Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 49/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to lack of proven damage and impossibility of other remedies.

Numero d'incarto IV CNP 49/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal for violation of law regarding a final judgment ordering her to pay 40,000 PLN. The plaintiff argued that no cassation appeal or retrial was possible due to the case value, and claimed damages from the judgment's enforcement. The court found the appeal inadmissible because the plaintiff failed to prove actual damage or demonstrate that other legal remedies were unavailable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 in fine k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: An appeal for violation of law is admissible only if no other legal remedy exists and the appellant has proven actual damage caused by the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for violation of law proven damage requirement impossibility of other remedies enforcement proceedings admissibility of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 in fine k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 in fine k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie szkody, którą poniósł w związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c.
Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (por.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie szkody, którą poniósł w związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c
Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s.
postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., II BP 11/06
postanowienie Sądu Najwyższego z 25 maja 2007 r., III CNP 30/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2008 r., I CNP 39/08
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 lutego 2013 r., III CNP 2/13
postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2010 r., IV CNP 44/10
postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2010 r., IV CNP 44/10, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 49/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 24 stycznia 2014 r., w sprawie z powództwa A. G.‎przeciwko M. G.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2015 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

1. M. G. wystąpiła ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z 24 stycznia 2014 r., którym oddalona została jej apelacja od wyroku Sądu Rejonowego w R. z 11 września 2013 r., zasądzającego od niej na rzecz powoda kwotę 40.000 zł z ustawowymi odsetkami od 22 października 2012 r. i kwotę 4.417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

2. Zgodnie z art. 4241 § 1 in fine k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, o czym stanowi art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżąca wskazała, że od wyroku Sądu Okręgowego z 24 stycznia 2014 r. z uwagi na wartość przedmiotu sporu nie przysługiwała skarga kasacyjna i brak jest podstaw do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem.

W tym zakresie stanowisko skarżącej nie budzi wątpliwości.3. Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie szkody, którą poniósł w związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Skarga nie jest środkiem, który by mógł zapobiec szkodzie, gdyż jej uwzględnienie nie prowadzi do wzruszenia zaskarżonego nią orzeczenia, a co najwyżej stanowi prejudykat dla procesu o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przez wydanie prawomocnego wyroku.

Przesłanką dopuszczalności skargi nie jest zagrożenie szkodą, ale jej wyrządzenie i to tę przesłankę skarżący ma obowiązek uprawdopodobnić (art. 4245 § 1 k.p.c.).Realizując przytoczony wyżej obowiązek, pozwana stwierdziła, że „dowodem wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku jest dowód uregulowania przez pozwaną na rzecz powoda części zasądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w R. w sprawie V GC …/12 kwoty”. Do skargi dołączone zostały dwa wydruki potwierdzeń przelewu z konta pozwanej na konto powoda kwot 100 zł i 50 zł, których tytuł opisany został następująco:

„część należności głównej wyrok SO L. IX GA …/13 SR R. V GC …/12” i „zapłata części z sygn. akt V GC …/12, IX GA …”. W dalszej części skargi, w ramach wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, pozwana powołała się na zagrożenie niepowetowaną szkodą, jakie stwarza stan wykonalności wyroku i swój określony tym wyrokiem obowiązek spełnienia świadczenia na rzecz pozwanego zestawiała z obowiązkiem alimentacyjnym pozwanego, którego nie jest przecież wierzycielką. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie poglądem, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).

Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10). Trzeba podkreślić, że koszty procesu, którymi strona została obciążona, nawet wtedy, gdy zostały uiszczone, nie stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. m.in. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06; z 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, z 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, z 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, z 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, z 10 lipca 2008 r., I CNP 39/08, z 21 lutego 2013 r., III CNP 2/13).Ze skargi wniesionej przez pozwaną absolutnie nie wynika, że na skutek wydania wyroku z 24 stycznia 2014 r. poniosła szkodę w rozumieniu przytoczonym wyżej.

Pozwana nie wskazała ani na wysokość szkody, ani na czas jej powstania. Dowody przelewów świadczą wprawdzie o tym, że pozwana zapłaciła powodowi 150 zł, ale wyrok Sądu Okręgowego, o którym wspomina w tytułach obu tych przelewów jest tytułem egzekucyjnym wyłącznie dla obowiązku zapłaty kosztów w wysokości 1.200 zł, które zresztą korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego wyjaśnianie wątpliwości, na poczet jakiego świadczenia należnego powodowi w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie o zapłatę odszkodowania mają być zaliczone obie wpłaty pozwanej, skoro ona sama w skardze na ten temat się nie wypowiedziała.

Reasumując trzeba stwierdzić, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżąca nie uprawdopodobniła, by przez wydanie zaskarżonego wyroku doszło do wyrządzenia jej szkody. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 sierpnia 2010 r., IV CNP 44/10, niepubl.). Kosztów na rzecz powoda nie zasądzono, gdyż jego wniosek dotyczący ich zasądzenia nie został powiązany z rozpoznawaniem sprawy na tym etapie, na którym dochodzi do badania wymagań formalnych skargi i oceny jej dopuszczalności, lecz z rozpoznaniem sprawy co do meritum.