Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment for failure to meet statutory appeal requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's complaint challenging a final judgment from the first instance court. The appellant cited specific Civil Procedure Code articles but failed to substantiate the 'exceptional circumstances' required by law to appeal a first-instance ruling. Consequently, the court ruled the complaint inadmissible due to its lack of mandatory structural elements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1, 2 k.p.c.; Art. 424 § 5 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.: A complaint against a first-instance judgment is admissible only in exceptional cases involving fundamental legal order violations, and the appellant must explicitly demonstrate these circumstances in the complaint text.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 44/11
POSTANOWIENIE
Dnia 28 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marta Romańska
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 27 stycznia 2009 r.,
w sprawie z powództwa M. G.
przeciwko W. R.
o wyłączenie wspólnika,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 września 2011 r.,
1) odrzuca skargę;
2) zasądza od powoda M. G. na rzecz pozwanego W. R. kwotę
3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów
postępowania wywołanego skargą.
Uzasadnienie
Skarżący domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego z 15 października 2009 r., którym Sąd ten orzekł jako
sąd pierwszej instancji. Jako podstawę wniesienia skargi wskazał „art. 424 § 1 i 2
k.p.c.”.
W odpowiedzi na skargę pozwany zarzucił, że skarżący nie wykazał, żeby
jego skargę uzasadniał wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c. oraz
że nie jest możliwa zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych ale także nie uprawdopodobnił wyrządzenia mu szkody
w wyniku wydania zaskarżonego wyroku. Pozwany wniósł o odrzucenie skargi oraz
o zasądzenie kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
przysługuje w stosunku do prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie, który nie może zostać wzruszony za pomocą
innych środków zaskarżenia. Jedynie w wyjątkowych wypadkach, w których przez
wydanie orzeczenia doszło do naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, możliwe
jest zaskarżenie na tej drodze prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji.
Obowiązek wykazania tej okoliczności obciąża skarżącego, który w myśl art. 424 5
§ 1 pkt 5 in fine k.p.c. zobowiązany jest do przedstawienia wywodu w tym zakresie
w treści skargi.
Wnosząc skargę od wyroku sądu pierwszej instancji, skarżący oparł ją na
podstawie art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. (wybór tej podstawy nie budzi wątpliwości, a jej
nieprawidłowe
nie wskazał
oznaczenie
jednak
przypisać
żadnych
należy oczywistej
okoliczności,
które
omyłce
pisarskiej),
świadczyłyby
zaistnieniu
„wyjątkowego wypadku”, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c. Z uwagi na brak
jednego z obligatoryjnych elementów konstrukcyjnych skargi, wymaganego
w związku z charakterem zaskarżonego orzeczenia oraz wskazaną podstawą
prawną jej wniesienia, skarga podlegała odrzuceniu. W konsekwencji, ocena
spełnienia dalszych wymagań konstrukcyjnych, na których niedopełnienie wskazał
pozwany, pozostaje bezprzedmiotowa.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4245 § 1
pkt 5 in fine k.p.c. w zw. z art. 4241 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto, w uwzględnieniu wniosku zawartego
w odpowiedzi na skargę, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. art. 108 § 1 k.p.c. oraz art.
109 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. w zw. z art. 42412
k.p.c. oraz § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców
prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163,
poz. 1349 ze zm.).