Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 41/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses claim for legal inconsistency ruling due to failure to use cassation appeal.

Numero d'incarto IV CNP 41/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicants' claim for a ruling on legal inconsistency regarding a final order on adverse possession. The applicants argued that a cassation appeal was unavailable due to the low value of the dispute, but the court found that cassation was mandatory regardless of value in property matters. The court ruled that failing to use the available cassation appeal renders the subsequent claim for legal inconsistency inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 5191 § 1 k.p.c.: A claim for a ruling on legal inconsistency is inadmissible if the party failed to use available legal remedies such as a cassation appeal, as such failure precludes the claim unless specific exceptions apply.

Parole chiave

Generato dall'IA
claim for legal inconsistency adverse possession cassation appeal inadmissible claim final order property law legal remedies azione di manutenzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5192 § 1 k.p.c.
w zakresie w jakim Sąd ten stwierdził zasiedzenie zgodnie z wariantem trzecim opinii biegłego, zamiast to uczynić zgodnie z wariantem pierwszym opinii biegłego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle art. 5192 § 1 k.p.c.
Art. 5191 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
5192 § 2 k.p.c., do których skarżący się nie odwoływali (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 351 § 1 k.p.c.
Niezależnie od powyższego, również w tym zakresie, skarżący nie skorzystali z przysługujących im środków prawnych nie składając wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu Okręgowego, który nie zawarł w sentencji orzeczenia rozstrzygnięcia o wniesionej przez nich apelacji (art. 351 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 i 13 § 2 k.p.c.).Postanowienie Sądu Rejonowego w C.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.).jw
Art. 4248 § 2 k.p.c.
5192 § 2 k.p.c.).Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 2 w zw.
art. 5192 § 1 k.p.c
w zakresie w jakim Sąd ten stwierdził zasiedzenie zgodnie z wariantem trzecim opinii biegłego, zamiast to uczynić zgodnie z wariantem pierwszym opinii biegłego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle art. 5192 § 1 k.p.c.
art. 5191 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c.
art. 5192 § 2 k.p.c
w zakresie w jakim Sąd ten stwierdził zasiedzenie zgodnie z wariantem trzecim opinii biegłego, zamiast to uczynić zgodnie z wariantem pierwszym opinii biegłego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle art. 5192 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 41/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie ze skargi J.K. i E.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt IV Ca […] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I Ns […] w sprawie z wniosku J.K.‎przy uczestnictwie E.K. i Gminy R.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2018 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w S. w sprawie z wniosku J.K. z udziałem E.K. i Gminy R. o zasiedzenie, orzekając na skutek apelacji wnioskodawcy i uczestniczki postępowania Gminy R., zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w C. z dnia 5 listopada 2014 r. w ten sposób, że oddalił wniosek i orzekł o kosztach postępowania. Wnioskodawca J.K. i uczestniczka E.K. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego orzeczenia. Podnieśli, że z uwagi na wartość przedmiotu sporu (35.000 zł), nie było możliwe wniesienie skargi kasacyjnej od zapadłego rozstrzygnięcia.

Domagali się także stwierdzenia niezgodności z prawem, prawomocnego ich zdaniem, postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 5 listopada 2014 r. w zakresie w jakim Sąd ten stwierdził zasiedzenie zgodnie z wariantem trzecim opinii biegłego, zamiast to uczynić zgodnie z wariantem pierwszym opinii biegłego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W świetle art. 5192 § 1 k.p.c. dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postępowaniu nieprocesowym warunkowa jest m.in. tym, że jego zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c. od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego - przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie o zasiedzenie, należącej do spraw z zakresu prawa rzeczowego, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Skarżący nie skorzystali z możliwości wywiedzenia skargi kasacyjnej od niekorzystnego dla nich orzeczenia Sądu drugiej instancji, błędnie zakładając, że jej wniesienie jest uzależnione od wartości przedmiotu zaskarżenia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że nie zaskarżenie przez stronę orzeczenia sądu drugiej instancji przysługującą jej skargą kasacyjną, w którym mogła zakwestionować trafność i legalność orzeczenia, a tym samym - ewentualnie - doprowadzić do jego zmiany lub uchylenia, skutkuje niedopuszczalnością skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2006r., III CNP 62/06, I C 2007, nr 12, s.50, z dnia 5 lutego 2007 r., I BU 12/06, OSNP 2008, nr 5-6, poz. 82, i z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07, OSNC - ZD 2008, nr D, poz. 107).Możliwość domagania się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, mimo nie skorzystania przez stronę z przysługujących jej środków prawnych, jest możliwe jedynie w wyjątkowych wypadkach o których mowa w art. 5192 § 2 k.p.c., do których skarżący się nie odwoływali (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Jeżeli zamiarem skarżących było objęcie zaskarżeniem oddalenia ich apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego w C., to w tym zakresie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest niedopuszczalna z braku substratu zaskarżenia (orzeczenie nieistniejące). Niezależnie od powyższego, również w tym zakresie, skarżący nie skorzystali z przysługujących im środków prawnych nie składając wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu Okręgowego, który nie zawarł w sentencji orzeczenia rozstrzygnięcia o wniesionej przez nich apelacji (art. 351 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i 13 § 2 k.p.c.).Postanowienie Sądu Rejonowego w C. z dnia 5 listopada 2014 r. (I Ns […]) nie mogło być objęte skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem, nie stanowi bowiem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy kończącego postępowanie w sprawie, skoro w postępowaniu apelacyjnym zostało zastąpione reformatoryjnym orzeczeniem Sądu Okręgowego, oddalającym wniosek o stwierdzenie zasiedzenia (art. 5192 § 2 k.p.c.).Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).jw