Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 56/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of serious legal violation.

Numero d'incarto IV CNP 56/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appeal filed by tenants against a final eviction judgment. The tenants argued the lower court erred in applying civil code provisions regarding lease termination and property damage. The court rejected these claims because the eviction was based on factual findings from the trial courts that did not constitute a serious violation of law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal for non-compliance with law is an extraordinary remedy subject to strict scrutiny, requiring the appellant to demonstrate that the final judgment is substantially inconsistent with the law, which was not established here.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for non-compliance with law extraordinary remedy serious violation of law eviction proceedings lease termination factual findings civil code provisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 k.p.c.
Art. 4245 § 1 k.p.c.
4241 k.p.c., art. 4245 § 1 k.p.c.).
Art. 4249 k.p.c.
Nie można zatem twierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa przez Sąd odwoławczy w zaskarżonym wyroku.W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
Art. 710 k.c.
Istotą sporu była ocena zasadności zgłoszenia opuszczenia nieruchomości stanowiących własność powodów przez pozwaną w sytuacji, w której między stronami doszło do ukształtowania się umowy użyczenia tej nieruchomości (art. 710 k.c.).
Art. 222 § 1 k.c.
Art. 140 k.c.
222 § 1 k.c., art. 140 k.c., art.
Art. 716 k.c.
140 k.c., art. 716 k.c. i art.
Art. 5 k.c.
i art. 5 k.c. Zdaniem skarżących, wadliwość zaskarżonego wyroku polegała na niezastosowaniu trzech pierwszych przepisów przez Sąd meriti, a także przez błędne zastosowanie przepisu ostatniego.
art. 222 § 1 k.c
art. 140 k.c
222 § 1 k.c., art. 140 k.c., art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 56/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IX Ca […], w sprawie z powództwa J. W. i W. W.‎przeciwko X. W.‎przy udziale Gminy W.‎o eksmisję,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powodowie złożyli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 czerwca 2012 r. (sygn. akt I CA […]). Wyjaśnili, że wyrok ten wydany został niezgodnie z przepisami prawa materialnego, tj. art. 222 § 1 k.c., art. 140 k.c., art. 716 k.c. i art. 5 k.c. Zdaniem skarżących, wadliwość zaskarżonego wyroku polegała na niezastosowaniu trzech pierwszych przepisów przez Sąd meriti, a także przez błędne zastosowanie przepisu ostatniego. Powodowie określili wysokość poniesionej szkody na kwotę 19.200 zł i starali się ją uprawdopodobnić i uzasadnić na s. 15-16 skargi.

Chodzi im o nieuzyskanie odpowiedniego czynszu, konieczność wynajmowania innego lokalu, brak troski skarżącej o stan techniczny lokalu i tym samym – jego niszczenie. Powodowie wyjaśnili też, że obecnie nie jest możliwe wzruszenie zaskarżonego orzeczenia innymi środkami prawnymi.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (wyroku) jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i poddana została szczególnym rygorom prawnym (art. 4241 k.p.c., art. 4245 § 1 k.p.c.). Jeżeli przyjąć, że w skardze powodów wskazano zasadnicze jej elementy przewidziane w art. 4255 § 1 k.p.c., to należy stwierdzić, iż podstawowe znaczenia ma sama merytoryczna zasadność skargi w rozumieniu art. 42411 k.p.c. Chodzi mianowicie o to, czy skarżący zdołali wykazać, że zaskarżone prawomocne orzeczenie jest istotnie sprzeczne z prawem.

Powodowie w skardze skoncentrowali się na wykazaniu tzw. bezprawia sądowego, powołując się na wskazane przepisy prawa materialnego. Istotą sporu była ocena zasadności zgłoszenia opuszczenia nieruchomości stanowiących własność powodów przez pozwaną w sytuacji, w której między stronami doszło do ukształtowania się umowy użyczenia tej nieruchomości (art. 710 k.c.). Ocena zasadności rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji mogła być zatem dokonywana jedynie na podstawie ustaleń faktycznych Sądów meriti. Sąd Okręgowy trafnie wskazał na te elementy stanu faktycznego, które przemawiały przeciwko uznaniu wypowiedzenia umowy użyczenia za nieskuteczne w świetle zasad współżycia społecznego (m.in. niska cena sprzedaży nieruchomości, okoliczności rezygnacji przez pozwaną z prawa rzeczowego w postaci dożywotniej służebności, element zaufania w stosunkach rodzinnych).

Nie można zatem twierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa przez Sąd odwoławczy w zaskarżonym wyroku.W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). [l.n]