Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific legal provision in grounds of complaint.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal against a final appellate judgment regarding a debt dispute. The plaintiffs alleged violations of substantive and procedural law but failed to identify the specific statutory provision they claimed was breached. The court ruled that under Polish civil procedure law, an appeal must independently cite the exact article of law violated; merely stating the grounds without referencing the specific legal text constitutes a fatal defect that renders the complaint inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 4245 § 1 k.p.c.; The grounds of an appeal for violation of law must cumulatively include the specific article of law breached, making a complaint lacking this citation fundamentally defective and subject to dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 55/08
POSTANOWIENIE
Dnia 17 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Sychowicz
w sprawie ze skargi E. C. i K. C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),
w sprawie z powództwa E. C. i K. C.
przeciwko M. K.
o zapłatę
oraz z powództwa wzajemnego M. K.
przeciwko K. C.
o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2008 r.,
odrzuca skargę;
zasądza od E. C. i K. C. solidarnie na rzecz M. K. 1.200 (jeden tysiąc dwieście)
złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu
Okręgowego w G. z dnia 22 marca 2007 r. w pkt I, tj. w części uwzględniającej
powództwo wytoczone przez E. C. i K. C. przeciwko M. K. i zasądzającej od pozwanej
na rzecz powodów kwotę 25.000 zł z odsetkami i w tej części powództwo oddalił.
Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego
została wniesiona – przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienie, wniosek o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem a także wskazanie przepisu prawa, z
którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i
powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca
któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny,
powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis
ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych
elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca
2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz
z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP
23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia
podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po
pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w
celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 417 1 § 2 k.c.,
zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność
Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy
wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem
uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia
skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego
orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność
orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy
wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame
z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,
zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c.,
należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt
3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.
W skardze powodów powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego
– art. 65 § 2 k.c. oraz jako naruszenie przepisów postępowania naruszenie art. 386 § 2 i
art. 385 k.p.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie
jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt
3 k.p.c.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowił odrzucić skargę.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w
zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 5 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze
zm.).