Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 43/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to obvious lack of merit regarding evidence assessment.

Numero d'incarto IV CNP 43/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's appeal against the District Court's dismissal of the construction contract claim. The plaintiff argued the lower court erred in assessing witness testimony and applying procedural rules, but the Court found these grounds inadmissible. Consequently, the appeal was rejected because the plaintiff's arguments regarding evidence evaluation did not constitute an obvious legal error warranting review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal for non-acceptance is rejected if the complaint is obviously unfounded, meaning the lower court's assessment of evidence or fact-finding cannot be challenged as a clear legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for non-acceptance obvious lack of merit assessment of evidence construction contract dispute civil procedure law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 k.p.c.
przez jego niezastosowanie.Przystępując do wstępnej oceny merytorycznej wniesionej skargi, trzeba mieć na względzie właściwe rozumienie pojęcia niezgodności z prawem, którym ustawodawca posłużył się w art. 4241 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, niezgodność z prawem w rozumieniu art.
Art. 4249 k.p.c.
Przechodząc od tej uwagi ogólnej do wstępnej oceny wniesionej skargi trzeba zauważyć, że, zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście bezzasadna.
Art. 4244 k.p.c.
Zgodnie z art. 4244 k.p.c., skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda.
Art. 382 k.p.c.
z dnia 20 września 2013 r., zarzucając, że wyrok ten został wydany z naruszeniem przepisów art. 382 i 328 § 2 w związku z art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
382 i 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 647 k.c.
art. 233 § 1 k.p.c
Stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej umowy stron, uznając ją za umowę o roboty budowalne, jednak przy ocenie zebranego materiału dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
382 i 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 647 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt VII Ga (...), w sprawie z powództwa Z. T. K.‎przeciwko P. Z. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Z.K., prowadzący Zakład Instalatorstwa […] w S., dochodził od pozwanego P.Z. kwoty 48 800 zł z odsetkami tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane objęte fakturą nr […] z dnia 15 grudnia 2010 r. Twierdził, że na podstawie ustnej umowy zawartej z pozwanym wykonał określone instalacje w nowobudowanym budynku mieszkalno – usługowym pozwanego, że na poczet wynagrodzenia pozwany zapłacił mu kwotę 195.000 zł oraz że nadal zalega z zapłatą wynagrodzenia w kwocie 241.874,44 zł. W pozwie powód domagał się zasądzenia od pozwanego jedynie części zaległego wynagrodzenia w wysokości 48.800 zł.Wyrokiem z dnia 6 maja 2013 r.

Sąd Rejonowy w S. uwzględnił powództwo, przyjmując, że – wbrew odmiennym twierdzeniom pozwanego – wynagrodzenie za wykonanie robót nie było wynagrodzeniem ryczałtowym. W trakcie wykonywania robót strony, w obecności pozostałych uczestników procesu inwestycyjnego, uzgodniły wprawdzie wynagrodzenie w kwocie 150.000 zł, jednak trudno zaaprobować stanowisko pozwanego, że miało to być wynagrodzenie za całość robót. Trzeba zatem przyjąć, że kwota ta – jak trafnie zauważył biegły – dotyczyła prac związanych z samą instalacją sanitarną.

W konsekwencji Sąd Rejonowy zasądził dalsze wynagrodzenie objęte fakturą z dnia 15 grudnia 2010 r.Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pozwanego, Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 20 września 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo. Stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej umowy stron, uznając ją za umowę o roboty budowalne, jednak przy ocenie zebranego materiału dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Spór dotyczył przede wszystkim rodzaju wynagrodzenia przysługującego powodowi; czy miało ono charakter ryczałtowy, czy kosztorysowy.

Ocena wiarygodności zeznań świadków oraz twierdzeń pozwanego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji, nie mieści się w zakreślonych treścią art. 233 § 1 k.p.c. granicach swobodnej oceny dowodów. Dokładna analiza zeznań świadków pozwala bowiem na ustalenie, że kwota 150.000 zł miała stanowić wynagrodzenie za całość robót. W konsekwencji Sąd Okręgowy ustalił, że strony uzgodniły wynagrodzenie ryczałtowe za wykonanie całości robót w kwocie 150.000 zł oraz że kwota ta została przez pozwanego zapłacona. Z tej przyczyny zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo.Dnia 28 maja 2014 r.

T.K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 września 2013 r., zarzucając, że wyrok ten został wydany z naruszeniem przepisów art. 382 i 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez zaniechanie wskazania przyczyn dyskwalifikujących ustalenia Sądu pierwszej instancji oraz zaniechanie wskazania faktów, które Sąd Okręgowy uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało niemożliwością prawidłowego zastosowania prawa materialnego, i art. 647 k.c. przez jego niezastosowanie.Przystępując do wstępnej oceny merytorycznej wniesionej skargi, trzeba mieć na względzie właściwe rozumienie pojęcia niezgodności z prawem, którym ustawodawca posłużył się w art. 4241 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, niezgodność z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może wynikać tylko z oczywistych błędów sądu, spowodowanych rażącym naruszeniem zasad wykładni lub stosowania prawa.

Oznacza to, że przesłanką stwierdzenia na podstawie art. 4241 k.p.c. niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest jego wydanie w następstwie rażąco wadliwej wykładni bądź oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa, którego rozumienie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35 i z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174). Przechodząc od tej uwagi ogólnej do wstępnej oceny wniesionej skargi trzeba zauważyć, że, zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście bezzasadna.

O oczywistej bezzasadności można mówić w sytuacji, w której już z samej treści skargi, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona. Przedstawiony przez skarżącego wywód prawny nie zawiera przekonujących argumentów świadczących o tym, że wniesiona skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 4244 k.p.c., skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność wyroku z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda.

Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Z przytoczonego przepisu wynika, że generalnie dopuszczalne jest oparcie skargi na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jednak z wyłączeniem zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów. W niniejszej sprawie natomiast skarżący kwestionuje przede wszystkim prawidłowość dokonanej oceny dowodów i trafność poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń co do wysokości i rodzaju ustalonego przez strony wynagrodzenia za wykonanie robót budowalnych.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.