Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 72/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final ruling due to new procedural law retroactive application.

Numero d'incarto IV CNP 72/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the intervening party's appeal for invalidity of a final appellate decision regarding litigation costs. The court held that the new Civil Procedure Code, which restricted the scope of such appeals, applies retroactively to cases pending at the time of its entry into force. Consequently, the appeal filed under the old, broader legal framework was deemed inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 8 § 424 k.p.c.; New procedural laws apply retroactively to pending appeals for invalidity of final rulings absent specific transitional provisions, rendering appeals filed under prior broader statutes inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
retroactive application procedural law appeal for invalidity final ruling transitional provisions civil procedure code admissibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 k.p.c.
znowelizowanym art. 4241 § 1 można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem
Art. 8 § 424 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 72/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi interwenientki ubocznej B. F.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt I ACz (…)

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko „S.(...)” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. - poprzednio w S.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej - B. F.

o rozwiązanie spółki,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie

interwenientki ubocznej B. F. na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 18 maja

2009 r. oddalające wniosek interwenientki ubocznej o zwolnienie od opłaty od apelacji.

Od wyżej wskazanego prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego

interwenientka uboczna wniosła w dniu 21 września 2009 r. skargę o stwierdzenie jego

niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o

zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy

- Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r. Nr 155, poz. 1037), którą

znowelizowano m. in. instytucję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, ograniczając jej zakres przedmiotowy. Zgodnie ze

znowelizowanym art. 4241 § 1 można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie

tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest

możliwe, natomiast na mocy § 2 w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych

przysługujących stronie środków prawnych. Powołany przepis nie odnosi się już do

bardziej ogólnego pojęcia „prawomocnego orzeczenia”. Ustawowy zakres skargi

obejmuje ponadto prawomocne postanowienia co do istoty sprawy kończące

postępowanie

w sprawie

i

wydane

przez sąd

II

instancji

w postępowaniu

nieprocesowym, a także inne orzeczenia szczegółowo określone w powołanej

nowelizacji, do których nie należą postanowienia w przedmiocie zwolnienia od kosztów i

zażaleń na takie rozstrzygnięcia.

Interwenientka uboczna wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Wspomniana

nowelizacja nie zawiera jednak przepisów intertemporalnych regulujących w sposób

szczególny stosowanie poprzednio obowiązujących przepisów do skarg wniesionych w

okresie obowiązywania tych przepisów. W związku z tym skoro nowelizacja nie zawiera

przepisów przejściowych (ani nie jest nimi objęta), to do wprowadzonych przez nią

zmian w przepisach proceduralnych należy stosować ogólną zasadę, wedle której nowe

przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń

wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (tak SN m. in. w uzasadnieniu

postanowienia z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP 61/10, nie publ.). Na

taką wykładnię rzutuje również uzasadnienie projektu nowelizacji, w którym wskazano,

że: „W

związku z faktem, że uregulowania projektu zaprowadzają sytuację

korzystniejszą dla osób poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów

intertemporalnych. Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie

także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem w życie.” (druk nr 2525 z

dnia 13 listopada 2009 r.). Prowadzi to do wniosku, że skarga interwenientki ubocznej

jest niedopuszczalna.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

424 § 1 k.p.c.