Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 39/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses divorce appeal for non-party spouses lacking standing and legal capacity.

Numero d'incarto IV CNP 39/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a complaint filed by spouses D.K. and K.K. challenging a final divorce judgment regarding their former tenants' housing rights. Although the complainants were not parties to the original divorce proceedings and claimed ignorance of the tenancy regulation, the court ruled they lacked standing under the Civil Procedure Code. The decision was based on the requirement that only parties to the original case can file such complaints and that all Supreme Court proceedings require legal representation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for declaration of unlawfulness of a final judgment may be filed only by a party to the original proceedings, and failure to provide legal representation renders the complaint inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
standing in civil proceedings legal capacity to sue final judgment review legal representation requirement non-party complaint

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 871 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
art. 4241 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
odrzucił stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
odrzucił stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00
oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 39/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi D.K. i K.K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w E.

z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa A.G.

przeciwko M.G.

o rozwód,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Małżonkowie D. i K.K. wnieśli osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem wydanego w sprawie rozwodowej prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w E. z dnia 21 kwietnia 2006 r. w części, w której rozstrzygnięto o

sposobie korzystania przez byłych małżonków A.G. i M.G. z dotychczas

zajmowanego

przez

nich

mieszkania.

Skarżący,

nie

będący

stronami

zakończonego procesu rozwodowego, podnieśli, że jako najemcy przedmiotowego

lokalu nie wiedzieli o „rozporządzeniu prawem najmu” i nie wyrazili na to zgody.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta

nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu.

Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością

postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy

też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez osobę, która nie ma zdolności

postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77

oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00,

niepubl.) Z tego względu skargę niniejszą wniesioną osobiście należało

uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248

§ 1 k.p.c.

Niedopuszczalność skargi małżonków D. i K.K. wynika także z innego

względu. Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego zaskarżonym przez

nich wyrokiem, a zatem nie przysługiwało im prawo do wniesienia skargi o

stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Jak wyraźnie wynika z treści art. 424 1

k.p.c. oraz z dalszych przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia środek ten może wnieść jedynie osoba będąca

stroną postępowania, w którym wyrok ten został wydany. W doktrynie przyjmuje się

wprawdzie, że skarga ta przysługuje także interwenientowi ubocznemu, lecz nie

dotyczy to sprawy niniejszej.

Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że dalsze badanie skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyroku Sądu Okręgowego

w E. pod kątem jej dopuszczalności stało się bezprzedmiotowe.

W

tym

stanie

rzeczy

Sąd

Najwyższy

odrzucił stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.

skargę

małżonków

K.