Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 68/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed civil law petition for annulment due to failure to prove impossibility of other remedies.

Numero d'incarto IV CNP 68/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiffs' petition for annulment of a final judgment regarding a debt claim. The plaintiffs argued the lower court's decision violated specific civil code articles but failed to demonstrate that no other legal remedies, such as a cassation appeal or retrial, were available. The court ruled that the petitioner did not meet the statutory requirement to prove the impossibility of using alternative procedural means to challenge the final judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A petition for annulment is inadmissible if the petitioner fails to cumulatively prove that no other legal remedies, including cassation or retrial, are available to challenge the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
petition for annulment impossibility of remedies final judgment civil procedure code cassation appeal retrial procedure procedural impossibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw.
Art. 471 k.c.
65, 68 i 394 § 1 w związku z art. 471
Art. 65 k.c.
wyroków, podnosząc, że są one sprzeczne z art. 65, 68 i 394 § 1 w związku z art.
Art. 68 k.c.
Art. 394 § 1 k.c.
art. 471 k.c
65, 68 i 394 § 1 w związku z art. 471
art. 4255 § 1 k.p.c
Według art. 4255 § 1 k.p.c., skarga powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od
art. 4241 § 2 k.p.c
jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2005 r., V CNP 24/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ.,
postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.,
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ ).
I CNP 12/06
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific law and prove retrial impossibility.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 68/08

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt IV Ca (…),

z powództwa R. P. i Z. P.

przeciwko E. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. w sprawie z powództwa R. P. i Z. P. przeciwko E. S. o

zapłatę, wyrokiem z dnia 7 lipca 2006 r. po rozpoznaniu apelacji strony powodowej od

wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 maja 2006 r., oddalił apelację, rozstrzygając o

kosztach procesu jak w sentencji.

Powodowe wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższych

wyroków, podnosząc, że są one sprzeczne z art. 65, 68 i 394 § 1 w związku z art. 471

k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wprowadzona do Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) stanowi jeden z instrumentów realizacji

konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu

bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek prawny

ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych,

poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji,

a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

Według art. 4255 § 1 k.p.c., skarga powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od

którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Na wnoszącym skargę ciąży więc między innymi obowiązek wykazania,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Sąd Najwyższy dokonując wykładni

powyższego przepisu wielokrotnie podkreślał, że skarżący powinien wykazać, powołując

odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna

oraz że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem w świetle przepisów art. 399-4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj

zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w

podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia

takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było, ale nie jest możliwe. Jednocześnie Sąd

Najwyższy zwracał uwagę, że środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia mogą być - oprócz wymienionych - także inne narzędzia procesowe (np.

powództwo przeciwegzekucyjne lub specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu

nieprocesowym), do których skarżący winien się odnieść na gruncie konkretnej sprawy

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie

publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia

2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28

października 2005 r., V CNP 24/05, nie publ.).

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z tych

wymagań jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ.,

postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ ).

Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym

zakresie ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że zgodnie z obowiązującymi

przepisami wyrok nie podlegał zaskarżeniu skargą kasacyjną. Należy podnieść,

że skarga kasacyjna nie jest jedynym środkiem prawnym, który przysługuje od orzeczeń

prawomocnych. Skarżący całkowicie pominął w tym względzie skargę o wznowienie

postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., odrzucił skargę.