Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff claimed the lower court's dismissal of their personal injury claim caused them a non-pecuniary loss of 10,000 PLN in compensation. The court ruled that the plaintiff failed to prove the specific type, amount, and timing of this alleged damage as required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damage caused by the judgment, including non-pecuniary harm.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 66/12
POSTANOWIENIE
Dnia 8 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 29 lipca 2011 r.,
w sprawie z powództwa J. J.
przeciwko M. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 lutego 2013 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Powód J. J. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 lipca 2011 r., w którym
oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 stycznia 2011 r.
Wyrokiem tym Sąd Rejonowy oddalił powództwo powoda o zadośćuczynienie
za krzywdę wywołaną naruszeniem dóbr osobistych.
W skardze wskazano przepisy, które – zdaniem skarżącego – zostały
naruszone w zaskarżonym wyroku. Skarżący wskazał na to, że wzruszenie
kwestionowanego wyroku nie jest już możliwe przy pomocy innych środków
prawnych, a ponadto została mu wyrządzona tym wyrokiem szkoda w postaci
„należnego mu zasadnie zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł”.
Z ostrożności procesowej jako podstawę prawną skargi wskazywano także
art. 4241 § 2 k.p.c. (s. 9 skargi).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
(art. 4241
§
k.p.c.)
jest
szczególnym
środkiem
zaskarżenia,
którego
dopuszczalność uzależniona jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 424 5
k.p.c. Jednym z zasadniczych wymogów tej skargi stanowi „uprawdopodobnienie
wyrządzonej szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga
dotyczy”. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wyjaśniano to, w jaki
sposób omawiane wymaganie miałoby być spełnione (por. np. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r., III CNP 44/10, nie publ.; postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, nie publ.). W tym ostatnim
postanowieniu wyjaśniono, że szkodą w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może być także
szkoda niemajątkowa (krzywda), przy czym w takiej sytuacji skarżący – w ramach
przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. - powinien wykazać rodzaj,
wysokość i czas powstania szkody niemajątkowej oraz wykazać, że jest ona
następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, powołać lub przedstawić dowody
albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie w tym przedmiocie. Wymagania
takiego na pewno nie spełnia ogólne twierdzenie powoda, że „przez wydanie przez
Sąd Okręgowy (wyroku) z dnia 29 lipca 2011 r. (…) została powodowi wyrządzona
szkoda w postaci utraty należnego mu zasadnie zadośćuczynienia w kwocie 10.000
zł”. To samo dotyczy wywodu zamieszczonego w pkt. IV skargi (s. 14). Wyrok
w sprawie o odszkodowanie (zadośćuczynienie) jest wyrokiem deklaratoryjnym
i przy sformułowanej przez prawo podstawie faktycznej żądania nie mógł
prowadzić do powstania szkody majątkowej wskazanej na s. 9 skargi (art. 361 § 1
k.p.c.). Należy zaznaczyć, że uprawdopodobnienie szkody (krzywdy) w rozumieniu
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powinno nastąpić także w razie wskazywania jako prawnej
podstawy skargi art. 4241 § 2 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda jako
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).
es