Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 57/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against housing cooperative judgment for unpaid rent and utility debts.

Numero d'incarto IV CNP 57/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the defendants against the lower court's judgment ordering them to pay the housing cooperative. The defendants argued the judgment violated various housing and accounting laws, while the cooperative cited unpaid rent, utility fees, and a construction loan based on internal regulations. The court found no legal error because the defendants did not raise a set-off defense regarding debts owed to the cooperative, and the lower court correctly applied statutory rates for water usage due to missing meters.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 18 ust. 1 ustawy - prawo spółdzielcze; The Supreme Court may reject a cassation appeal if the appellant fails to demonstrate a violation of substantive law or procedural rules, particularly when no set-off defense was raised regarding reciprocal claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
housing cooperative cassation appeal set-off defense utility debts internal regulations joint liability costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 18 ust. 1 ustawy - prawo spółdzielcze
art. 18 ust. 1 ustawy - prawo spółdzielcze (Dz.U.
Art. 226 § 3 prawa spółdzielczego (w brzmieniu z 1993 r.)
4 ustawy - prawo spółdzielcze, z art. 226 § 3 prawa spółdzielczego (w brzmieniu z 1993 r.), art.
Art. 519 k.c.
226 § 3 prawa spółdzielczego (w brzmieniu z 1993 r.), art. 519 k.c., art.
Art. 11 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów
519 k.c., art. 11 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów (…), art.
Art. 26 ustawy o rachunkowości
o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów (…), art. 26 ustawy o rachunkowości i art.
Art. 328 k.p.c.
26 ustawy o rachunkowości i art. 328 k.p.c.Powodowa Spółdzielnia wskazywała na elementy zadłużenia pozwanych (skarżących):
Art. 4249 k.p.c.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2, 10 ust.
§§ 2, 10 ust. 5 rozporządzenia MS z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
i §§ 2, 10 ust. 5 rozporządzenia MS z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 57/17 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt III Ca […]/15, w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w N.‎przeciwko E.H. i J.H.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2018 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanych na rzecz powodowej Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Pozwani E. i J. H. (małżonkowie) wnosili o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 11 stycznia 2016 r., w którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego z dnia 11 stycznia 2016 r. w ten sposób, że zasądzono od obojga pozwanych solidarnie na rzecz powodowej Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę 24.139,71 zł z tytułu zaległych należności wyszczególnionych w pozwie.Skarżący oświadczyli, że zaskarżony wyrok nie mogli zaskarżyć innymi środkami prawnymi. W wyniku wykonania wyroku ponieśli szkodę w wysokości 51.919,05 zł. Wskazywali na to, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy - prawo spółdzielcze, z art. 226 § 3 prawa spółdzielczego (w brzmieniu z 1993 r.), art. 519 k.c., art. 11 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów (…), art. 26 ustawy o rachunkowości i art. 328 k.p.c.Powodowa Spółdzielnia wskazywała na elementy zadłużenia pozwanych (skarżących):

a) niespłacone opłaty czynszowe (stan na 31 grudnia 2012 r.);

b) odsetki za opóźnienie z zapłatą opłat czynszowych;

c) koszty wysłanych upomnień;

d) zadłużenie z tytułu udzielonego Spółdzielni kredytu budowlanego;

e) odsetki za opóźnienie od nieterminowych należności. Ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego mogła być dokonywana oczywiście, w odniesieniu do tych należności objętych pozwem. W toku postępowania nie zgłoszono zarzutu potrącenia obejmujące ewentualne należności przysługujące pozwanym wobec Spółdzielni (art. 498 k.c.).Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił poziom zadłużenia pozwanych w zakresie opłat eksploatacyjnych obciążających pozwanych od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r. Prawidłowość ta potwierdzona została w opinii biegłej (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Pozwani w odpowiednim postępowaniu nie kwestionowali skuteczności tzw. aktów wewnętrznych Spółdzielni Mieszkaniowej w postaci odpowiednich regulaminów wskazywanych w skardze.

Regulaminy obowiązujące w okresie objętym żądaniem pozwu zostały wyszczególnione (z podaniem ich trybu uchwalenia i czasu uchwalenia) w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 9 - 10. Mogły one zatem stanowić odpowiednią podstawę wyliczenia stosownych opłat eksploatacyjnych od pozwanych spółdzielców w zależności od okresów, za które były one wyliczane (media, zimna woda, kanalizacja, energia ciepła na potrzeby centralnego ogrzewania, opłaty z tytułu starty zimnej wody, kanalizacja i podgrzanie wody).Wewnętrzne akty pozwanej Spółdzielni pozwalały określić także m.in. zadłużenie pozwanych wobec tej Spółdzielni z tytułu strat za zimną wodę na 2011 r. w wysokości 4.504,35 zł, za 2012 r. na kwotę 9.243,71 zł, a także odpowiednie stawki za podgrzanie wody za 2011 i 2012 r. (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Jednocześnie ustalono, że pozwani nie mieli (w okresie objętym sporem) odpowiednich wodomierzy radiowych, a wodomierze zainstalowane w ich lokalu spółdzielczym nie miały ważnych atestów legalizacyjnych i nie mogły stanowić podstawy do dokonywania miarodajnych ustaleń odnośnie do zużycia i pobrania wody.

Dlatego prawidłowo zastosowano wobec pozwanych stawki zużycia zimnej i ciepłej wody na podstawie ryczałtów (s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).W związku z tym, że część roszczenia w zakresie obciążenia pozwanych wspomnianymi opłatami (z tytułu zużycia ciepłej wody) oparta została na podstawie kosztów z 2009 r., Sąd Okręgowy trafnie dokonywał oceny także na podstawie wspomnianych przepisów wewnętrznych obowiązujących w tym okresie (s. 9 - 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono także podstawy prawne i zasady obciążania członków spółdzielni mieszkaniowej, zajmujących lokal, na wybudowanie których spółdzielnia zaciągnęła kredyt bankowy, spłatą tego kredytu (s. 7 i 10).

Wyjaśniono też, od kiedy obojgu pozwanym przysługuje status spółdzielcy i dlaczego obciąża ich odpowiedzialność solidarna za spłatę tego kredytu. W skardze nie wykazano zatem, że doszło do naruszenia wskazanych na wstępie przepisów prawa materialnego (art. 4241 § 1 k.p.c.), tj. art. 18 ust. 1 ustawy - prawo spółdzielcze (Dz.U. z 2003 r., nr 188, poz. 1848 ze zm.). art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2008 r., nr 119, poz. 1116 ze zm.; w skardze podano mylne określenie aktu prawnego), art. 226 § 3 prawa spółdzielczego (w brzmieniu z 1993 r.), art. 519 k.c., art. 11 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych (Dz.U. z 2016 r., nr 1779, poz. 1779 ze zm.), art. 36 ustawy o rachunkowości (Dz.U. z 2018 r., nr 395 ze zm.; w skardze nie podano jednak bliżej postanowienia, z którym miałby być niezgodny zaskarżony wyrok i wersji obowiązywania tego postanowienia).

W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2, 10 ust. 5 rozporządzenia MS z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804 ze zm.). aj jw a.ł.