Supreme Court dismisses appeal for non-pecuniary loss as it must be concrete and actual, not hypothetical.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal challenging a lower court's rejection of their tenancy claim. The plaintiffs argued they suffered financial losses of over 20,000 PLN due to forced eviction and lost renovation costs. The court ruled that the appeal was inadmissible because the plaintiffs failed to prove actual, concrete damage, relying instead on future hypothetical losses.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 417 § 2 k.c.: A claim for non-pecuniary damage in a writ of illegality requires proof of actual, concrete loss already incurred, excluding future or hypothetical damages.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 60/11
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 17 lutego 2011 r.,
w sprawie z powództwa J. K., A. K. i K. P.
przeciwko Gminie B.– Zarządowi Mienia Komunalnego w B.
o ustalenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 listopada 2011 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił
apelację powodów J. K., A. K. oraz K. P. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia
7 grudnia 2010 r., którym Sąd ten na skutek sprzeciwu strony pozwanej – Gminy
B. – Zarządu Mienia Komunalnego w B. od wyroku zaocznego z dnia 8 listopada
2010 r. uwzględniającego powództwo o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu,
wyrok ten uchylił i powództwo oddalił.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego, opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego,
powodowie w ramach uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4
k.p.c.) wskazali, że na skutek wydania tego orzeczenia nie mogą zaspokoić swoich
potrzeb mieszkaniowych i będą zmuszeni do opuszczenia lokalu, w którym
dotychczas zamieszkiwali, oraz do zawarcia umowy najmu z innym wynajmującym,
co będzie się wiązało ze znacznymi wydatkami, a ponadto ze stratą nakładów
poniesionych na remont tego lokalu. W ten sposób skarżący poniosą szkodę
w wysokości 10.800 zł z tytułu czynszu najmu oraz 12.000 zł z tytułu utraconych
nakładów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna ze względu na nieusuwalny brak jednego z jej
zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o którym mowa w art. 424 5 § 1 pkt 4
k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2006 r.,
IV CNP 86/06, niepubl. i z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).
Powodowie nie uprawdopodobnili, że na skutek wydania zaskarżonego
orzeczenia została im wyrządzona konkretna szkoda majątkowa. Nieskutecznie
powołali się na szkodę mającą wystąpić w przyszłości. Powodowie w skardze
wyraźnie wskazali, że będą zmuszeni do opuszczenia dotychczas zajmowanego
lokalu oraz zawarcia umowy najmu z czym będzie się dopiero wiązało ponoszenie
znacznych kosztów oraz utrata nakładów poniesionych na remont tego lokalu. W tej
sytuacji nie można mówić o wymiernej i rzeczywistej szkodzie, która nastąpiła już
w majątku skarżących, ale o szkodzie mającej charakter jedynie przyszły bądź
hipotetyczny. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, powołanie się
w skardze na tego rodzaju postać szkody nie czyni zadość wymaganiu
przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. m. in. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110
oraz z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).
Z art. 4171 § 2 k.c. stanowiącego podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa za
szkody wyrządzone przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego
z prawem oraz z pozostających z tym przepisem w bezpośrednim związku
regulacji dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia zawartych w Kodeksie postępowania cywilnego, które należy w tym
przypadku interpretować łącznie, wynika, że ustawodawcy chodziło wyłącznie
o szkody, które zostały już wyrządzone. Na powodach spoczywał zatem
obowiązek uprawdopodobnienia, że ponieśli oni konkretny uszczerbek majątkowy,
nie zaś uszczerbek, który mógłby dopiero w ich majątku wystąpić.
Niezależnie od wadliwego powołania się na szkodę, która jeszcze nie
nastąpiła, powodowie zaniechali wyjaśnienia, na czym miałby polegać związek
przyczynowy pomiędzy wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia, a szkodą
w postaci utraty nakładów na remont dotychczas zajmowanego lokalu, mimo że
w ramach uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody ciążył na nich taki obowiązek
(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP
38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141 oraz z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 65/06,
niepubl.). Należy dodać, że w rzeczywistości związek taki nie zachodzi, szkoda
zatem we wskazanej tu postaci nie mogła wystąpić. W tym kontekście kwestią
drugoplanową pozostaje brak powołania się przez powodów na jakiekolwiek
dowody bądź inne środki, które pozwoliłyby na uwiarygodnienie ich twierdzenia, że
nakłady te rzeczywiście zostały przez nich poniesione.
Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na
podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.