Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 66/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage.

Numero d'incarto IV CNP 66/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff claimed the lower court's dismissal of their personal injury claim caused them a non-pecuniary loss of 10,000 PLN in compensation. The court ruled that the plaintiff failed to prove the specific type, amount, and timing of this alleged damage as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damage caused by the judgment, including non-pecuniary harm.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidating final judgment non-pecuniary damage substantiation of damage procedural admissibility declaratory judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c. (s. 9 skargi).
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. - powinien wykazać rodzaj,
Art. 4248 § 1 k.p.c.
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 361 § 1 k.p.c.
prowadzić do powstania szkody majątkowej wskazanej na s. 9 skargi (art. 361 § 1
art. 4241 § 2 k.p.c
art. 4241 § 2 k.p.c. (s. 9 skargi).
art. 4241 § 1 k.p.c
art. 4241 § 2 k.p.c. (s. 9 skargi).
art. 4241 k.p.c
postanowieniu wyjaśniono, że szkodą w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 361 § 1 k.p.c
prowadzić do powstania szkody majątkowej wskazanej na s. 9 skargi (art. 361 § 1
art. 4248 § 1 k.p.c
niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 66/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 29 lipca 2011 r.,

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko M. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lutego 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód J. J. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 lipca 2011 r., w którym

oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 stycznia 2011 r.

Wyrokiem tym Sąd Rejonowy oddalił powództwo powoda o zadośćuczynienie

za krzywdę wywołaną naruszeniem dóbr osobistych.

W skardze wskazano przepisy, które – zdaniem skarżącego – zostały

naruszone w zaskarżonym wyroku. Skarżący wskazał na to, że wzruszenie

kwestionowanego wyroku nie jest już możliwe przy pomocy innych środków

prawnych, a ponadto została mu wyrządzona tym wyrokiem szkoda w postaci

„należnego mu zasadnie zadośćuczynienia w kwocie 10.000 zł”.

Z ostrożności procesowej jako podstawę prawną skargi wskazywano także

art. 4241 § 2 k.p.c. (s. 9 skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

(art. 4241

§

k.p.c.)

jest

szczególnym

środkiem

zaskarżenia,

którego

dopuszczalność uzależniona jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 424 5

k.p.c. Jednym z zasadniczych wymogów tej skargi stanowi „uprawdopodobnienie

wyrządzonej szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy”. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wyjaśniano to, w jaki

sposób omawiane wymaganie miałoby być spełnione (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r., III CNP 44/10, nie publ.; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, nie publ.). W tym ostatnim

postanowieniu wyjaśniono, że szkodą w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może być także

szkoda niemajątkowa (krzywda), przy czym w takiej sytuacji skarżący – w ramach

przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. - powinien wykazać rodzaj,

wysokość i czas powstania szkody niemajątkowej oraz wykazać, że jest ona

następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, powołać lub przedstawić dowody

albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie w tym przedmiocie. Wymagania

takiego na pewno nie spełnia ogólne twierdzenie powoda, że „przez wydanie przez

Sąd Okręgowy (wyroku) z dnia 29 lipca 2011 r. (…) została powodowi wyrządzona

szkoda w postaci utraty należnego mu zasadnie zadośćuczynienia w kwocie 10.000

zł”. To samo dotyczy wywodu zamieszczonego w pkt. IV skargi (s. 14). Wyrok

w sprawie o odszkodowanie (zadośćuczynienie) jest wyrokiem deklaratoryjnym

i przy sformułowanej przez prawo podstawie faktycznej żądania nie mógł

prowadzić do powstania szkody majątkowej wskazanej na s. 9 skargi (art. 361 § 1

k.p.c.). Należy zaznaczyć, że uprawdopodobnienie szkody (krzywdy) w rozumieniu

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powinno nastąpić także w razie wskazywania jako prawnej

podstawy skargi art. 4241 § 2 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda jako

niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).

es