Supreme Court dismisses appeal for annulment due to lack of proven damage under Civil Procedure Code. The plaintiff failed to substantiate the claim of loss caused by the final judgment. The court ruled that vague assertions without evidence do not meet admissibility requirements. The appeal was rejected because the plaintiff could not prove the required damage. The decision emphasizes strict procedural requirements for annulment actions. The court found the claim inadmissible due to insufficient proof of harm. The ruling clarifies that damage must be specifically demonstrated and causally linked. The judgment upholds the finality of the lower court's decision. The plaintiff's failure to provide concrete evidence led to dismissal. The court applied the Civil Procedure Code to reject the appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for annulment of a final judgment regarding land ownership shares. The plaintiff argued that the lower court's decision violated the Land Register Act by preventing the correction of the land register without a new trial. The court held that the appeal was inadmissible because the plaintiff failed to prove the statutory requirement of damage caused by the judgment. Consequently, the appeal was rejected as it did not meet the procedural prerequisites for filing an annulment action.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for annulment is inadmissible if the applicant fails to prove that damage was caused by the judgment, as the existence of damage is a mandatory condition for admissibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 80/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi J. Ł. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 20 września 2012 r. w sprawie z powództwa E. D. i innych, przeciwko T. D., M. D. i I. C.o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2015 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił apelację powodów od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 maja 2012 r. oddalającego powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym przez odłączenie z księgi wieczystej, prowadzonej dla nieruchomości położonej we wsi Z. na terenie Gminy S., działki nr 26/4 i ustalenie, że powodom przysługują następujące udziały w prawie własności tej działki: J. Ł. – 12/512, E. D. – 172/512, A.
D. – 3/512, E. D.– 12/512, J. D. – 12/512, J. D. – 12/512, K. N. – 12/512, W. S. – 12/512, A. D. – 3/512, R. D. – 3/512 i B. L. – 3/512 części, natomiast pozwanym: T. D., M. D. i I. C. – każdemu po 67/384 części.W dniu 20 września 2014 r. powódka J. Ł. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 września 2012 r., zarzucając naruszenie art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.
– dalej: „u.k.w.h.”) przez przyjęcie, że w świetle tego przepisu nie jest możliwe dokonanie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz że uzgodnienie takie może nastąpić tylko w drodze wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem, wydanym w sprawie o podział majątku wspólnego, dział spadku i zniesienie współwłasności. Zdaniem skarżącej wyrok Sądu Okręgowego jest niezgodny z art. 10 ust. 1 u.k.w.h. i art. 64 ust. 3 Konstytucji, a wydanie tego wyroku doprowadziło do wyrządzenia szkody, polegającej na utracie prawa własności działki nr 26/4, położonej we wsi Z., gm.
S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie zaskarżonego orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda (art. 4241 § 1 k.p.c.). Istnienie szkody jest zatem jedną z przesłanek dopuszczalności skargi. Z art. 4241 § 1 k.p.c. wynika, że ma to być szkoda wyrządzona „przez wydanie” zaskarżonego wyroku, co oznacza, że między wydaniem tego wyroku a szkodą musi zachodzić normalny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c. oraz że szkoda musi być – w stosunku do tego wyroku – poniesiona później.Ze względu na to, że istnienie szkody jest przesłanką dopuszczalności skargi, do jej wymagań konstrukcyjnych – zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. – należy m.in. uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia, co nastąpi wtedy, gdy twierdzenie zostanie uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 111).Powołanie się na wystąpienie szkody, bez wyraźnego i ścisłego wskazania jej wysokości, przedstawienia przekonującej argumentacji prawnej, która mogłaby wskazywać, że szkoda ta została rzeczywiście stronie wyrządzona, jak również bez powołania dowodów bądź środków uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie, samo w sobie nie jest wystarczające do spełnienia obowiązku uprawdopodobnienia szkody (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 18 listopada 2014 r., IV CNP 33/14, nie publ., z dnia 17 lutego 2015 r., III CNP 21/14, nie publ. i z dnia 12 marca 2015 r., II CNP 54/14, nie publ.).W niniejszej sprawie skarżąca, dla spełnienia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., przytoczyła jedynie, że wydanie zaskarżonego wyroku „…spowodowało wyrządzenie szkody poprzez utratę przez powódkę prawa własności działki opisanej pod nr 26/4, położonej we wsi Z. .…”.Takie ogólnikowe twierdzenie nie jest spełnieniem wymagania z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wszystkie wymagania określone w art. 4245 § 1 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.