Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 59/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses extraordinary appeal for state liability due to failure to exhaust extraordinary appeal remedies first.

Numero d'incarto IV CNP 59/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's extraordinary appeal challenging a final judgment for violation of property rights. The plaintiff argued that extraordinary appeals were inadmissible and that no grounds existed for retrial or new proceedings. The court ruled that the plaintiff failed to demonstrate they exhausted all available legal remedies by not applying for an extraordinary appeal to the competent authority.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An applicant for an extraordinary appeal against a final judgment must first prove that no other legal remedies are available, which requires demonstrating that a request for an extraordinary appeal was made to the competent authority and rejected.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal state liability exhaustion of remedies final judgment property rights competent authority legal mechanism verosimiglianza della persecuzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie ‎art. 4248 § 1 k.p.c. Strona nie może wprawdzie wnieść skargi nadzwyczajnej samodzielnie, jednak może zwrócić się do legitymowanego podmiotu o jej wniesienie (por.
Art. 89 § 2 ustawy o SN
Zaznaczyła, że sprawach o ochronę naruszonego posiadania skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i że w sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, jak również, że – w jej ocenie – nie ma podstaw do wniesienia skargi nadzwyczajnej, o której mowa w art. 89 i nast.
Art. 115 § 2 ustawy o SN
Zgodnie z art. 115 § 1 ustawy o SN, w okresie trzech lat od wejścia w życie tej ustawy, tj.
Art. 77 Konstytucji
Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art.
Art. 4171 § 2 k.c.
Równocześnie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku posiada ściśle określony cel – służąc uzyskaniu prejudykatu w rozumieniu art. 4171 § 2 k.c., niezbędnego do dochodzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu.Od wyroku Sądu Okręgowego w B.
art. 344 k.c
art. 4171 § 2 k.c
Równocześnie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku posiada ściśle określony cel – służąc uzyskaniu prejudykatu w rozumieniu art. 4171 § 2 k.c., niezbędnego do dochodzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu.Od wyroku Sądu Okręgowego w B.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
art. 77 Konstytucji
Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CNP 15/14
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven state damage.
IV CNP 72/14
Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of qualified legal error and failure to prove damage.
IV CKN 1071/00
Supreme Court dismisses appeal and costs claim regarding ex lege property acquisition of public road land.
I UK 95/13
120 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2013 r., I UK 95/13, nie publ.).aj
III CNP 9/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final judgment due to unfiled extraordinary appeal.
II CNP 46/18
Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove irreparable harm and exhaustion of extraordinary remedies.
III CNP 19/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to exhaust ordinary appeal remedies.
IV CNP 27/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing structural defects and lack of proven damage.
II CNP 47/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to procedural defects and failure to use extraordinary appeal.
II CNP 2/18
Supreme Court dismisses constitutional complaint when extraordinary appeal becomes available after filing.
II CNP 8/18
Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to subsequent inadmissibility from extraordinary appeal introduction.
II CNP 55/18
Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality as extraordinary review was not sought from State authorities.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 59/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt VIII Ga (…), w sprawie z powództwa "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.‎przeciwko "G." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w N.‎o ochronę naruszonego posiadania (art. 344 k.c.),‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2019 r., 1. odrzuca skargę, 2. oddala wniosek strony pozwanej o zasądzenie od strony powodowej kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.).

Równocześnie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku posiada ściśle określony cel – służąc uzyskaniu prejudykatu w rozumieniu art. 4171 § 2 k.c., niezbędnego do dochodzenia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu.Od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 października 2016 r. powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Zaznaczyła, że sprawach o ochronę naruszonego posiadania skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i że w sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, jak również, że – w jej ocenie – nie ma podstaw do wniesienia skargi nadzwyczajnej, o której mowa w art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825, dalej „ustawa o SN”). Skarżąca wskazała również, że nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nadzwyczajnej, gdyż uprawnienie do wniesienia tek skargi zostało zastrzeżone dla podmiotów wskazanych w art. 89 § 2 ustawy o SN.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - pomijając inne ograniczenia – jest, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., dopuszczalna wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody. Obowiązkiem strony jest wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie środków prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może - w wypadku wystąpienia szkody - uzasadniać odpowiedzialność państwa.Przed wniesieniem skargi, a więc przed dniem 5 października 2018 r., do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z art. 115 § 1 ustawy o SN, w okresie trzech lat od wejścia w życie tej ustawy, tj. w okresie do dnia 3 kwietnia 2021 r., skarga nadzwyczajna może zostać wniesiona także od orzeczeń, które uprawomocniły się po dniu 17 października 1997 r.Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej – zgodnie z art. 91 § 1 ustawy o SN – prowadzi, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 89 § 4 ‎i art. 115 § 2 ustawy o SN – do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny „szkody judykacyjnej”, jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.Oznacza to, że począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 lub art. 115 § 1a ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.

Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie ‎art. 4248 § 1 k.p.c. Strona nie może wprawdzie wnieść skargi nadzwyczajnej samodzielnie, jednak może zwrócić się do legitymowanego podmiotu o jej wniesienie (por. w odniesieniu do Prokuratora Generalnego § 335a-335 m rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, ‎tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1206). Wystąpienie do uprawnionego podmiotu nie obliguje go do wniesienia skargi, aktywność ta jest jednak nieodzowna, gdyż strona czyni w ten sposób zadość wymaganiu wykorzystania wszelkich dostępnych dla niej prawnych mechanizmów służących wzruszeniu prawomocnego orzeczenia, co warunkuje dopuszczalność skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem i uruchomienie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.

Negatywna ocena podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi nadzwyczajnej i wynikająca z niej obiektywna niemożność – z punktu widzenia strony – uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia w drodze skargi nadzwyczajnej, otwiera drogę do żądania stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, OSNC 2018, nr 12, poz. 121, z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 46/18, nie publ., z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, nie publ., z dnia 4 stycznia 2019 r., IV CNP 27/18, nie publ., z dnia 8 stycznia 2019 r., II CNP 47/18, nie publ., z dnia 10 stycznia 2019 r., II CNP 2/18 i II CNP 8/18, nie publ., z dnia 11 stycznia 2019 r., II CNP 55/18, nie publ.).

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zwróciła się z wnioskiem do jednego z organów określonych w art. 115 § 1a ustawy o SN o złożenie skargi nadzwyczajnej od zaskarżonego wyroku i wniosek ten został załatwiony negatywnie.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.Wniosek pozwanej o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi Sąd Najwyższy oddalił, gdyż był on zamieszczony w piśmie przygotowawczym złożonym po upływie terminu do złożenia odpowiedzi na skargę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003, nr 9, poz. 120 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2013 r., I UK 95/13, nie publ.).aj