Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 6/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal claiming final judgment violated law due to judge's discretion and lack of legal error.

Numero d'incarto IV CNP 6/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment that rejected a bank's claim for payment. The plaintiff argued the lower court violated procedural rules regarding appeal deadlines and failed to apply state liability standards correctly. The court held that the final judgment was not legally inconsistent because judges possess decision-making latitude and the defendant's memory impairment justified the procedural ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A final judgment is legally inconsistent only if it contradicts non-interpretable provisions or generally accepted standards, acknowledging judicial discretion and the specific circumstances of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal inconsistency final judgment judicial discretion procedural deadline state liability appeal rights decision-making latitude

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Dlatego przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art.
Art. 4249 k.p.c.
We wniosku o przywrócenie terminu pozwany wykazał, że nie wykonał w terminie wezwania do podpisania apelacji ze względu na zaburzenia pamięci i funkcji poznawczych, w związku z uszkodzeniem płata czołowego mózgu.Ze wskazanych względów na podstawie określonej w art. 4249 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.
Art. 373 k.p.c.
Bank w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku zrzucił przede wszystkim naruszenie art. 373 w zw.
Art. 168 § 1 k.p.c.
z art. 168 § 1 i art.171 k.p.c.
Art. 171 k.p.c.
Art. 4171 § 2 k.c.
pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. w zw.
Art. 77 Konstytucji
z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej.
art.171 k.p.c
168 § 1 i art.171 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Dlatego przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91, PUG 1992, nr 2-3, poz.
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP 13/06
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 695/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 695/99, OSNC 2000, nr 3, poz.
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2003 r., III CZ 98/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2003 r., III CZ 98/03, LEX nr 599545).
I CNP 33/06
Supreme Court dismissed appeal; factual findings and legal characterization of transport contract were not erroneous.
IV CNP 25/05
Supreme Court dismissed appeal claiming legal inconsistency, ruling errors require obvious judicial misinterpretation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 6/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy‎z dnia 7 października 2013 r., sygn. akt II Ca […], w sprawie z powództwa Banku SA z siedzibą w W.‎przeciwko A. J.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 sierpnia 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w ten sposób że powództwo Banku SA skierowane przeciwko A. J. o zapłatę kwoty 8 432,31 zł, wraz z odsetkami oddalił. Bank w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku zrzucił przede wszystkim naruszenie art. 373 w zw. z art. 168 § 1 i art.171 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu w zasadzie drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).

Zasadą jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Dlatego przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej. Swoboda ocen sędziego wynika nie tylko z jej istoty, ale często z pojęć niedookreślonych, czy klauzul generalnych.

W związku z tym w teorii prawa trafnie przyjmuje się istnienie tzw. luzu decyzyjnego, który oznacza możliwość wyboru przez sędziego jednego z możliwych rozwiązań.Poza tym treść orzeczenia zależy od wyników wykładni, które mogą być różne w zależności od przedmiotu i stosowanych jej metod. W związku z otwartością semantyczną języka w tym także języka prawnego mogą mieć miejsce różne poprawne z punktu widzenia metod interpretacje. Z tych przyczyn tezę o istnieniu jedynego trafnego orzeczenia trzeba odrzucić. Dlatego też należy uznać, że różnej treści orzeczenia wydane w podobnej sprawie mogą być „zgodne z prawem” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91, PUG 1992, nr 2-3, poz. 4).Z tych wszystkich względów definicja bezprawności o jakiej mowa w art. 4241 § 1 k.p.c. jest nieco odmienna od tego ogólnego pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa materialnego i procesowego.

Prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz.35, z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP 13/06, M. P.Pr. 2007, nr 5, poz. 253). Przy ocenie więc, czy skarga jest oczywiście bezzasadna należy uwzględnić „obostrzone” pojęcie bezprawności orzeczenia w rozumieniu art.4241 k.p.c.Szeroko cytowana w skardze judykatura jest odzwierciedleniem dominującej obecnie wykładni powołanych w skardze przepisów.

Skarżący zdawał sobie jednak sprawę z istnienia w orzecznictwie także i ich odmiennej wykładni, skoro podniósł dalsze zarzuty, gdyby Sąd Najwyższy uznał, że przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych apelacji oznaczało de fakto przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze nieodrzucenie wniosku o przywrócenie terminu, w razie jednoczesnego jego złożenia z zażaleniem na odrzucenie środka odwoławczego i jego rozpoznanie po oddaleniu zażalenia, nie narusza prawa w wyżej zasygnalizowanym znaczeniu.Skarżący przeoczył, że podważenie przez sąd drugiej instancji prawidłowości postanowienia sądu pierwszej instancji o przywróceniu terminu do wniesienia środka odwoławczego w drodze podejmowanej w ramach art. 373 k.p.c. kontroli zachowania ustawowych wymagań, co do tego środka, powinno sprowadzać się do sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy zachodzi pewna ku temu podstawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 695/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 51).

Istota tej kontroli wiąże się bowiem ze szczególnym uprawnieniem sądu drugiej instancji i wykracza poza zaskarżone orzeczenie sądu meriti. Przyjęcie, że w omawianym wypadku taka podstawa nie powstała, nie narusza w kwalifikowany sposób art. 373 k.p.c.Pojęcie niedbalstwa wiąże się z nie dołożeniem należytej staranności, a tę należy oceniać stosując obiektywne mierniki, które muszą uwzględniać pożądane wzorcowe sposoby zachowania się uwzględniające okoliczności konkretnej sprawy oraz uwarunkowania społeczne i gospodarcze w jakim przychodzi działać adresatom obowiązków prawem przewidzianych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2003 r., III CZ 98/03, LEX nr 599545).

We wniosku o przywrócenie terminu pozwany wykazał, że nie wykonał w terminie wezwania do podpisania apelacji ze względu na zaburzenia pamięci i funkcji poznawczych, w związku z uszkodzeniem płata czołowego mózgu.Ze wskazanych względów na podstawie określonej w art. 4249 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji. l.n