Supreme Court dismisses claim for legal inconsistency ruling as obviously unfounded regarding evidence assessment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the plaintiff's extraordinary appeal against a final lower court judgment. The plaintiff argued the lower court violated procedural and substantive laws regarding evidence and liability, but the Supreme Court found these claims obviously unfounded. The court determined that the lower court's assessment of evidence and application of law were consistent with established jurisprudence and did not constitute the clear legal inconsistency required for such an appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.; A claim for legal inconsistency is inadmissible if it is obviously unfounded, meaning the lower court's judgment is not clearly contrary to fundamental legal standards or requires no deep analysis to reject.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 59/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt III Ca […], w sprawie z powództwa S. J.przeciwko B. P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku z wniesieniem przez powoda S. J. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. należy wskazać, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego uwzględniającym poglądy doktryny i orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się jednolicie, że orzeczeniem niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. - jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35, z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn.
IV CNP 18/09, niepubl.; z dnia 5 września 2008 r., sygn. I CNP 27/08, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. I BP 4/10, niepubl.). Niezgodność z prawem powodująca powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć więc charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. Tę wykładnię wskazanej normy zawartej w przytoczonym przepisie podzielił Trybunał Konstytucyjny orzekając w wyroku z dnia 27 września 2012 roku, (Sk 4/11, OTK-A 2012/8/97, Dz.U. 2012, poz. 1104 ), że art. 4241 § 1 k.p.c. rozumiany w ten sposób, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje tylko wtedy, kiedy niezgodność ta jest oczywista, rażąca i przybiera postać kwalifikowaną, jest zgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W świetle przedstawionego stanowiska bezprawność judykacyjną, o której mowa w przywołanym 4241 § 1 k.p.c., należy więc definiować w sposób autonomiczny, węższy od tradycyjnie rozumianej bezprawności w dziedzinie odpowiedzialności cywilnej, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 maja 2006 r., sygn. I CNP 14/06, niepubl.; z dnia 28 marca 2007 r., sygn. II CNP 124/06, niepubl.; z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. II BP 62/07, niepubl.; z dnia 25 marca 2009 r., sygn.
V CNP 93/08, niepubl., z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. IV CNP 116/08, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. I BP 4/10, niepubl.). Wniesione skargi podlegają wstępnej selekcji, albowiem Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna (art. 4249 k.p.c.). Oceny bezzasadności skargi należy dokonywać w powiązaniu z przedstawioną wyżej i utrwaloną w orzecznictwie wykładnią pojęcia „niezgodności prawomocnego wyroku z prawem”. Bezzasadność skargi jest oczywista, jeśli już z jej treści bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań wynika, że nie może być uwzględniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6.02.2009 roku, I BP 20/08, nie publ., z dnia 26.08.2008 r., III BP 3/08, nie publ., z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, nie publ. oraz z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, nie publ.).
Powód zarzuca niezgodność wyroku Sądu Okręgowego z art. 162, art.233 § 1, 378 § 1, 382, art. 391 k.p.c. oraz art. 636 § 1 k.p.c. (powinno być k.c.). Te same przepisy skarżący powołał jako podstawy skargi. Dokonując wstępnej oceny niniejszej skargi należy wskazać na niedopuszczalność sformułowanych w niej zarzutów dotyczących oceny dowodów i ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji (art. 4244 zdanie drugie k.p.c.). Wyrok nie jest niezgodny z pozostałymi przepisami procesowymi, na co wskazują obszerne wywody Sądu Okręgowego poświęcone tym kwestiom zawarte w uzasadnieniu.
Sąd drugiej instancji opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (art. 382 k.p.c.) ustosunkował się do wszystkich zarzutów apelacji powoda (art. 378 § 1 k.p.c.), a rozważania dotyczące art. 162 k.p.c. pozostają w zgodzie z orzecznictwem Sądu Najwyższego. Powód nie wskazał także argumentów jurydycznych świadczących o oczywistej i elementarnej niezgodności wyroku z art. 636 § 1 k.c. w kontekście wykładni i zastosowania przytoczonej normy prawa materialnego do ustalonego w tej sprawie przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia i wiążącego Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu niniejszej skargi (art. 42412 w związku z art. 39813 § 2 k.p.c.).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. awaj