Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 53/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for unjust enrichment claim against rent collected by third party.

Numero d'incarto IV CNP 53/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a final judgment denying a claim for unjust enrichment. The plaintiff argued that the defendant improperly collected rent from a third party, but the court found the defendant had a valid contractual right to collect rent as the lessor. Consequently, the court ruled that the plaintiff lacked standing to demand the return of funds collected by the defendant from a third party.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; Art. 710 k.c.; Art. 4249 k.p.c.: A claim for unjust enrichment is inadmissible when the defendant lawfully collected rent from a third party pursuant to a valid lease agreement, as the plaintiff, as the licensor, has no direct right to demand restitution of such funds.

Parole chiave

Generato dall'IA
unjust enrichment claim cassation appeal dismissal rent collection rights third party payment lease agreement validity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.
Art. 710 k.c.
w formie, której nie sprecyzował.Bezsporną w niniejszej sprawie i eksponowaną przez skarżącego okolicznością było to, że łączyła go z pozwanym umowa użyczenia (art. 710 k.c.).
Art. 4249 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 4249 k.p.c., a co do kosztów postępowania - 108 § 1 i art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
4249 k.p.c., a co do kosztów postępowania - 108 § 1 i art. 98 § 1 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust.
§ 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
§ 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.
art. 716 k.c
712 § 1 i 2, art. 716 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PKN 794/00
Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to citation of inapplicable procedural rules.
I BP 19/08
412; z 6 lutego 2009 r., I BP 19/08, LEX nr 746163; z 14 kwietnia 2008 r., I BP 1/08, LEX nr 470957).
I BP 1/08
412; z 6 lutego 2009 r., I BP 19/08, LEX nr 746163; z 14 kwietnia 2008 r., I BP 1/08, LEX nr 470957).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 53/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I Ca […], w sprawie z powództwa R. B.‎przeciwko M. P.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2016 r., 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIEPowód wystąpił o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z 29 kwietnia 2015 r., którym oddalone zostało jego powództwo o zasądzenie kwoty 15.966 zł z odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu. Powód dochodził tej kwoty na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu, zarzucając, że pozwany pobrał ją wbrew umowie łączącej go z powodem. Skarżący stwierdził, że od wyroku Sądu Okręgowego z 29 kwietnia 2015 r. z uwagi na wartość przedmiotu sporu nie przysługiwała skarga kasacyjna i brak jest podstaw do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem.

W tym zakresie stanowisko skarżącego nie budzi wątpliwości.Skarżący oświadczył, że szkoda, którą poniósł wskutek wydania orzeczenia wynosi 15 966 zł i jest równa należnościom, które pozwany otrzymał od osoby, której wynajął obiekt oddany mu w użyczenie przez skarżącego, pomniejszonej o koszty dzierżawy gruntu opłacane na rzecz spółdzielni. Świadczenie w takiej kwocie zasądził na rzecz powoda Sąd pierwszej instancji, a wyrok ten został zmieniony zaskarżonym wyrokiem. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny i uzasadnienie jej podstaw.

Skarżący zarzucił, że orzeczenie Sądu Okręgowego zostało wydane z naruszeniem art. 712 § 1 i 2, art. 716 k.c. przez błędną wykładnię i zastosowanie tych przepisów oraz art. 405 i n. k.c. przez ich niezastosowanie, a nadto art. 715 i 354 k.c. w formie, której nie sprecyzował.Bezsporną w niniejszej sprawie i eksponowaną przez skarżącego okolicznością było to, że łączyła go z pozwanym umowa użyczenia (art. 710 k.c.). Skoro tak, to w zakres jego uprawnień jako użyczającego nie wchodzi możliwość domagania się od pozwanego wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu użyczenia, gdyż istotą tej umowy jest zezwolenie na bezpłatne używanie rzeczy przez biorącego ją w użyczenie.

Skoro nie powód lecz pozwany jako biorący rzecz w użyczenie oddał ją osobie trzeciej w najem, a umowę tę zawarł we własnym imieniu, to uprawniony do pobrana czynszu należnego wynajmującemu w ustalonej umową wysokości był oczywiście pozwany, a nie powód. Powód nie ma tytułu do zażądania od pozwanego, by ten wydał mu czynsz pobrany na podstawie umowy skutecznie zawartej przez pozwanego z osobą trzecią. Powód utrzymuje (i na to wskazują też ustalenia Sądów meriti), że pozwany wynajął lokal oddany mu w użyczenie z naruszeniem postanowień umowy użyczenia, a to oznacza, że mógłby odpowiadać wobec powoda za szkodę wyrządzoną w związku z niedotrzymaniem jej postanowień (art. 471 k.c.).

Na tę podstawę ewentualnej odpowiedzialności pozwanego wskazał też Sąd Okręgowy w motywach zaskarżonego wyroku, objaśniając przy tym, że jeśli stosunek prawny między pewnymi osobami został ukształtowany umową i w niej mają źródło wzajemne prawa i obowiązki tych osób, to oczywiście nie może być mowy ocenie ich relacji na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Roszczenie o odszkodowanie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy (naruszenie umowy) oczywiście nie jest tożsame z żądaniem wydania bezpodstawnego wzbogacenia.

Pozwany nie pobrał kwoty 15 966 zł od powoda, lecz od osoby trzeciej i zatrzymał to świadczenie jako czynsz najmu, a zatem podstawnie.Przytoczone wyżej okoliczności już prima facie, bez potrzeby przeprowadzania pogłębionej analizy prawnej zaskarżonego wyroku, usprawiedliwiają tezę, że skarga powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku nie może być uwzględniona (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2001 r., I PKN 794/00, OSNP 2002, nr 17, poz. 412; z 6 lutego 2009 r., I BP 19/08, LEX nr 746163; z 14 kwietnia 2008 r., I BP 1/08, LEX nr 470957).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 4249 k.p.c., a co do kosztów postępowania - 108 § 1 i art. 98 § 1 w zw. art. 42412, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. l.n