Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 5/09 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing statutory requirements.

Numero d'incarto IV CNP 5/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, citing non-compliance with Article 4245 of the Civil Procedure Code. The plaintiff failed to prove that other legal remedies were unavailable and did not adequately demonstrate the damage caused by the judgment. Consequently, the court rejected the claim as it lacked essential elements required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; An appeal for invalidating a final judgment requires cumulative proof of unavailability of other remedies and causation of damage, with each requirement being independent and mandatory.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidating final judgment Civil Procedure Code unavailability of other remedies causation of damage constructive requirements dismissal of appeal independent requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 4171 § 2 k.c.
z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze oświadczenia,
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze oświadczenia,
art. 4248 § 1 k.p.c
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 5/09

POSTANOWIENIE

Dnia 5 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w L.

z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa J.S.

przeciwko Gminie B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 marca 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. Sąd Okręgowy w L. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w L. z dnia 23 października 2007 r. zasądzający od pozwanej na rzecz

powoda 11 467,26 zł, z ustawowymi odsetkami od dnia 8 maja 2007 r., w ten

sposób, że oddalił powództwo również w części obejmującej żądanie zasądzenia

tej kwoty z ustawowymi odsetkami i orzeł o kosztach procesu.

Od wyroku Sądu drugiej instancji powód wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem

prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są

związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale

wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia.

Każde z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd

Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być

zatem spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd

Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP

21/05 niepubl.).

Wniesiona przez pełnomocnika powoda skarga o stwierdzenia niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia nie zawiera wymagania polegającego

na wykazaniu, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się,

że ten obciążający skarżącego obowiązek oznacza przeprowadzenie prawniczej

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie

jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”,

„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla się,

że nie

chodzi

tylko

o

postępowania, ale także

skargę

kasacyjną

inne

środki

o

czy

prawne

skargę

o

pozwalające

wznowienie

na

zmianę

lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu

wykonalności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Tymczasem powód poprzestał na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku za pomocą innych środków zaskarżenia nie było możliwe i nie jest możliwe,

gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie przekracza 50 000 zł.

Okoliczności podane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane za spełniające

wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Do wymagań konstrukcyjnych skargi należy także uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia,

którego

skarga dotyczy. Spełnienie tego obowiązku, pozostającego w wyraźnym związku

z art. 4171 § 2 k.c., wymaga złożenia przez skarżącego w skardze oświadczenia,

że szkoda

wystąpiła

–

ze

wskazaniem

jej

rodzaju

i

rozmiaru

–

oraz

uwiarygodnienia tego oświadczenia. W tym celu skarżący może powoływać

i przedstawiać dowody oraz inne środki, nawet nieuznawane przez kodeks

postępowania cywilnego za dowody, jak pisemne oświadczenia, surogaty

dokumentów czy tzw. opinie prywatne (por. postanowienia Sądu Najwyższego:

z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia

23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Skarżący

wprawdzie

uprawdopodobnienia

szkody

zamieścił

w

spowodowanej

skardze

przez

element

wydanie

dotyczący

zaskarżonego

orzeczenia, ale nie przeprowadził wywodu, z którego wynikałby rozmiar szkody

oraz jej wysokość, a także nie wykazał adekwatnego związku przyczynowego

między zaskarżonym orzeczeniem a powstała szkodą. Trzeba bowiem podkreślić,

że wspomniany związek przyczynowy występuje wtedy, gdy szkoda jest

normalnym, naturalnym następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia; mówiąc

inaczej, nie powstałaby, gdyby zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane.

Jest więc oczywiste, że szkoda musi powstać po wydaniu zaskarżonego wyroku,

a przed wniesieniem skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia

10 sierpnia 2006 r., V CNP 104/06, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06 i z dnia

27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07, niepubl.). Powód podał tymczasem, że szkoda

powstała w okresie oczekiwania przez niego na rentę socjalną (wypłacono ją dnia

20 lutego 2007 r.), a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku.

Skarga nie spełnia więc także wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).