Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite specific law, prove damage, and exhaust remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' cassation appeal against a final judgment rejecting their claim to rescind a land sale contract. The plaintiffs argued the lower court's decision caused them financial loss by preventing a property transfer but failed to meet statutory requirements. The court rejected the appeal because the petition did not cite the specific legal provision violated, failed to prove the damage with necessary details, and omitted an analysis of why other remedies like cassation or retrial were unavailable.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt. 3, 4 i 5 k.p.c.; A cassation appeal must explicitly cite the violated legal provision, substantiate the damage caused by the judgment, and demonstrate the exhaustion of other legal remedies, otherwise it is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 58/12
POSTANOWIENIE
Dnia 10 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie ze skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 21 grudnia 2011 r.,
w sprawie z powództwa M. D. i J. D.
przeciwko Gminie Miejskiej B.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie o ustalenie nieważności
umowy sprzedaży,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 stycznia 2013 r.,
1) odrzuca skargę;
2) zasądza od M. D. i J. D. solidarnie na rzecz Gminy Miejskiej B.
kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów
postępowania.
Uzasadnienie
Powodowie M. D. i P. D. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalającego ich
apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo przeciwko
Gminie Miejskiej B. o zobowiązanie strony pozwanej do złożenia oświadczenia woli
o zwrotnym przeniesieniu na nią własności określonej w pozwie nieruchomości,
nabytej przez powodów od strony pozwanej umową notarialną z dnia 5 sierpnia
1991 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności tej umowy, jako sprzecznej z
zasadami współżycia społecznego.
Zarzucili naruszenie art. 29 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce
gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jedn. tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 30,
poz. 127 ze zm.) oraz art. 487 par.2 k.c. Stwierdzili, że wydanie zaskarżonego
orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody poprzez utratę przez skarżących
spodziewanych korzyści z tytułu niedoszłej umowy sprzedaży, mocą której
skarżący przenieśliby z powrotem na Gminę Miejską B. prawo własności
przedmiotowej nieruchomości. Wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem
opisanego wyżej prawomocnego wyroku i wskazali, że jego wzruszenie w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż brak jest podstaw
materialnoprawnych do wznowienia postępowania i z uwagi na wartość przedmiotu
zaskarżenia skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 3, 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt. 3), uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy
(pkt. 4) oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt. 5). Są to wymagania
konstrukcyjne skargi, których brak powoduje jej odrzucenie, bez wzywania do ich
uzupełnienia.
Skarga powodów nie spełnia powyższych wymagań.
Nie wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny. Nie spełnia tego wymagania stwierdzenie, że zaskarżony wyrok
narusza określone przepisy prawa w sposób wskazany w skardze, gdyż
to stwierdzenie stanowi spełnienie wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1
pkt.2 k.p.c., a więc przytoczenia podstaw skargi i nie jest tożsame z wymaganym
w pkt.3 wskazaniem przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny.
Nie zostało również uprawdopodobnione wyrządzenie szkody spowodowanej
przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Wymaga to bowiem - jak
wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy – określenia wysokości, postaci i czasu
powstania szkody oraz jej związku przyczynowego z wydaniem orzeczenia
będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także
przedstawienia dowodów lub innych środków uwiarygodniających powstanie
szkody ( porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
23 września 2005 r. III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl.
oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC/7-8/14). W rozpoznawanej
skardze nie podano wysokości szkody, jej postaci, czasu powstania ani związku
z wydaniem zaskarżonego wyroku, jak również nie przedstawiono żadnych
dowodów lub innych środków mogących uprawdopodobnić powstanie szkody.
Nie wykazano również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze
innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wskazał Sąd Najwyższy,
wymaga to wykazania, w drodze odrębnego, wyczerpującego i nie budzącego
wątpliwości
wywodu
prawnego
zawierającego
analizę
prawną
przepisów
dotyczących środków zaskarżenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze
innych istniejących środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Konieczne jest
zatem przeprowadzenie wyczerpującej analizy takich środków jak skarga
kasacyjna,
wznowienie
i wykazanie,
poprzez
postępowania
przytoczenie
czy
powództwa
wyczerpujących
przeciwegzekucyjne
argumentów
prawnych,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze tych środków nie było i nie jest
możliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP
108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.). Rozpoznawana skarga
nie zawiera żadnej analizy ani argumentów w przedmiocie niemożności
skorzystania ze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania, jak również
w ogóle nie odnosi się do możliwości wzruszenia wyroku w drodze powództw
przeciwegzekucyjnych.
Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1
k.p.c. odrzucił skargę, a na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1 i art. 42412 k.p.c.
zasądził od powodów na rzecz strony pozwanej zwrot kosztów postępowania
związanych
z
wniesieniem
o zasądzenie tych kosztów.
odpowiedzi
na
skargę
zawierającej
wniosek