Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 42/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against final judgment on land registry entries regarding invalid marital gift transfers.

Numero d'incarto IV CNP 42/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appeal filed by M.K. and I.Ł. against the final judgment of the District Court. The appellants argued that the lower court's decision violated specific articles of the Civil Code and the Land Registry Act due to alleged errors in handling property rights derived from gifts. The court determined that the appealed judgment correctly identified the gifts as invalid due to lack of spousal consent and did not improperly substitute for missing legal declarations, thus ruling the appeal inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 § 1, § 2 k.r.o.; Art. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece: A final judgment correcting land registry entries based on the invalidity of gifts due to lack of spousal consent does not constitute a violation of law if it accurately reflects the resulting property rights without substituting for missing legal declarations.

Parole chiave

Generato dall'IA
land registry entries invalid marital gifts spousal consent requirement property rights correction inadmissible appeal Civil Code provisions Land Registry Act modificazione delle conclusioni

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 § 1 k.r.o.
Ważność umowy zawartej tylko przez jednego małżonka zależna jest od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka (art. 37 § 1 k.r.o.).
Art. 37 § 2 k.r.o.
Skarżący wskazali, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 37 § 1 i § 2 k.r.o.
Art. 58 § 1 k.c.
(w brzmieniu pierwotnym), art. 58 § 1 k.c., art.
Art. 64 k.c.
58 § 1 k.c., art. 64 k.c., art.
Art. 922 § 2 k.c.
64 k.c., art. 922 § 2 k.c. i art.
Art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 1982 r.
i art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 1982 r.
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Zaskarżony wyrok, nie był bowiem wyrokiem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. jw
Art. 4249 k.p.c.
W tej sytuacji istniały podstawy do odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
art. 58 § 1 k.c
(w brzmieniu pierwotnym), art. 58 § 1 k.c., art.
art. 64 k.c
58 § 1 k.c., art. 64 k.c., art.
Generato dall'IA
III Ca 1691/23
Appeal dismissed; court upheld rejection of land registry update due to public trust and marital property rules.
I CSK 6219/22
Supreme Court dismisses cassation appeal as inadmissible due to failure to provide substantive legal reasoning.
I CSK 734/24
Supreme Court dismisses cassation appeal on land registry error, citing missed one-year statutory limitation period. The court rejects the claim that the single-judge panel violated fair trial rights. The appeal is inadmissible due to the expiration of the time limit to revoke the willful act. The court finds no obvious violation of law and denies the request to set aside the second-instance judgment. The decision emphasizes that the one-year period for revoking a willful act under the Civil Code has expired. The court notes that the appellant was represented by a public defender throughout the proceedings. The ruling clarifies that the new interpretation of the single-judge rule does not apply to this case. The court concludes that the appellant failed to meet the procedural requirements for cassation. The decision upholds the finality of the second-instance judgment on the land registry matter. The court finds no grounds to disturb the established facts regarding the limitation period.
II Ca 692/15
Appeal dismissed; court cannot ascertain 2003 gift contract intent without original parties present in land registry correction suit.
I CSK 3675/25
Cassation appeal dismissed for structural defects and lack of request to set aside the lower court's ruling.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 42/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi M.K. i I.Ł. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt V Ca […], w sprawie z powództwa Z.K., K.J., W.G., M.Z. i M.S.‎przeciwko M.K., H.K. i I.Ł.‎o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2018 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwani w sprawie o uregulowanie treści księgi wieczystej z istniejącym stanem prawnym M.K. i I.Ł. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2015 r. w części, w jakiej Sąd ten oddalił apelację tych pozwanych (pkt 1 tego wyroku), wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 6 lutego 2015 r. W wyroku tym doszło do uzgodnienia stanu prawnego ujawnionego w księgach wieczystych: nr […] i nr […] prowadzonych przez Sąd Rejonowy w S.. Skarżący wskazali, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 37 § 1 i § 2 k.r.o. (w brzmieniu pierwotnym), art. 58 § 1 k.c., art. 64 k.c., art. 922 § 2 k.c. i art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 1982 r.

Pozwani nie mogą wzruszyć tego wyroku innymi środkami prawnymi. Bezpośrednim następstwem wydania zaskarżonego wyroku było wyrządzenie szkody majątkowej pozwanym, bowiem spowodował on zmianę wpisów w dziale II księgi wieczystej (wyłączna własność nieruchomości nr 1865/4 powoda uległa obniżeniu do 1/9 udziałów, a wyłączna własność pozwanej do nieruchomości nr 1865/3 także zmniejszyła się do 1/9 udziału). Szkoda majątkowa powoda wynosi ostatecznie 135.500 zł, a szkoda majątkowa powódki - co najmniej 45.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2015 r. nie może być uznany za trafny w związku z motywacją prawną tego zarzutu, podniesioną w skardze obojga pozwanych. Z ustaleń dokonanych przez oba Sądy meriti wynika, że w dniu 6 maja 1972 r. A.K. dokonał darowizny działki nr 1865 na rzecz H. i A. K. (małżonków). Działka ta stanowiła element majątku wspólnego darczyńcy i jego żony T.K., toteż stosownie do art. 36 § 2 zd. drugie k.r.o. (w brzmieniu obowiązującym w chwili zawarcia umowy darowizny) do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu niezbędna była zgoda drugiego małżonka (współwłaściciela darowanej nieruchomości), wyrażona w formie wymaganej dla danej czynności prawnej.

Ważność umowy zawartej tylko przez jednego małżonka zależna jest od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka (art. 37 § 1 k.r.o.). Postępowanie dowodowe nie wykazało, aby małżonka darczyńcy - T.K. potwierdziła umowę darowizny z dnia 6 maja 1972 r., a jednocześnie ustalono, że nie wchodziło w grę zastosowanie art. 38 k.r.o. o ochronie osoby trzeciej dokonującej czynności prawnej z osobą nieuprawnioną (por. s. 16-17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Brak potwierdzenia umowy darowizny z dnia 6 maja 1972 r. przez T.K. spowodowała nieważność takiej umowy ze wszystkimi wynikającymi stąd skutkami prawnymi (s. 16-17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Uzyskanie takiego potwierdzenia leży przede wszystkim w interesie nabywcy prawa (obdarowanego) i on powinien ubiegać się o akceptację czynności prawnej dokonanej samodzielnie przez małżonka. Co więcej, trafnie przyjęto, że także następna darowizna tej samej nieruchomości z dnia 30 czerwca 2011 r. (na rzecz M.K. i I.Ł.) nie doprowadziła do skutku rozporządzającego. Nie korzystała ona bowiem z ochrony przewidzianej w art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (s. 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji następcy prawni A.K. i T.K. mogli być uprawnieni do ubiegania się na podstawie art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece o wpis prawa własności nieruchomości objętej obiema wskazanymi darowiznami w odpowiednich częściach wynikających z postanowień o nabyciu spadku (s. 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok, wydany na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, nie prowadził do zastąpienia oświadczeń wskazanych w art. 37 § 1 i 2 k.r.o. (w danym brzmieniu), lecz stanowił konsekwencję braku skutecznych (definitywnych) przesunięć majątkowych na podstawie dwóch darowizn tej samej nieruchomości: darowizny z dnia 6 maja 1972 r. i darowizny z dnia 3 czerwca 1972 r. Innymi słowy, zaskarżony wyrok, wydany na podstawie art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, nie stanowił - wbrew sugestii skarżących - „zrealizowania uprawnień kształtujących w zastępstwie zmarłego małżonka niebiorącego udziału w czynności i w zastępstwie obdarowanych”, lecz był rezultatem uznania obu darowizn za nieważne.

W tej sytuacji istniały podstawy do odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). Zaskarżony wyrok, nie był bowiem wyrokiem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. jw