Polish Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing statutory requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, citing non-compliance with Article 4245 of the Civil Procedure Code. The plaintiff failed to prove that other legal remedies were unavailable and did not adequately demonstrate the damage caused by the judgment. Consequently, the court rejected the claim as it lacked essential elements required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; An appeal for invalidating a final judgment requires cumulative proof of unavailability of other remedies and causation of damage, with each requirement being independent and mandatory.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 5/09
POSTANOWIENIE
Dnia 5 marca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa J.S.
przeciwko Gminie B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 marca 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. Sąd Okręgowy w L. zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w L. z dnia 23 października 2007 r. zasądzający od pozwanej na rzecz
powoda 11 467,26 zł, z ustawowymi odsetkami od dnia 8 maja 2007 r., w ten
sposób, że oddalił powództwo również w części obejmującej żądanie zasądzenia
tej kwoty z ustawowymi odsetkami i orzeł o kosztach procesu.
Od wyroku Sądu drugiej instancji powód wniósł skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem
prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są
związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale
wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności
orzeczenia z prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek
z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia.
Każde z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd
Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być
zatem spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd
Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP
21/05 niepubl.).
Wniesiona przez pełnomocnika powoda skarga o stwierdzenia niezgodności
z prawem
prawomocnego orzeczenia nie zawiera wymagania polegającego
na wykazaniu, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się,
że ten obciążający skarżącego obowiązek oznacza przeprowadzenie prawniczej
analizy
przepisów
dotyczących
środków
prawnych,
których
zastosowanie
jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”,
„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że
wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla się,
że nie
chodzi
tylko
o
postępowania, ale także
skargę
kasacyjną
inne
środki
o
czy
prawne
skargę
o
pozwalające
wznowienie
na
zmianę
lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu
wykonalności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r.,
III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Tymczasem powód poprzestał na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego
wyroku za pomocą innych środków zaskarżenia nie było możliwe i nie jest możliwe,
gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie przekracza 50 000 zł.
Okoliczności podane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane za spełniające
wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Do wymagań konstrukcyjnych skargi należy także uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej
przez
wydanie
orzeczenia,
którego
skarga dotyczy. Spełnienie tego obowiązku, pozostającego w wyraźnym związku
z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze oświadczenia,
że szkoda
wystąpiła
–
ze
wskazaniem
jej
rodzaju
i
rozmiaru
–
oraz
uwiarygodnienia tego oświadczenia. W tym celu skarżący może powoływać
i przedstawiać dowody oraz inne środki, nawet nieuznawane przez kodeks
postępowania cywilnego za dowody, jak pisemne oświadczenia, surogaty
dokumentów czy tzw. opinie prywatne (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia
23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP
38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).
Skarżący
wprawdzie
uprawdopodobnienia
szkody
zamieścił
w
spowodowanej
skardze
przez
element
wydanie
dotyczący
zaskarżonego
orzeczenia, ale nie przeprowadził wywodu, z którego wynikałby rozmiar szkody
oraz jej wysokość, a także nie wykazał adekwatnego związku przyczynowego
między zaskarżonym orzeczeniem a powstała szkodą. Trzeba bowiem podkreślić,
że wspomniany związek przyczynowy występuje wtedy, gdy szkoda jest
normalnym, naturalnym następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia; mówiąc
inaczej, nie powstałaby, gdyby zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane.
Jest więc oczywiste, że szkoda musi powstać po wydaniu zaskarżonego wyroku,
a przed wniesieniem skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
10 sierpnia 2006 r., V CNP 104/06, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06 i z dnia
27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, niepubl.). Powód podał tymczasem, że szkoda
powstała w okresie oczekiwania przez niego na rentę socjalną (wypłacono ją dnia
20 lutego 2007 r.), a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku.
Skarga nie spełnia więc także wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 4
k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).