Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 71/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order due to lack of procedural standing and direct causal link to damages.

Numero d'incarto IV CNP 71/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the debtor's appeal challenging the final enforcement clause order issued by the District Court. The debtor argued that the lower court erred in applying banking law provisions regarding the identification of the bank transaction underlying the claim. The court ruled that the appeal was inadmissible because the debtor could not prove direct damages caused by the enforcement clause order itself, as execution costs stemmed from other rulings, and the new Civil Procedure Code allows for direct compensation claims without prior invalidation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 4241b § 1 k.p.c.: A claim for damages based on a final judgment rendered in violation of the law is admissible without prior proceedings to declare the judgment unlawful, provided the party has not exhausted available legal remedies and the judgment caused direct harm.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement clause order inadmissible appeal direct causal link damages compensation final judgment review banking law application procedural standing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 k.p.c.
2 pkt 5 powołanej noweli art. 424 1b k.p.c.
Art. 4241b § 1 k.p.c.
Art. 7862 k.p.c.
Art. 96 ust. 2 Prawo bankowe
7862 k.p.c. w zw. z art. 96 ust. 2 i 97 ust. 1 prawa bankowego przez zastosowanie i
Art. 97 ust. 1 Prawo bankowe
art. 7862 k.p.c
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 71/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi dłużnika

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w B. z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt II Cz (…),

w sprawie z wniosku wierzyciela Banku (...) w W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przy uczestnictwie dłużnika Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo - Handlowego

K.(...) Spółki Jawnej z siedzibą w S.

o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia dłużnika kosztami postępowania

skargowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy w B. nadał klauzulę

wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (…)/2009 z dnia 20 marca 2009 r.

wystawionemu przez Bank (...) w W. S.A. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno

Usługowo Handlowemu „K.(...)” spółce jawnej w S. z ograniczeniem odpowiedzialności

dłużnika do kwoty 800 000 zł.

Zażalenie dłużnika na to postanowienie Sąd Okręgowy w

B. oddalił

postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego dłużnik zarzucił w pierwszej kolejności naruszenie art.

7862 k.p.c. w zw. z art. 96 ust. 2 i 97 ust. 1 prawa bankowego przez zastosowanie i

przyjęcie, że wierzyciel dokonał w sposób prawidłowy oznaczenia czynności bankowej,

której dotyczy dochodzone roszczenie, w tym także, że może ono wynikać z powołanej

umowy ramowej. Dłużnik powołał się między innymi na wykładnię wskazanych

przepisów prawa bankowego zawartych w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 marca

2010 r., III CZP 6/10 (OSNC 2010, nr 9. poz. 120).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o

zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. 2010 r. Nr 155, poz. 1037). Nie

zawiera ona przepisów przejściowych i z tego względu zgodnie z ogólnie

obowiązującymi zasadami prawa międzyczasowego jej przepisy procesowe należy

stosować od dnia jej wejścia w życie (zasada bezpośredniego działania ustawy nowej).

Według obecnego stanu prawnego można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie

tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Skarga tymczasem dotyczy postanowienia nie do istoty sprawy.

Dodany przez art. 2 pkt 5 powołanej noweli art. 424 1b k.p.c. stanowi, że w

wypadkach

prawomocnych

orzeczeń,

od

których

skarga

nie

przysługuje,

odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia

niezgodnego

z

prawem

można

domagać

się

bez

uprzedniego

stwierdzenia

niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Obecnie zatem uzyskanie takiego

orzeczenia w wypadku orzeczenia dotyczącego klauzuli wykonalności jest zbędne.

Pomijając, że kwestia dopuszczalności skargi w sprawach egzekucyjnych była

wątpliwa także w poprzednim stanie prawnym, należy podnieść, że według stanowiska

dłużnika

szkoda

miałaby

powstać

egzekucyjnych. Zawarte w art. 424

w

wyniku

zbędnego

poniesienia

kosztów

§ 1 k.p.c. sformułowanie „przez wydanie

zaskarżonego postanowienia” oznacza, że pomiędzy szkodą a wydaniem zaskarżonego

orzeczenia musi zachodzić normalny, bezpośredni związek przyczynowy. „Stracone”

koszty egzekucyjne bezpośrednio wynikały z innych orzeczeń – a na postanowienia

komornika w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych skarga nie przysługuje (por.

np. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2005 r., III CZP 90/04,

OSNC 2006, nr 2, poz. 20). W judykaturze przyjmowano także że skarga jest

niedopuszczalna na orzeczenie sądu w przedmiocie kosztów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/96, OSNC 1997, nr 3, poz.34).

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.)