Creditor's appeal dismissed as the lower court's decision was not a final procedural order closing the case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the creditor's appeal challenging a final court order regarding a bailiff's actions. The creditor argued the order was legally inconsistent, but the court held that such an order does not terminate the execution proceedings. Consequently, the appeal was inadmissible because the legal requirements for a final order were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to declare a final court order inconsistent with the law is inadmissible if the order does not conclusively end the proceedings, as further procedural stages remain available.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 65/06
POSTANOWIENIE
Dnia 6 września 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon
na skutek skargi wierzyciela J. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w S.
z dnia 12 września 2005 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 września 2006 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił
zażalenie wierzyciela J. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w B.
w
przedmiocie skargi na czynności komornika
Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności tego postanowienia
z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
z
prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia
sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego
wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego
orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest
możliwe.
Pojęcie
definiowane
„postanowienie
rozbieżnie
i
przy
kończące
postępowanie
zastosowaniu
różnych
w
sprawie”
kryteriów,
bywa
zarówno
w judykaturze i doktrynie. Powszechnie jednak przyjmuje się, iż postanowieniami
kończącymi postępowanie w sprawie są takie, które zamykają drogę do wydania
wyroku. Chodzi o postanowienia, po wydaniu których dalsze postępowanie nie
może się toczyć. Pod pojęciem „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”
należy zatem rozumieć takie postanowienia, które kończą sprawę jako pewną
całość poddaną pod osąd, w wyniku których wykluczona zostaje możliwość
przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności.
W sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie” słowo
„sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę”
należy rozumieć jako całość sporu (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC
1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia
31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę składu 7 sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2,
poz. 22).
Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie
sformułowana na potrzeby postępowania rozpoznawczego, stanowi – ze względu na
uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - podstawę do definiowania tego pojęcia
w postępowaniu egzekucyjnym.
W doktrynie przez „sprawę egzekucyjną” rozumie się materię załatwianą
w postępowaniu egzekucyjnym, czyli przymusowe wykonanie orzeczeń sądowych
oraz innych aktów. W judykaturze wielokrotnie podnoszono, że w postępowaniu
egzekucyjnym, w którym
art. 394 § 1 in principio k.p.c. należy stosować
„odpowiednio” (art. 13 § 2 k.p.c.) postanowieniami zaskarżalnymi zażaleniem –
oprócz wymienionych w części III kodeksu postępowania cywilnego – są tylko takie,
które
kończą
lub
zmierzają
do
zakończenia
postępowania
egzekucyjnego
(zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1969 r. III CZP 83/69, OSNCP
1970, z. 6, poz. 105, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1986 r.
III CRN 40/86, OSNCP 1987, z. 7, poz. 102 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia
15 września 1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177). A zatem
w postępowaniu egzekucyjnym postanowieniem kończącym to postępowanie jest
tylko takie, po wydaniu którego przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie
przewidują dalszego etapu.
Wobec powyższego trzeba uznać, że postanowienie oddalające zażalenie
w przedmiocie skargi na czynności komornika nie jest postanowieniem kończącym
postępowanie w sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia
2005 r., V CNP 14/05, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 17 sierpnia
2005, I CNP 4/05, niepubl.). Przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują
bowiem dalszy etap postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że zaskarżone
postanowienie nie spełnia wymagań określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., a co za tym
idzie, skarga wierzyciela jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 424 8 § 1
k.p.c.).
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
db