Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 42/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error affecting case outcome.

Numero d'incarto IV CNP 42/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the defendant's appeal to declare a final judgment unlawful, ruling it obviously unfounded. The appellant alleged procedural violations regarding late evidence and the lack of supplementary proceedings, but failed to demonstrate these errors impacted the case result. Consequently, the court determined the appeal did not meet the high threshold for a clear legal error warranting Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal is obviously unfounded if it lacks convincing arguments regarding a qualified violation of law, including interpretations within the court's autonomous discretion.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously unfounded appeal clear legal error procedural violation autonomous judicial discretion Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4249 k.p.c.
Przyjęte rozumienie pojęcia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma znaczenie przy ocenie, dokonywanej na podstawie art. 4249 k.p.c., czy skargę należy przyjąć do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, czy też - jako oczywiście bezzasadna - nie powinna być ona przyjęta.
art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
42412 k.p.c.).Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c.
Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art.
art. 4171 § 2 k.c.
w związku z art. 4171 § 2 k.c.
art. 207 § 6 k.p.c.
art. 207 § 6 k.p.c., poprzez dopuszczenie spóźnionych dowodów strony powodowej oraz art.
art. 382 z zw. z art. 241 i 391 § 1 k.p.c.
207 § 6 k.p.c., poprzez dopuszczenie spóźnionych dowodów strony powodowej oraz art. 382 z zw. z art. 241 i 391 § 1 k.p.c., polegającą na nieprzeprowadzeniu przez Sąd drugiej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego.
art. 42412 k.p.c
3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.).Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art.
art. 4241 k.p.c
Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
w związku z art. 4171 § 2 k.c.
art. 4249 k.p.c
Przyjęte rozumienie pojęcia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma znaczenie przy ocenie, dokonywanej na podstawie art. 4249 k.p.c., czy skargę należy przyjąć do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, czy też - jako oczywiście bezzasadna - nie powinna być ona przyjęta.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
C-224/01, Gerhard Köbler v. Austria

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 42/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt II Ca […], w sprawie z powództwa A. J. W.‎przeciwko D. W.‎o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w związku z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.).Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości podkreśla się, że szczególne funkcje wypełniane w państwie przez sądy oraz zasada pewności prawa powodują, że państwo może ponieść odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym tylko wtedy, gdy sąd naruszył prawo w sposób oczywisty, w przypadku bowiem wykonywania władzy dyskrecjonalnej niezbędny jest pewien margines błędu, którego popełnienie nie może rodzić odpowiedzialności odszkodowawczej państwa (orzeczenie z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C - 224/01, Gerhard Köbler v.

Austria). Przyjęte rozumienie pojęcia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma znaczenie przy ocenie, dokonywanej na podstawie art. 4249 k.p.c., czy skargę należy przyjąć do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, czy też - jako oczywiście bezzasadna - nie powinna być ona przyjęta. Skarga, której zarzuty nie przekonują o kwalifikowanym naruszeniu prawa, w tym także skarga kwestionująca dokonaną przez sąd wykładnię prawa, która mieści się w granicach przysługującej sądowi autonomii orzeczniczej, jest w ujęciu tego przepisu skargą oczywiście bezzasadną.Tak należało ocenić skargę pozwanego D.

W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 26 lutego 2016 r. Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania tj. art. 207 § 6 k.p.c., poprzez dopuszczenie spóźnionych dowodów strony powodowej oraz art. 382 z zw. z art. 241 i 391 § 1 k.p.c., polegającą na nieprzeprowadzeniu przez Sąd drugiej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego. Skarga nie zawiera jednak przekonujących argumentów, świadczących, że wskazane uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, w takim stopniu, aby można było uznać, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem.Z tych przyczyn, na podstawie art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. awaj