Supreme Court dismissed appeal for invalidating final judgment due to failure to prove actual loss under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal seeking to invalidate a final judgment that reduced the awarded damages. The appellant argued that the lower court misinterpreted the Tourism Services Act, but the Supreme Court held that the appeal must prove actual, existing loss caused by the erroneous judgment, not a hypothetical one. Consequently, the court rejected the claim because the appellant failed to demonstrate a concrete material loss resulting from the final decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to declare a final judgment inconsistent with the law requires the appellant to substantiate that actual damage has been caused by the judgment, as mere possibility of future loss is insufficient.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
Uprawdopodobnienie szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na
przedstawieniu wyodrębnionego wywodu wskazującego, że szkoda została
wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek
przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem.
Sędzia SN Zbigniew Strus
Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 19 maja
2005 r. z powództwa Leszka W. przeciwko Biuru Podróży "N.I.", spółce z o.o. w O.
o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2006 r.,
odrzucił skargę i zasądził od powoda na rzecz pozwanego 120 zł kosztów
procesu w postępowaniu wszczętym ze skargi.
Uzasadnienie
Wyrok Sądu drugiej instancji, niekorzystny dla powoda ze względu na
obniżenie zasądzonej kwoty świadczenia głównego z kwoty 10 760 zł do kwoty
3000 zł, został wydany wskutek odmiennej niż dokonana przez Sąd w pierwszej
instancji wykładni art. 16a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
turystycznych (jedn. tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268).
W części wykazującej podstawę skargi powód przytoczył – naruszone według
niego – m.in. przepisy postępowania i prawa materialnego, w tym art. 353 § 1, art.
354 § 1, art. 355 § 1 i 2 k.c. oraz art. 494 k.c. przez ich niezastosowanie,
powodujące częściowe oddalenie roszczenia o zwrot pełnej ceny uiszczonej
pozwanemu. W uzasadnieniu skargi znalazło się ponadto stwierdzenie o
niewątpliwym wystąpieniu szkody i wyliczenie jej wysokości, oparte na porównaniu
roszczenia i prawomocnego rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Konstrukcja skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z
prawem wykazuje zasadnicze podobieństwo do skargi kasacyjnej. W art. 4245 § 1
wymieniono wyczerpująco elementy określane w odniesieniu do skargi kasacyjnej
jako istotne lub konstrukcyjne oraz sankcję w postaci jej odrzucenia w razie
niespełnienia wymagań w zakresie kompozycji skargi (art. 4248 § 1 k.p.c.). Wspólny
dla obydwu skarg jest obowiązek zastępstwa przez adwokatów lub radców
prawnych (art. 871 § 1 k.p.c.), gwarantujący ścisłe spełnienie surowych wymagań
formalnych. (...)
Ukształtowana praktyka dotycząca istotnych elementów kasacji odnosi się do
skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia, w tym do
wymagania uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez
wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Należy przy tym dostrzegać aspekt formalny i merytoryczny tego składnika
skargi, omówiony w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11
sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 (OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Zawartość merytoryczna
łączy się wyraźnie z art. 4171 § 2 k.c., będącym przyczyną unormowania
procesowego. Przepisy działu VIII tytułu VI, części pierwszej kodeksu postępowania
cywilnego (art. 4241–42412) umożliwiają poszkodowanemu naprawienie szkody
wyrządzonej wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem, natomiast nie otwierają
drogi do realizacji innych zamierzeń, np. uzyskania satysfakcji moralnej. Z tego
względu badanie Sąd Najwyższy zgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
wymaga uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przez wydanie tego orzeczenia,
którego skarga dotyczy. Użycie trybu dokonanego w art. 4245 § 1 pkt 4 i w art. 4241
§ 1 k.p.c. nakazuje przyjąć, że chodzi o szkodę, która już nastąpiła, a nie szkodę
hipotetyczną, zagrażającą w przyszłości. (...)
Uprawdopodobnienie może być rozpatrywane w aspekcie celu, którym jest
wyrobienie przekonania organu decyzyjnego o istnieniu takiego stanu, oraz
środków usprawiedliwiających to przekonanie. Ustawa nie ogranicza skarżącego w
doborze środków, ale ze względu na to, że ich weryfikacja w tej fazie postępowania
nie jest oparta na postępowaniu dowodowym, skarżący może poprzestać na
przytoczeniu twierdzeń odwołujących się do skonkretyzowanych okoliczności, które
wydają się prawdziwe, gdyż znajdują potwierdzenie w materiałach dołączonych do
skargi lub znajdujących się w sprawie zakończonej i przekonują o istnieniu faktów,
prowadzących do wniosku o powstaniu wskutek wydania orzeczenia uszczerbku
majątkowego. Uprawdopodobnienie nie jest poddane ścisłym regułom dowodzenia,
natomiast musi zachować walor wiarygodności w świetle reguł logiki i
doświadczenia życiowego. Konieczne jest zatem wskazanie czasu wyrządzenia
szkody, jej postaci oraz związku przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku
a wydaniem orzeczenia (verba legis: spowodowanej przez wydanie).
Sformułowanie zawarte w art. 4171 § 2 k.c. o szkodzie wyrządzonej przez wydanie
orzeczenia, a nie np. przez wykonanie, wskazuje, że ustawodawca – co do
zasady – nie wyłączył z zakresu odszkodowania uszczerbku polegającego na
utracie przedmiotu sporu. Wykazując jednak prawdopodobieństwo rzeczywistego
wyrządzenia szkody, skarżący nie może odwoływać się do argumentów, które
przekonywałyby tylko o możliwości jej powstania w przyszłości, a tym bardziej
utożsamiać stanu jej wyrządzenia z faktem wydania w postępowaniu instancyjnym
odmiennych wyroków. (...)
Dlatego twierdzenie skarżącego dotyczące szkody nie odpowiada wymaganiu
zawartemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., wobec czego skarga podlega odrzuceniu
(art. 4248 § 1 k.p.c.).