Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 66/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses complaint for legal inconsistency due to procedural defects in reasoning, not the judgment itself.

Numero d'incarto IV CNP 66/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiffs' extraordinary appeal challenging the legal consistency of a final judgment. The plaintiffs argued that the lower court's written reasoning failed to meet statutory requirements and caused them financial loss. The court ruled that such appeals must target the judgment's substantive outcome, not merely procedural flaws or linguistic errors in the reasoning section.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 328 § 11 k.p.c.; A complaint for legal inconsistency of a final judgment must focus on the judgment's substantive outcome, not procedural defects or linguistic errors in the reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal inconsistency appeal final judgment review procedural reasoning defects extraordinary remedy judgment reasoning separation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4249 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art.
Art. 98 § 1 and 3 k.p.c.
oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., gdyż Sąd Okręgowy w G.
Art. 328 § 11 k.p.c.
w G., jest niezgodny z prawem, to jest z art. 328 § 2 k.p.c.
Art. 328 § 2 k.p.c.
w G., jest niezgodny z prawem, to jest z art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art.
art. 328 § 2 k.p.c
w G., jest niezgodny z prawem, to jest z art. 328 § 2 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., gdyż Sąd Okręgowy w G.
art. 4171 § 2 k.c
należy odwołać się do celu wprowadzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do systemu prawnego, do sposobu skonstruowania tej instytucji w obowiązujących przepisach oraz do istoty i sensu odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 66/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt III Ca [...], w sprawie z powództwa M. K. i W. K. przeciwko Okręgowemu P. […]Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2016 r., 1) odmawia przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do rozpoznania;

2) zasądza od powodów solidarnie na rzecz strony pozwanej kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE

Powodowie wystąpili ze skargą o stwierdzenie, że prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w G. z 17 listopada 2014 r., oddalający ich apelację od wyroku Sądu Rejonowego w G. z 10 czerwca 2014 r., oddalającego powództwo o zapłatę wniesione przez powodów przeciwko Okręgowemu P. […] Sp. z o.o. w G., jest niezgodny z prawem, to jest z art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., gdyż Sąd Okręgowy w G. sporządził uzasadnienie tego orzeczenia w sposób niespełniający wymagań określonych w przywołanych przepisach oraz o treści nie nadającej się do kontroli instancyjnej.

Powodowie stwierdzili, że zaskarżonym wyrokiem została im wyrządzona szkoda w wysokości 1.940 zł, gdyż wyrokiem tym zostali pozbawieni przysługującego im odszkodowania oraz wywiedli, że wzruszenie tego wyroku w drodze zwyczajnych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest lokowana w grupie środków prawnych o charakterze nadzwyczajnym z tej przyczyny, że dotyczy orzeczenia o charakterze prawomocnym. Stanowi ona środek szczególnego rodzaju, gdyż przez jej wniesienie i uwzględnienie strona nie uzyskuje możliwości zmiany orzeczenia czy choćby jego wyeliminowania z obrotu prawnego, lecz jedynie prejudykat, który pozwoli jej realizować odpowiedzialność odszkodowawczą, o ile przez wydanie orzeczenia poniosła szkodę, a orzeczenie okazało się bezprawne.

Z tej przyczyny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem z prawomocnego orzeczenia nie można traktować jak alternatywy dla apelacji, skargi o wznowienie postępowania, czy choćby skargi kasacyjnej.W orzecznictwie Sądu Najwyższego zgodnie przyjmuje się, że dla objaśnienia znaczenia pojęcia „niezgodność z prawem” prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4241- 42412 k.p.c. należy odwołać się do celu wprowadzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do systemu prawnego, do sposobu skonstruowania tej instytucji w obowiązujących przepisach oraz do istoty i sensu odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. w związku z art. 77 ust. 1 Konstytucji.

Wyrok niezgodny z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., to taki wyrok, który jest niewątpliwie sprzeczny z przepisami niepodlegającymi różnej wykładni, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo będący efektem niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Traktowanie jako niezgodnego z prawem każdego wyroku sądu ocenionego przez którąś ze stron jako wadliwy niosłoby zagrożenie dla porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, a co więcej - także dla swobody sądu w ocenie dowodów i stosowaniu prawa (por. m.in. wyrok SN z 5 września 2008 r., I CNP 27/08, „Palestra” 2008, nr 11-12, s. 310; postanowienie SN z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08 nie publ.; wyrok SN z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35; postanowienie SN z 13 grudnia 2005 r., II BP 3/05, OSNP 2006, nr 21-23, poz. 323; wyrok SN z 18 stycznia 2006 r., II BP 1/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 351).O niezgodności z prawem wyroku nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia w sprawie nie prowadzi wprost do oceny, że orzeczenie kończące postępowanie jest wadliwe (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna koncentrować się zatem na orzeczeniu, którego dotyczy i ma być wymierzona w wykazanie jego niezgodności z prawem, nie zaś w wykazanie błędów procesowych popełnionych w toku dochodzenia do jego wydania lub już po jego wydaniu, na etapie sporządzania jego uzasadnienia.

Zarzuty zgłoszone w skardze przez powodów dotyczą nie samego wyroku Sądu Okręgowego, lecz jego uzasadnienia. Zostało ono sporządzone techniką, do zastosowania której upoważnia art. 328 § 11 k.p.c. Skorzystanie z niej przez sąd powinno mieć miejsce wtedy, gdy charakter sprawy, zakres zebranego w niej materiału dowodowego i problemy prawne wymagające rozważenia są tego rodzaju, że mogą być przedstawione ustnie, bezpośrednio po ogłoszeniu orzeczenia lecz z zachowaniem wymagań określonych w art. 328 § 2 k.p.c. przez członka składu orzekającego, który decyduje się na ustne uzasadnienie orzeczenia.

Należy oczekiwać, że uzasadnienie takie będzie poprawne językowo. Zestawienie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z uzasadnieniem wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie, który podlegał kontroli instancyjnej przez Sąd Okręgowy, pozwala na odtworzenie przyczyn, które zadecydowały o treści wyroku. Z uzasadnienia tego można wyciągnąć wnioski na temat podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, gdyż była ona tożsama z ustaloną przez Sąd Rejonowy ale także wnioski na temat przyczyn oddalenia powództwa. Skarżący nie zwalczają tego stanowiska Sądu Okręgowego.

Mają wprawdzie rację skarżący co do tego, że ustne uzasadnienie wyroku z 17 listopada 2014 r. jest dotknięte licznymi i poważanymi błędami językowymi, które sprawiają, że jest ono niejasne i niekomunikatywne, ale to nie przekłada się na zarzuty przeciwko treści wyroku, którym zakończyło się postępowanie w niniejszej sprawie. Tymczasem przedmiotem zaskarżenia skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozostaje jednak samo orzeczenie, nie zaś jego uzasadnienie, nawet jeśli byłoby dotknięte oczywistymi wadami językowymi.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4249 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. aj