Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality due to failure to prove impossibility of other remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal for unconstitutionality against a final judgment awarding business partner settlement claims. The appellant argued that such claims are subject to a ten-year limitation period rather than the standard three years, citing Article 118 of the Civil Code. The court rejected this because the appellant failed to substantiate the statutory requirement proving that no other legal remedies, such as cassation or retrial, were available.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for unconstitutionality is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that other legal remedies are unavailable or ineffective.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 88/09
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 25 lipca 2007 r., sygn. akt XII Ga (…),
w sprawie z powództwa H. K. przeciwko D. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 stycznia 2010 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 25 lipca 2007 r. w sprawie z powództwa H.
K. przeciwko D. M. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w
G. z dnia 4 lutego 2007 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że
zasądził od pozwanego D. M. na rzecz powoda H. K. kwotę 40 000 zł z ustawowymi
odsetkami od kwot 20 000 zł od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty; 20 000 zł od
dnia 1 września 1998 r. do dnia zapłaty, rozstrzygając o kosztach postępowania jak w
sentencji.
Pozwany D. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego
orzeczenia. Zaskarżając w całości przedmiotowy wyrok zarzucił Sądowi Okręgowemu
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 118 k.c. polegającą na
przyjęciu, że roszczenia w sprawach gospodarczych dotyczących wzajemnego
rozliczenia się wspólników z tytułu prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej
przedawniają się z upływem dziesięciu lat i nie stosuje się trzyletniego terminu
przedawnienia, albowiem roszczenia te nie pozostają w związku z prowadzoną
działalnością gospodarczą. Jako przepis, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne skarżący wskazał art. 118 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
stanowi jeden z instrumentów realizacji konstytucyjnej zasady odpowiedzialności
odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu bezprawnej działalności władzy publicznej.
Jako specjalny procesowy środek prawny ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej
działalności sądów powszechnych, przez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych
orzeczeń sądów drugiej instancji, a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.
Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest przymusem adwokackoradcowskim (art. 871 k.p.c.). Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka
prawnego, jak również ze względu na udział w postępowaniu profesjonalnych
pełnomocników ustawodawca zdecydował się na podwyższenie – podobnie jak w
przypadku skargi kasacyjnej - wymagań formalnych, które środek ten powinien spełniać.
Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest
wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.- że
występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. Skarga niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw.
brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez wzywania do jego
usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. post. SN z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,
niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post. SN z 17 stycznia
2007 r. I CNP 76/06, niepubl.).
Zgodnie z treścią przepisu art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., na wnoszącym skargę ciąży
obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Środkami prawnymi od prawomocnych
orzeczeń wydanych w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu procesowym są
skarga kasacyjna, skarga o wznowienie postępowania i powództwa opozycyjne.
Obowiązkiem
wnoszącego
skargę
o
stwierdzenie
niezgodności
z prawem
prawomocnego orzeczenia jest zatem przeprowadzenie wywodu, z którego wynikałoby,
że żaden z wymienionych środków prawnych nie jest dopuszczalny albo, że z innych
względów nie mógłby odnieść skutku. Należy przy tym podkreślić, że artykuł 4245 § 1
pkt 5 k.p.c., wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma zostać przez skarżącego
„wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie skarżącego nie poparte w tym
zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawnych (por.
post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; post. SN z 22
listopada 2006 r., V CNP 140/06, niepubl.; post. SN z 30 stycznia 2008 r., V CNP
199/07, niepubl.).
Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym
zakresie ograniczył się wyłącznie do gołosłownego stwierdzenia, odpowiadającego
ustawowej formule, że nie jest możliwa zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. orzekł jak w sentencji.