Supreme Court dismisses appeal against final judgment for lack of gross violation of law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's complaint regarding the final judgment of the District Court in a property dispute. The appellant argued that the lower court violated constitutional and civil code provisions by issuing an order to deliver a boiler room to the plaintiff. The court rejected these claims, stating that the appellant merely offered a different interpretation of the law without demonstrating a gross violation of law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A complaint for a finding of unconstitutionality of a final judgment is admissible only if it demonstrates a gross violation of law, which requires an obvious and flagrant error in the application of clear legal provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 37/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie ze skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt XVI Ca […], w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej […] w T.przeciwko S. […] z ograniczoną odpowiedzialnością w T.o nakazanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2014 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 3 października 2012 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację pozwanej S. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 7 marca 2012 r., którym po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd pierwszej instancji nakazane zostało wydanie opisanego w wyroku pomieszczenia kotłowni, na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej […] w T.. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 3 ust. 2 w związku z art. 12 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali i art. 206 k.c. w związku z art. 1 ust. 2 i art. 6 wymienionej ustawy.
Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną zaskarżonego wyroku.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 października 2012 r. pozwana Spółka zarzuciła temu wyrokowi naruszenie praw materialnego, tj. art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji, art. 140, art. 206 i art. 222 k.c., art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 2 ust. 2 i 4, art. 3 ust. 2 i art. 12 ust. 1 ustawy o własności lokali. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ze względu na naruszenie wskazanych przepisów zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem, a także o zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Pozwana spełniła wymagania formalne skargi, jednak w sposób nieprzekonujący wskazała na jej materialno-prawną zasadność. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego jest nadzwyczajnym środkiem procesowym, który winien być wnoszony tylko w przypadku szczególnie rażącego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji.
Według doktryny pojęcie „niezgodności z prawem” w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. rozpatruje się uwzględniając charakter i istotę działalności jurysdykcyjnej sądu oraz przyznanej mu swobody orzeczniczej, w szczególności co do wyboru dokonywanej wykładni przepisów prawa oraz jego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego. Z kolei, Sąd Najwyższy w utrwalonym orzecznictwie wskazał na rozumienie „niezgodności z prawem” według powołanego przepisu jako oczywistej i rażącej obrazie prawa przez wyrok sądu. Chodzi więc zwłaszcza o orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z jednoznacznymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa, mającymi zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego.
Naruszenie to ma więc mieć charakter kwalifikowany (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 21 marca 2006 r., V CNP 68/06, niepubl.; z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174 i z dnia 18 lutego 2009 r., I CNP 97/08, Biul. SNIC 2009, nr 10, s. 48).W rozpoznawanej sprawie ma się do czynienia właśnie z taką sytuacją, gdy skarżąca dopatruje się naruszenia prawa, które by miało skutkować stwierdzeniem spełnienia przesłanek z art. 4241 § 1 k.p.c. przede wszystkim dlatego, że dokonana przez nią wykładnia podnoszonych przepisów jest odmienna od wykładni sądu, szczegółowo i starannie przedstawionej w bardzo obszernym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Ma to dodatkowo miejsce w okolicznościach związania Sądu pierwszej instancji, powtórnie rozpoznającego sprawę na skutek uchylenia pierwszego wyroku, wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie, dokonaną przez Sąd drugiej instancji. Mimo zatem przekonania skarżącej o słuszności jej twierdzeń, co próbowała wykazać przedstawiając na ich poparcie przykłady z orzecznictwa i własną interpretację ustalonego stanu faktycznego, zarzuty skarżącej pozostają jej subiektywnym punktem widzenia na sprawę i nie wykazują naruszenia prawa, które miałoby być istotne w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Z tych względów na podstawie art. 4249 k.p.c. należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania.[aw]