Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and impossibility of other remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's appeal challenging a final property division order, citing insufficient proof of actual damage and failure to demonstrate the impossibility of other legal remedies. The applicant claimed financial loss from a payment already made and the inability to sell a portion of the property due to unauthorized construction, but failed to provide evidence of the paid amount or prove the property's current value. The court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for establishing a concrete, existing loss or proving that no other means of challenging the judgment were available.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; An appeal for invalidation of a final judgment requires the appellant to substantiate a specific, existing loss with evidence and conclusively demonstrate that no other legal remedies remain available.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 64/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie ze skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt II Ca [...], w sprawie z wniosku M. K. przy uczestnictwie A. K. o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2016 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIEWnioskodawczyni wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 grudnia 2013 r. oddalającego jej apelację od postanowienia Sądu pierwszej instancji dokonującego podziału majątku wspólnego wnioskodawczyni i uczestnika postępowania przez zniesienie współwłasności zabudowanej nieruchomości w sposób określony w postanowieniu oraz zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika dopłaty w kwocie 75 709,90 zł płatnej w dwóch ratach: pierwsza w kwocie 40 000 zł w terminie roku od uprawomocnienia się postanowienia i druga w wysokości 35 709,90 zł w terminie dwóch lat od uprawomocnienia się postanowienia, z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności.
Wnioskodawczyni stwierdziła między innymi, że wydanie zaskarżonego orzeczenia powoduje u niej szkodę polegającą na spłacie uczestnikowi kwoty 40 000 zł, którą już zapłaciła oraz wymagalności zapłaty drugiej raty w wysokości 35 709,90 zł, a część nieruchomości przyznana skarżącej nie przedstawia żadnej ekonomicznej wartości, gdyż w obecnym stanie prawnym wnioskodawczyni nie może jej zbyć i nie wiadomo, czy w ogóle będzie ona mogła stanowić przedmiot obrotu, ze względu na samowolę budowlaną, której dopuścił się uczestnik i która może nie być zalegalizowana, a koszt legalizacji może przewyższać wartość spłaty na rzecz uczestnika od wnioskodawczyni.
Stwierdziła również, że zaskarżone orzeczenie nie było i nie może być wzruszone w drodze innych środków prawnych, bowiem nie podlega zaskarżeniu w drodze skargi kasacyjnej ani wznowienia postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest spełnione wtedy, gdy skarżący przedstawi wyodrębniony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła, określi jej wysokość, postać i czas powstania oraz związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi, a także przedstawi dowody lub ich surogaty zdolne uwiarygodnić powstanie szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r.
III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, nie publ. oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141).Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania, gdyż nie określono w niej postaci szkody, czasu jej powstania i związku przyczynowego z wydaniem zaskarżonego postanowienia. Skarżąca nie uprawdopodobniła powstania szkody, gdyż nie złożyła dowodu zapłaty kwoty 40 000 zł. Natomiast w pozostałym zakresie wskazana przez nią szkoda ma charakter przyszły bądź hipotetyczny, a więc nie jest szkodą już poniesioną przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.
Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Również w tym przedmiocie wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy wskazując, że powyższy przepis nakłada na skarżącego obowiązek wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia wyczerpującej analizy prawnej przepisów dotyczących wszystkich dopuszczalnych środków zaskarżenia i wykazanie, a nie tylko wskazanie czy uwiarygodnienie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia przy pomocy tych środków nie było i nie jest możliwe (porównaj między innymi postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r.
I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08, nie publ. i z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140). Skarżąca nie przedstawiła żadnej analizy prawnej wykazującej, że w sprawie niedopuszczalna była skarga kasacyjna jak również brak było podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania czy też powództwa przeciwegzekucyjnego. Z tych względów należało stwierdzić, że skarga nie spełnia wymagań konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c., co prowadziło do jej odrzucenia na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jw