Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 37/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for illegality of non-procedural ruling due to obvious lack of merit.

Numero d'incarto IV CNP 37/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appeal for illegality against a final non-procedural ruling on marital property division. The appellant alleged violations of specific civil procedure articles, but the court found the complaint obviously unfounded without further analysis. Consequently, the appeal was rejected because it lacked any arguments suggesting a qualified legal error in the lower court's decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal for illegality against a final non-procedural ruling is obviously unfounded and thus inadmissible when its content, without deeper analysis, reveals it cannot be considered, as it fails to demonstrate a qualified legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for illegality non-procedural proceedings qualified legal error obviously unfounded marital property division civil procedure code inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5192 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c. mającego odpowiednie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
mającego odpowiednie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c. także do skarg dotyczących wydanych w postępowaniu nieprocesowym orzeczeń, o których mowa w art.
art. 5192 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
233 § 1 i art. 382 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por.
art. 4249 k.p.c
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
mającego odpowiednie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c.
art. 5192 k.p.c
także do skarg dotyczących wydanych w postępowaniu nieprocesowym orzeczeń, o których mowa w art. 5192 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 37/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I Ca [...], w sprawie z wniosku R. C. ‎przy uczestnictwie M. C. ‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 5192 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, wydanego w postępowaniu nieprocesowym, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. wydanym w postępowaniu nieprocesowym w sprawie o podział majątku wspólnego na skutek apelacji wnioskodawczyni i uczestnika częściowo zmienił postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 lipca 2013, a w pozostałym zakresie obie apelacje oddalił.Uczestnik wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2014 r.

Zarzucił mu naruszenie art. 233 § 1 i art. 382 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08), przyjmuje się, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia, uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą, ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy orzeczenie zostało wydane na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. z uchybieniami odnoszącymi się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen.

W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa. Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08).Według art. 4249 k.p.c. mającego odpowiednie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c. także do skarg dotyczących wydanych w postępowaniu nieprocesowym orzeczeń, o których mowa w art. 5192 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna.

Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona.Zawarte w skardze uczestnika twierdzenia nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2014 r. wydane na skutek apelacji wnioskodawczyni i uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 lipca 2013 r. jest dotknięte kwalifikowaną sprzecznością z prawem w znaczeniu wyżej przedstawionym.Mając to na względzie Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania wniesionej przez M.

C. skargi na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 1 kwietnia 2014 r. jw