Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 5/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of obvious material law violation.

Numero d'incarto IV CNP 5/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's complaint against a final judgment regarding unpaid parking fees. The appellant argued a material law violation based on the court's finding that the defendant was a bad faith possessor of the garage. The court held that such a violation must be obvious and clearly contradict fundamental legal standards to qualify for non-acceptance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for non-acceptance of a final judgment is inadmissible unless the judgment is obviously contrary to fundamental legal provisions or standards.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for non-acceptance final judgment material law violation obvious violation bad faith possession Supreme Court dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 k.p.c.
był posiadaczem w złej wierze.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Art. 98 § 2 k.p.c.
Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 § 2 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 398 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
art. 4241 k.p.c
był posiadaczem w złej wierze.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4249 k.p.c
art. 424112 k.p.c
39821 i art. 424112 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 5/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt XVI Ca [...], XVI Ca [...] w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "U." w G.‎przeciwko R. R.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2021 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania 2. zasądza od skarżącego R. R. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "U." w G. kwotę 900 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 marca 2020 r., wniesiona przez pozwanego, została oparta wyłącznie o zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego pozostają jednak w ścisłym związku z wynikiem oceny dowodów, w oparciu o które Sąd Okręgowy przyjął, że pozwany od 21 lipca 2015 r. był posiadaczem w złej wierze.Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania.

Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 marca 2020 r., którego przedmiotem było powództwo o zapłatę, które w ocenie powoda uzasadniało korzystanie przez pozwanego z garażu bez tytułu prawnego. Sąd Okręgowy uznał to powództwo za częściowo zasadne stwierdzając, że pozwany był posiadaczem tej rzeczy w złej wierze od dnia 21 lipca 2015 r.

To stanowisko Sądu Okręgowego, uwzględniając także sposób uzasadnienia zarzutów skargi, nie wskazuje na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c.. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art. 98 § 2 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 424112 k.p.c. ke