Plaintiff's appeal against a final order for appointment of a court-appointed lawyer is inadmissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final order denying the appointment of a court-appointed lawyer. The plaintiff argued that the order caused damage and sought costs for the unremunerated legal aid, but the court found the appeal procedurally barred. Since the contested order was a decision of the first instance, the plaintiff lacked standing to file a complaint for violation of law under the relevant Civil Procedure Code provisions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.: A complaint for violation of law against a final judgment is admissible only against judgments of courts of the second instance or, in exceptional cases, the first instance; complaints against other final rulings are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 61/11
..
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Apelacyjnego
z dnia 31 marca 2009 r.
w sprawie z powództwa J. J.
przeciwko T. J.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 listopada 2011 r.,
I. odrzuca skargę;
II. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej za sporządzenie skargi.
Uzasadnienie
Powód J. J. wniósł w dniu 29 marca 2011 r. skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - postanowienia Sądu
Apelacyjnego z dnia 31 marca 2009 r. oddalającego jego wniosek
o
ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi o wznowienie
postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lutego 2009 r.
Oceniając
dopuszczalność
skargi
powoda,
Sąd
Najwyższy
zważył,
co następuje:
W
sprawie
znajdują
zastosowanie
przepisy
Kodeksu
postępowania
cywilnego dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 września 2010 r., nadanym
ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks Cywilny, ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U.
Nr 155, poz. 1037), wobec braku w ustawie nowelizującej przepisów przejściowych
regulujących tę kwestię w sposób odmienny.
W procesie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia przysługuje obecnie stronom jedynie od prawomocnych wyroków
sądów drugiej (art. 4241 § 1 k.p.c.), a wyjątkowych przypadkach także pierwszej
instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.). Od innych prawomocnych orzeczeń, skarga jest
niedopuszczalna. Zgodnie z art. 4241b k.p.c., jeżeli na skutek wydania takiego
orzeczenia
strona
poniosła
szkodę,
może
domagać
się
z
tego
tytułu
odszkodowania bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem
w postępowaniu ze skargi. Unormowanie to koresponduje z art. 417 1 § 2 k.c.,
z którego wynika, że jeżeli pozwalają na to przepisy odrębne, naprawienia szkody
wyrządzonej
wydaniem
prawomocnego
orzeczenia
można
dochodzić
bez
uzyskania orzeczenia prejudycjalnego.
Zważywszy, że powód zaskarżył skargą orzeczenie, od którego środek ten
nie przysługiwał, podlegał on, jako niedopuszczalny, odrzuceniu na podstawie
art. 4248 § 1 k.p.c.
Wniesienie
nie stanowiło
przez
udzielenia
pełnomocnika
stronie
z
urzędu
niedopuszczalnej
pomocy
prawnej
i
nie
skargi
upoważniało
do
skutecznego domagania się przyznania na podstawie § 16 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,
poz. 1349) jej nieopłaconych kosztów. Podobne stanowisko Sąd Najwyższy zajął
w postanowieniach z dnia 14 sierpnia 1997 r. (II CZ 88/97, OSNC 1998, nr 3,
poz. 40) oraz z dnia 12 lutego 1999 r. (II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).