Supreme Court dismisses appeal for violation of final judgment due to missed two-year deadline and lack of proven damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment against the Agricultural Real Estate Agency. The plaintiff failed to file the appeal within the two-year statutory period required by law and did not substantiate the alleged damage caused by the judgment. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible due to procedural expiration and insufficient proof of harm.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4246 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An appeal for violation of a final judgment must be filed within two years of the judgment's effectiveness and requires the appellant to plausibly demonstrate the damage caused by the judgment and prove that no other legal remedies were available.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 55/11
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 11 grudnia 2008 r.,
w sprawie z powództwa J.W. – R.
przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddziałowi Terenowemu
w G.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 października 2011 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W związku ze skargą powódki J. W. – R. o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 grudnia 2008 r.
należy zważyć, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,
czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –
gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy
wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności
wyroku z prawem.
Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok,
w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Zaskarżony wyrok Sądu
Apelacyjnego uprawomocnił się z dniem jego wydania, tj. 11 grudnia 2008 r.,
ponieważ nie przysługiwał co od niego zwyczajny środek odwoławczy lub inny
zwyczajny środek zaskarżenia i od tej daty biegł dwuletni termin do wniesienia
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Skarżąca wniosła skargę w dniu 9 lutego 2011 r. (k. 18). Z tych względów skarga
jako wniesiona po upływie dwuletniego terminu przewidzianego w art. 424 6 § 1
k.p.c. podlega odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn.
akt I CNP 28/07, OSNC Zbiór Dodatkowy C/2008, poz. 61; postanowienie SN
z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt I BU 15/07, nie publ.; postanowienie SN z dnia
17 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV CNP 15/09. nie publ.).
Skarga nie spełnia również wymagań określonych w art. 424 5 § 1 pkt 4
i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego
wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas
jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego
z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP
38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia 22 listopada
2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 września
2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia
2005 r.,
sygn.
akt III
CNP
4/05,
OSNC z 2006
r., nr 1, poz.
16).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ten kreatywny wymóg
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje
skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do
wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia
dowodów
lub
innych
środków
uwiarygodniających
jej
twierdzenie.
Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,
zostaje spełniona, jeżeli skarżąca powoła w skardze nie tylko wszystkie znane jej
fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi
wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto
powoła dowody lub
co
najmniej ich
surogaty,
które
uczynią
twierdzenie
o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca
2006 r., III CNP 40/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r.,
IV CNP 23/06, teza opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8).
Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła. Nie wykazała w żaden sposób,
że na skutek wydania zaskarżonego wyroku poniosła szkodę, z uzasadnienia
skargi wynika bowiem, że szkoda jest wynikiem działania strony pozwanej
i nastąpiła przed wydaniem wyroku.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinna wykazać, że od zaskarżonego wyroku
nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt
I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy
przepisów
dotyczących
środków
prawnych,
których
zastosowanie
jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżąca
musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,
że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu
tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na
dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia
27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140).
Nie chodzi tylko wykazanie niemożliwości skorzystania ze skargi kasacyjnej, czy
skargi o wznowienie postępowania, ale także z innych środków prawnych
pozwalających na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służących
pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca
2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.). Krótka wzmianka skarżącej odnosząca
się do dopuszczalności skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania jest
niewystarczająca dla wykazania przesłanki, że wzruszenie zaskarżonego wyroku
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
4248 § 1 k.p.c.