Supreme Court dismisses constitutional complaint as obviously groundless due to clear factual findings on property boundaries.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's constitutional complaint regarding a final judgment on property delivery. The plaintiff argued that the lower court's decision effectively expropriated 49 square meters of his land without compensation, violating constitutional principles. The court determined the complaint was obviously groundless because the lower court correctly established that the defendants never possessed the disputed land fragment and the plaintiff had no legal basis to claim ownership of it.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; A constitutional complaint is obviously groundless when the text clearly shows it cannot be considered, such as when it relies on factual disputes or evidentiary assessments rather than clear legal errors.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 39/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie ze skargi powoda J.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R.z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt IV Ca […], w sprawie z powództwa J.B. i B.L-B.przeciwko P.L., K.L. i B.C-L.o wydanie nieruchomości i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2018 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. oddalił apelację powodów J.B. i B.L-B. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 kwietnia 2013 r., oddalającego powództwo o wydanie nieruchomości i zapłatę. Od wyroku tego powód J.B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w części oddalającej powództwo windykacyjne. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, że jest on niezgodny z art. 7 i art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Podniósł, że Sąd Okręgowy wydając zaskarżony wyrok uszczuplił działkę nabytą przez powoda o 49 m2, jednocześnie powiększył działkę pozwanych o odebrany powodowi fragment, co doprowadziło do wywołania skutków równoznacznych z konstytucyjnie zakazanym wywłaszczeniem bez odszkodowania i naruszenia konstytucyjnej zasady legalizmu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” dokonuje się w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że za niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. może zostać uznane orzeczenie sprzeczne z niewątpliwymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć oraz takie, które zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjmuje się, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2017 r., I BP 3/17, nie publ., z dnia 28 lutego 2017 r., I CNP 11/16, nie publ., z dnia 27 października 2016 r., III CNP 22/16, nie publ., z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, i z dnia 22 lipca 2010 r., I CNP 100/09, nie publ.).Podniesione przez powoda w skardze zarzuty wypełniające jego zdaniem podstawy nie uzasadniają wniosku, że wydany przez Sąd Okręgowy wyrok jest sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
W skardze powtórzono po raz kolejny tą samą argumentację, która była przedstawiona w toku instancji i została przeanalizowana przez Sąd Okręgowy rozpoznający apelację. Sformułowane przez powoda zarzuty mają w istocie charakter polemiczny z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną faktyczną i prawną i nie dowodzą, by przez wydanie orzeczenia doszło do kwalifikowanego w wyżej przedstawionym znaczeniu naruszenia przepisów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy wskazał, że nie podzielił twierdzeń powoda co do tego, że wydanym orzeczeniem nastąpiło jego wywłaszczenie bez odszkodowania z części nieruchomości, podnosząc, że oddalenie powództwa nastąpiło wobec nie wykazania, że w posiadaniu pozwanych - współwłaścicieli nieruchomości sąsiedniej - znajduje się część jego nieruchomości.
Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Sądy obu instancji wynika, że pozwani nie władali żadną częścią nieruchomości będącą własnością skarżącego, to powód posadowił ogrodzenie na nieruchomości będącej własnością pozwanych i został prawomocnym orzeczeniem Sądu zobligowany do jego usunięcia. Ustalono również, posiłkując się dowodem z opinii biegłej z dziedziny geodezji, że prawny stan granicy między nieruchomościami stron nie pozwala na stwierdzenie, by pozwani znajdowali się w posiadaniu części nieruchomości powoda, co czyni powództwo windykacyjne niewykazanym (art. 222 § 1 w zw. z art. 6 k.c.).
Podkreślić należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie może być oparta na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 4244 zd. 2 k.p.c.), a Sąd Najwyższy przy jej rozpoznawaniu jest związany ustaloną podstawą faktyczną rozstrzygnięcia (art. 42412 w zw. z art. 39813 § 2 k.p.c.). Zasady tej nie respektuje powód, zarzucając, że pozwani zajmują część jego nieruchomości (49 m2) i na tej podstawie buduje zarzuty skargi, oparte na tezie, że Sąd powiększył działkę pozwanych o odebrany powodowi fragment.
Z przytoczonych względów odmówiono przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). jw