Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 46/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of damage and causal link to the contested judgment.

Numero d'incarto IV CNP 46/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal, ruling that the claim for compensation for the loss of a future award was inadmissible. The plaintiff argued that the lower court's denial of damages caused the loss, but failed to prove actual damage existed at the time of filing or a causal link between the judgment and the loss. The court held that mere litigation loss or the non-issuance of a favorable award does not constitute the specific damage required under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4246 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal based on damage for the loss of a future award is inadmissible if the plaintiff fails to prove the damage existed at the time of filing and establishes a causal link between the contested judgment and the damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal loss of future award causal link procedural inadmissibility Civil Procedure Code litigation loss damage requirement recupero dei costi

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Gdyby powołanie się na oddalenie powództwa bądź apelacji od wyroku oddalającego powództwo miało być wystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego w art.
art. 4246 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga jest dotknięta nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o którym mowa w art. 4246 § 1 pkt 4 k.p.c. Brak taki stanowi samodzielną podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (por.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 oraz art.
art. 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.
98 § 1 i 3 oraz art. 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. jw l.n
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Ś., w zamiarze spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4246 § 1 pkt 4 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga jest dotknięta nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o którym mowa w art. 4246 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 42412 k.p.c
39821 i art. 42412 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, zadośćuczynienie obowiązkowi określonemu w art.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., III CNP 10/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., III CNP 10/08, OSNC-ZD 2009, nr A, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05
wyrok z dnia 6 sierpnia 2008 r., II BP 68/07
110 i wyrok z dnia 6 sierpnia 2008 r., II BP 68/07, OSNP 2010, nr 1-2, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r., III CNP 10/13
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r., III CNP 10/13, niepubl).Szkoda nie może być utożsamiana z przegraniem procesu.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09
V CNP 8/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, zadośćuczynienie obowiązkowi określonemu w art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 46/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt III Ca [...], w sprawie z powództwa C. Ś.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Izby Celnej w G. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2017 r., I. odrzuca skargę; II. zasądza od C. Ś. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 lipca 2015 r. powód C. Ś., w zamiarze spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. oświadczył, że poniósł szkodę polegającą na utracie odszkodowania i zadośćuczynienia, łącznie w wysokości 36.844 zł; twierdził, iż pomiędzy wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstałą szkodą zachodzi związek przyczynowy, „gdyż jedyną przyczyną braku orzeczenia zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia jest ocena braku bezprawności działania i zaniechania organu celnego, co nastąpiło wobec naruszenia prawa materialnego i procesowego przez Sąd Okręgowy [...]”.

Jako dowody i inne środki uwiarygodniające szkodę powód wskazał uzasadnienie zaskarżonego wyroku oraz dokumenty znajdujące się w aktach zakończonej sprawy, przedstawione dla wykazania jego roszczeń, w tym dwie umowy najmu auta zastępczego. Odnośnie do utraconego zadośćuczynienia skarżący, odwołując się do dowodów ze sprawy, podniósł, że w sprawie tej wykazywał, iż na skutek bezprawnych działań pozwanego doznał licznych dolegliwości wywołanych niezgodnym z prawem zaniechaniem pozwanego. W odpowiedzi na skargę pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Izby Celnej w G. zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie skargi lub odmowę przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga jest dotknięta nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o którym mowa w art. 4246 § 1 pkt 4 k.p.c. Brak taki stanowi samodzielną podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, zadośćuczynienie obowiązkowi określonemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z koniecznością złożenia przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju, rozmiaru, czasu jej powstania, związku przyczynowego pomiędzy wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia a zaistnieniem szkody oraz przedstawienia odpowiednich dowodów lub innych środków mających uwiarygodnić twierdzenia skarżącego w tym zakresie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140 i z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).Szkoda, której dotyczy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, ma specyficzny charakter.

Rozumie się przez nią uszczerbek majątkowy lub niemajątkowy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., III CNP 10/08, OSNC-ZD 2009, nr A, poz. 3 i z dnia z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10, niepubl.), który jest następstwem wydania zaskarżonego wyroku. Szkoda jest zatem późniejsza i wtórna w stosunku do orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia III CNP 57/06, niepubl. i z dnia 22 października 2014 r., IV CNP 23/14, niepubl.). W chwili wniesienia skargi szkoda musi już istnieć i nie wystarcza samo zagrożenie jej wystąpienia, chociażby było ono realne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110 i wyrok z dnia 6 sierpnia 2008 r., II BP 68/07, OSNP 2010, nr 1-2, poz. 6).

Szkodą jest tylko to, co wyszło z majątku skarżącego bądź też to, co do tego majątku nie weszło (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r., III CNP 10/13, niepubl).Szkoda nie może być utożsamiana z przegraniem procesu. Okoliczność, że wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nie uwzględniając jej żądania, nie jest - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego - równoznaczne z powstaniem uszczerbku majątkowego i poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Gdyby powołanie się na oddalenie powództwa bądź apelacji od wyroku oddalającego powództwo miało być wystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., jego wprowadzenie traciłoby sens (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 i z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09, niepubl.).

Skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Powód, łącząc szkodę z utratą odszkodowania, którego dochodził od strony pozwanej, w celu uwiarygodnienia swego twierdzenia przedstawił umowy najmu, z których nie wynika, aby poniósł z tego tytułu określone koszty. Co więcej, powód nawet nie twierdził, że uiścił jakiekolwiek kwoty na podstawie tych umów, co zresztą nie dziwi w kontekście ich treści. Powód nie uprawdopodobnił zatem, że w chwili wniesienia skargi istniał już uszczerbek majątkowy, a tym samym, że szkoda taka wystąpiła.

Z wywodów skargi wynika ponadto, że skarżący zasadniczo łączył szkodę związaną z nieuzyskaniem żądanego od pozwanego odszkodowania z samym oddaleniem powództwa; nie wziął przy tym pod uwagę, że szkoda, której naprawienia dochodził w zakończonym prawomocnie procesie nie jest tożsama ze szkodą, którą można by bezpośrednio wiązać z wydaniem zaskarżonego wyroku.Powód, powołując się na szkodę w postaci „utraconego” zadośćuczynienia, ograniczył się do wymienienia dowodów świadczących o jego leczeniu, pochodzących sprzed wszczęcia pierwszej sprawy, które nie stanowią podstawy do stwierdzenia związku z ewentualną szkodą, jakiej powód miałby doznać na skutek wydania orzeczenia przez Sąd Okręgowy.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. jw l.n