Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 37/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of admissibility due to failure to prove special legal violation and damage.

Numero d'incarto IV CNP 37/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a final judgment regarding a housing cooperative debt dispute. The plaintiff argued that lower courts incorrectly interpreted the Housing Cooperatives Act, resulting in a loss of part of the awarded compensation. The court rejected the appeal as inadmissible because the plaintiff failed to demonstrate a special, qualified violation of law or prove actual damage beyond the mere non-consideration of the claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove a special violation of law or actual damage, as mere disagreement with legal interpretation or the non-consideration of a claim does not constitute sufficient grounds for admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility special violation of law proof of damage requirement legal interpretation autonomy housing cooperative dispute non-consideration of claim inadmissible appeal errori materiali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 11 ust. 21 i 22 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych
z prawem - art. 11 ust. 21 i 22 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - mającej wynikać z wadliwej wykładni tych przepisów.
art. 4241 k.p.c.
W orzecznictwie wszechstronnie i jednolicie wyjaśniono, że użyte w art. 4241 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c.
Twierdzenie to nie czyni zadość wymaganiu, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi nie orzeczono, gdyż wniosek o ich zasądzenie nie został powiązany z wnioskiem o odrzucenie skargi (por.
art. 4241 k.p.c
W orzecznictwie wszechstronnie i jednolicie wyjaśniono, że użyte w art. 4241 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Twierdzenie to nie czyni zadość wymaganiu, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, nie publ.).Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego skargą wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 37/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt XVI Ca […], w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko […] Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w G.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 stycznia 2018 r., odrzuca skargę

UZASADNIENIE

Powódka A. K. wniosła o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 lipca 2015 r. z prawem - art. 11 ust. 21 i 22 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych - mającej wynikać z wadliwej wykładni tych przepisów. Skarżąca wskazała że „wskutek rażącego naruszenia przepisów przez oba orzekające Sądy została pozbawiona przysługującej jej (…) części świadczenia (…). Gdyby (…) Sądy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały obowiązujące przepisy, to zasądziłyby na rzecz powódki także kwotę w wysokości 10.078,37 zł”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wstępnie należy zauważyć, że skarga w zakresie argumentacji prawnej została skonstruowana w sposób właściwy dla skargi kasacyjnej, opierając się na kwestionowaniu prawidłowości wykładni przepisów dokonanej przez Sąd Okręgowy, pomimo że powódka, powołując określone zarzuty i przedstawiając argumenty na ich poparcie, powinna była zmierzać do przekonania Sądu Najwyższego, iż zarzucane naruszenia prawa mają szczególny, kwalifikowany charakter.

W orzecznictwie wszechstronnie i jednolicie wyjaśniono, że użyte w art. 4241 k.p.c. pojęcie „niezgodności z prawem prawomocnego wyroku” ma znaczenie autonomiczne i odnosi się do takich tylko orzeczeń, które są niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostały wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub oczywiście niewłaściwego zastosowania prawa (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17 i z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174).

Powódka w skardze nie przekonuje o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa, kwestionując jedynie dokonaną przez Sąd wykładnię prawa, która mieści się w granicach przysługującej sądowi autonomii orzeczniczej.Przystępując do oceny dopuszczalności skargi powódki, należy stwierdzić, że jest ona dotknięta nieusuwalnym brakiem jednego z zasadniczych elementów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak któregokolwiek z tych elementów stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, nie publ.).Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego skargą wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Odnosząc się do kwestii szkody, powódka twierdziła jedynie, że na skutek błędów Sądów nie uzyskała części przysługującego jej świadczenia we wskazanej w skardze wysokości. Twierdzenie to nie czyni zadość wymaganiu, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Przedstawienie poglądu strony o wystąpieniu szkody bez zaprezentowania przekonującej argumentacji prawnej, która mogłaby wskazywać, że szkoda ta rzeczywiście została stronie wyrządzona, jak również bez powołania stosownych dowodów bądź środków uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie nie jest wystarczające dla spełnienia obowiązku uprawdopodobnienia szkody (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem szkody, której rozmiary odpowiadałyby wartości określonego w pozwie roszczenia bądź jego części. Gdyby powołanie się na nieuwzględnienie powództwa miało być wystarczające do spełnienia tego wymagania, jego wprowadzenie przez ustawodawcę traciłoby sens (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 i z dnia 23 października 2009 r., IV CNP 67/09, nie publ.). Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi nie orzeczono, gdyż wniosek o ich zasądzenie nie został powiązany z wnioskiem o odrzucenie skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, nie publ.).awjw