Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding statute of limitations interpretation error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to admit the appeal for consideration, deeming it obviously unfounded. The appellants argued that the lower court incorrectly applied a 10-year limitation period instead of the 3-year period for commercial claims under Article 118 of the Civil Code. The court rejected this because the lower court explicitly found that the limitation period was interrupted by a restructuring agreement, making the 3-year period applicable and the appellants' claim factually unsupported.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal is obviously unfounded if the contested judgment is clearly contrary to fundamental legal provisions or results from a particularly gross error in legal interpretation that does not require deeper analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 52/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt II Ca […], w sprawie z powództwa Banku […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.przeciwko M. D.-K. i W. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna. Ocena, czy skarga jest oczywiście bezzasadna musi być powiązana z pojęciem niezgodności orzeczenia z prawem. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. (por. postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05, OSNP nr 21 - 22/2006, poz. 323, wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05, OSNP nr 23-24/2006, poz. 351).Skarga wniesiona przez pozwanych jest oczywiście bezzasadna.
Skarżący dopatrują się niezgodności prawomocnego orzeczenia w przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że termin przedawnienia zobowiązania wobec banku z tytułu niespłaconej pożyczki i zaległości na karcie kredytowej wyniósł 10 lat, zamiast 3 lata jako roszczenia wynikającego z prowadzonej przez bank działalności gospodarczej (art. 118 k.c.). Pogląd ten jest nietrafny z tego względu, że w zaskarżonym orzeczeniu – wbrew twierdzeniom skarżących - brak stanowiska, iż termin przedawnienia roszczenia powoda wynosił 10 lat. Sąd ustalił jedynie, że pozwana uznała roszczenie powoda przez podpisanie w dniu 12 sierpnia 2010 r. umowy restrukturyzacyjnej, czym doszło do przerwy biegu terminu przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 2 k.c.).
Powództwo zostało wniesione do sądu w dniu 24 lutego 2012 r. Wskazano także, że mimo iż umowy o pożyczkę i limit na karcie kredytowej były zawarte odpowiednio w 1999 r. i 2001 r. to ze względu na utrzymywanie do dnia 4 kwietnia 2010 r. dopuszczalnego limitu na koncie trudno mówić o wymagalności roszczenia powoda przed tym dniem. Tym samym nie mogło dojść do upływu 3 letniego terminu przedawnienia. Oznacza to, że wskazany zarzut naruszenia art. 118 k.c. pozostaje całkowicie poza poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi i prawnymi.
Z podanych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. awaj