Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 46/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven material damage.

Numero d'incarto IV CNP 46/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging the lower court's decision to vacate a lease agreement. The plaintiff argued she suffered financial loss by being denied use of her co-owned commercial space, but failed to prove the rent was below market value. The court ruled that without concrete evidence of actual economic harm caused by the final judgment, the appeal was procedurally inadmissible under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 424 § 8 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate that material damage occurred as a direct result of the judgment's issuance.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidation material damage requirement procedural inadmissibility co-owned property lease civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36 § 2 k.r.o.
art. 36 § 2 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia 20 stycznia 2005 r.
Art. 37 § 1 k.r.o.
Z kolei zgodnie z art. 37 § 1 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia
Art. 222 k.c.
lokalu Sąd Rejonowy na podstawie art. 222 k.c. orzekł, jak w sentencji.
Art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.
niespełniającej wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 424 § 8 § 1 k.p.c.
niespełniającej wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
skargę i zgodnie z art. 98 § 1 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
391 § 1, art. 398 21 i art.
Art. 424 § 12 k.p.c.
niespełniającej wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 36 § 2 k.r.o
art. 36 § 2 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia 20 stycznia 2005 r. ( Dz.U. Nr 162, poz.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 46/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

ze skargi M. M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 9 lutego 2012 r., w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko "L. D." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością i B. J. – S.

o opróżnienie lokalu użytkowego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 października 2012 r.,

1. odrzuca skargę,

2. zasądza od M. M. na rzecz każdego z pozwanych po 600 zł

(sześćset

złotych)

tytułem

zwrotu

wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie.

kosztów

postępowania

Wyrokiem z

dnia 28 września 2011 r. Sąd Rejonowy w O. nakazał

pozwanym spółce pod firmą „L. D.” sp. z o.o. i B. J. – S., aby opróżnili i wydali

powódce M. M. lokal użytkowy w budynku położonym przy ul. W. 27 A w O.

Sąd Rejonowy ustalił, że lokal użytkowy bliżej opisany w sentencji wchodził

w skład majątku wspólnego M. i J. małż. M. oraz że w 2002 r. J. M., bez zgody

powódki, zawarł z pozwanymi umowę najmu tego lokalu. Od lutego 2007 r.

powódka i J. M. są współwłaścicielami lokalu w częściach ułamkowych.

Sąd Rejonowy uznał, że oddanie w najem lokalu objętego wspólnością

ustawową było czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu

art. 36 § 2 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia 20 stycznia 2005 r. ( Dz.U. Nr 162, poz.

1691), w związku z czym do dokonania tej czynności potrzebna była zgoda

drugiego małżonka. Z kolei zgodnie z art. 37 § 1 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia

20 stycznia 2005 r., ważność umowy, która została zawarta przez jednego

z małżonków bez wymaganej zgody drugiego, zależała od potwierdzenia umowy

przez drugiego małżonka. Ze względu na to, że powódka nie potwierdziła umowy

najmu zawartej z pozwanymi przez J. M. i wytoczyła powództwo o opróżnienie

lokalu Sąd Rejonowy na podstawie art. 222 k.c. orzekł, jak w sentencji.

Na skutek apelacji pozwanych, Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 9 lutego

2012 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego i oddalił powództwo. Sąd Okręgowy

dokonał odmiennej oceny zebranego materiału, w wyniku której przyjął, że

powódka co najmniej w sposób dorozumiany wyraziła zgodę na zawarcie umowy

najmu przedmiotowego lokalu. Niezależnie od tego Sąd Okręgowy stanął na

stanowisku, że oddanie lokalu w najem nastąpiło w ramach czynności zwykłego

zarządu, w związku z czym nie była potrzebna zgoda powódki na dokonanie tej

czynności. Stwierdził, że czynności podejmowane przez jednego z małżonków

w celu prawidłowego funkcjonowania prowadzonej przez niego działalności

gospodarczej, obejmującej składniki stanowiące przedmiot majątku wspólnego

obojga małżonków, w zasadzie mieszczą się w granicach zwykłego zarządu

majątkiem wspólnym. Dodał, że dokonane przez męża powódki rozporządzenie

w żaden sposób nie uszczupliło majątku wspólnego.

M. M. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2012 r., zarzucając, że jest on sprzeczny

z przepisami: art. 36 § 2 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia 20 stycznia 2005 r. i art. 222

§ 1 k.c. w związku z art. 37 § 1 i 2 k.r.o. w brzmieniu sprzed dnia 20 stycznia 2005

r. oraz art. 386 § 1 i art. 373 w związku z art. 130 k.p.c.

Skarżąca

podniosła,

że

wzruszenie

prawomocnego

wyroku

Sądu

Okręgowego w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż

w sprawie nie przysługuje skarga kasacyjna. Wyrok ten wyrządza skarżącej

szkodę, została bowiem pozbawiona możliwości korzystania z lokalu użytkowego

o wartości 1 500 000 zł, a zawarcie przez J. M. umowy najmu tego lokalu

pozbawiło ją możliwości czerpania pożytków na poziomie odpowiadającym cenom

rynkowym podobnie usytuowanych nieruchomości.

Spółka z o.o. pod firmą „L. D.” i B. J. – S. wnieśli o odrzucenie skargi jako

niespełniającej wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. ewentualnie o

oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 424 5 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku powinna zawierać – obok oznaczenia wyroku, od którego

jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części,

przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu prawa,

z którym

zaskarżony

wyrok

jest

niezgodny,

wykazania,

że

wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwie, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując art. 424 1 § 2 – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosku o stwierdzenie

niezgodności wyroku z prawem – uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Wszystkie

przytoczone wymagania należą do wymagań konstrukcyjnych skargi, co oznacza,

że braki w zakresie tych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, a dotknięta nimi

skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

Szkoda jest przesłanką dopuszczalności skargi, zgodnie bowiem z art. 424 1

§ 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez

jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego

wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Innymi słowy, jeżeli szkoda nie wystąpiła albo wystąpiła z innej przyczyny

niż „przez wydanie” zaskarżonego wyroku, skarga jest niedopuszczalna i podlega

odrzuceniu. Z tej właśnie przyczyny do wymagań konstrukcyjnych skargi należy

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,

którego skarga dotyczy.

Sąd Najwyższy niejednokrotnie wyjaśniał w swoich orzeczeniach, na czym

polega

obowiązek

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody.

Przykładowo,

w postanowieniu z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 ( OSNC 2006, nr 1,

poz. 17) wskazał, że spełnienie wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. polega na złożeniu przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda

wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego

oświadczenia. W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może

powoływać i przedstawiać zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające

pewności, jak i inne środki, nieuznawane przez kodeks za dowody ( np. pisemne

oświadczenia,

surogaty

dokumentów,

tzw.

opinie

prywatne

itp.

Z

kolei

w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05 ( OSNC 2006, nr 7-8,

poz. 141) wyjaśnił, że uprawdopodobnienie szkody polega na przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu wskazującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest natomiast spełnieniem omawianego

wymagania wskazanie jedynie na możliwość wystąpienia szkody w przyszłości,

gdyż szkoda uzasadniająca wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego wyroku z prawem powinna powstać po wydaniu zaskarżonego

wyroku,

a

przed

wniesieniem

skargi.

Nie

jest

też

równoznaczne

z uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody wskazanie w skardze wartości

przedmiotu zaskarżenia ( zob. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110, z dnia 23 marca

2006 r., IV CNP 23/06, nie publ., z dnia 2 sierpnia 2006 r., I BP 2/06, nie publ.,

z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, nie publ., z dnia 30 września 2008 r., II

CNP 76/08, nie publ., z dnia 3 grudnia 2009 r., III CNP 48/09, nie publ., z dnia

7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09, nie publ. i z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10,

nie publ.).

Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że została jej wyrządzona szkoda

majątkowa, ponieważ została pozbawiona możliwości korzystania z lokalu

użytkowego, którego jest współwłaścicielką, a zawarcie przez J. M. umowy najmu

uniemożliwia jej czerpanie pożytków na poziomie odpowiadającym cenom

rynkowym podobnie usytuowanych nieruchomości. Konstatacja ta nie może być

uznana za spełnienie wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. Uszło

bowiem uwagi skarżącej, że nie podjęła nawet próby uprawdopodobnienia,

że ustalony czynsz najmu jest niższy od stawek pobieranych za podobne lokale na

terenie miasta.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę i zgodnie z art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 424 12 k.p.c.

orzekł o kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

es