Supreme Court dismisses appeal on property rights as facts and evidence assessment are not grounds for legal inconsistency.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to admit the plaintiff's appeal regarding the legal inconsistency of a final property rights judgment. The plaintiff argued that the lower court incorrectly ignored expert testimony stating hedges damaged the building, focusing instead on factual findings and evidence evaluation. The court ruled that such arguments do not constitute a clear legal inconsistency requiring Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal for a finding of legal inconsistency is obviously unfounded if, without deep analysis, it is evident that the judgment does not contradict fundamental rules or was not issued due to a particularly gross error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 71/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lubliniez dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca 296/15, w sprawie z powództwa J. K. przeciwko J. S.o zaniechanie naruszeń prawa własności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2016 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 137 (sto trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Powód J. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 10 czerwca 2015 r.W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
Wyrok niezgodny z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym.
Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona.Wniesiona przez powoda skarga w istocie opiera się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd drugiej instancji. Wynika to wprost z uzasadnienia podstaw skargi, w której wskazano m.in., że „Wyjątkowo niedopuszczalne i błędne jest stwierdzenie przez Sąd II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z opinii biegłego z zakresu ogrodnictwa, ocenianej razem z pozostałym materiałem dowodowymi nie wynika, aby przyczyna zawilgocenia budynku powoda była związana z oddziaływaniem tuj. (…).
Należy wyraźnie podkreślić, że z opinii biegłego z zakresu ogrodnictwa P. K. jednoznacznie wynika, że tuje niszczą budynek powoda. Nie zmieni tego żaden inny dowód. (…)”.Zgodnie z art. 4244 k.p.c., skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ze względu na powyższą regulację podstawą oceny podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c., mogą być wyłącznie ustalenia faktyczne Sądu drugiej instancji.
W ich świetle nie można uznać, aby zaskarżony wyrok był niewątpliwie sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że został wydany w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). jw