

Obowiązkiem

wnoszącego

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia jest zatem przeprowadzenie wywodu, z którego wynikałoby,

że żaden z wymienionych środków prawnych nie jest dopuszczalny albo, że z innych

względów nie mógłby odnieść skutku. Należy przy tym podkreślić, że artykuł 4245 § 1

pkt 5 k.p.c., wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma zostać przez skarżącego

„wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie skarżącego nie poparte w tym

zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawnych (por.

post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; post. SN z 22

listopada 2006 r., V CNP 140/06, niepubl.; post. SN z 30 stycznia 2008 r., V CNP

199/07, niepubl.).

Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym

zakresie ograniczył się wyłącznie do gołosłownego stwierdzenia, odpowiadającego

ustawowej formule, że nie jest możliwa zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. orzekł jak w sentencji.