Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of admissibility due to failure to prove special legal violation and damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a final judgment regarding a housing cooperative debt dispute. The plaintiff argued that lower courts incorrectly interpreted the Housing Cooperatives Act, resulting in a loss of part of the awarded compensation. The court rejected the appeal as inadmissible because the plaintiff failed to demonstrate a special, qualified violation of law or prove actual damage beyond the mere non-consideration of the claim.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove a special violation of law or actual damage, as mere disagreement with legal interpretation or the non-consideration of a claim does not constitute sufficient grounds for admissibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 37/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt XVI Ca […], w sprawie z powództwa A. K.przeciwko […] Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w G.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2018 r., odrzuca skargę
UZASADNIENIE
Powódka A. K. wniosła o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 lipca 2015 r. z prawem - art. 11 ust. 21 i 22 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - mającej wynikać z wadliwej wykładni tych przepisów. Skarżąca wskazała że „wskutek rażącego naruszenia przepisów przez oba orzekające Sądy została pozbawiona przysługującej jej (…) części świadczenia (…). Gdyby (…) Sądy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały obowiązujące przepisy, to zasądziłyby na rzecz powódki także kwotę w wysokości 10.078,37 zł”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wstępnie należy zauważyć, że skarga w zakresie argumentacji prawnej została skonstruowana w sposób właściwy dla skargi kasacyjnej, opierając się na kwestionowaniu prawidłowości wykładni przepisów dokonanej przez Sąd Okręgowy, pomimo że powódka, powołując określone zarzuty i przedstawiając argumenty na ich poparcie, powinna była zmierzać do przekonania Sądu Najwyższego, iż zarzucane naruszenia prawa mają szczególny, kwalifikowany charakter.
W orzecznictwie wszechstronnie i jednolicie wyjaśniono, że użyte w art. 4241 k.p.c. pojęcie „niezgodności z prawem prawomocnego wyroku” ma znaczenie autonomiczne i odnosi się do takich tylko orzeczeń, które są niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostały wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17 i z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174).
Powódka w skardze nie przekonuje o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa, kwestionując jedynie dokonaną przez Sąd wykładnię prawa, która mieści się w granicach przysługującej sądowi autonomii orzeczniczej.Przystępując do oceny dopuszczalności skargi powódki, należy stwierdzić, że jest ona dotknięta nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak któregokolwiek z tych elementów stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, nie publ.).Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego skargą wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Odnosząc się do kwestii szkody, powódka twierdziła jedynie, że na skutek błędów Sądów nie uzyskała części przysługującego jej świadczenia we wskazanej w skardze wysokości. Twierdzenie to nie czyni zadość wymaganiu, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Przedstawienie poglądu strony o wystąpieniu szkody bez zaprezentowania przekonującej argumentacji prawnej, która mogłaby wskazywać, że szkoda ta rzeczywiście została stronie wyrządzona, jak również bez powołania stosownych dowodów bądź środków uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie nie jest wystarczające dla spełnienia obowiązku uprawdopodobnienia szkody (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem szkody, której rozmiary odpowiadałyby wartości określonego w pozwie roszczenia bądź jego części. Gdyby powołanie się na nieuwzględnienie powództwa miało być wystarczające do spełnienia tego wymagania, jego wprowadzenie przez ustawodawcę traciłoby sens (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 i z dnia 23 października 2009 r., IV CNP 67/09, nie publ.). Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi nie orzeczono, gdyż wniosek o ich zasądzenie nie został powiązany z wnioskiem o odrzucenie skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, nie publ.).awjw