Supreme Court dismisses divorce appeal for non-party spouses lacking standing and legal capacity.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected a complaint filed by spouses D.K. and K.K. challenging a final divorce judgment regarding their former tenants' housing rights. Although the complainants were not parties to the original divorce proceedings and claimed ignorance of the tenancy regulation, the court ruled they lacked standing under the Civil Procedure Code. The decision was based on the requirement that only parties to the original case can file such complaints and that all Supreme Court proceedings require legal representation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for declaration of unlawfulness of a final judgment may be filed only by a party to the original proceedings, and failure to provide legal representation renders the complaint inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 39/07
POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi D.K. i K.K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w E.
z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa A.G.
przeciwko M.G.
o rozwód,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Małżonkowie D. i K.K. wnieśli osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności
z prawem wydanego w sprawie rozwodowej prawomocnego wyroku Sądu
Okręgowego w E. z dnia 21 kwietnia 2006 r. w części, w której rozstrzygnięto o
sposobie korzystania przez byłych małżonków A.G. i M.G. z dotychczas
zajmowanego
przez
nich
mieszkania.
Skarżący,
nie
będący
stronami
zakończonego procesu rozwodowego, podnieśli, że jako najemcy przedmiotowego
lokalu nie wiedzieli o „rozporządzeniu prawem najmu” i nie wyrazili na to zgody.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta
nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu.
Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością
postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy
też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez osobę, która nie ma zdolności
postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m.in. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77
oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00,
niepubl.) Z tego względu skargę niniejszą wniesioną osobiście należało
uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248
§ 1 k.p.c.
Niedopuszczalność skargi małżonków D. i K.K. wynika także z innego
względu. Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego zaskarżonym przez
nich wyrokiem, a zatem nie przysługiwało im prawo do wniesienia skargi o
stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Jak wyraźnie wynika z treści art. 424 1
k.p.c. oraz z dalszych przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia środek ten może wnieść jedynie osoba będąca
stroną postępowania, w którym wyrok ten został wydany. W doktrynie przyjmuje się
wprawdzie, że skarga ta przysługuje także interwenientowi ubocznemu, lecz nie
dotyczy to sprawy niniejszej.
Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że dalsze badanie skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyroku Sądu Okręgowego
w E. pod kątem jej dopuszczalności stało się bezprzedmiotowe.
W
tym
stanie
rzeczy
Sąd
Najwyższy
odrzucił stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.
skargę
małżonków
K.