Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 36/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because non-concluding procedural orders cannot be challenged via illegality complaint.

Numero d'incarto IV CNP 36/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicant's extraordinary appeal challenging a final order dismissing her objection to a payment of 1900 PLN for non-compliance with custody contact obligations. The applicant argued that the lower court violated procedural rules regarding the execution of custody agreements. The court ruled that such orders are procedural instruments not concluding the main case and therefore fall outside the scope of appeals for illegality.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4171 § 2 k.p.c.; Art. 5192 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: Extraordinary appeals for illegality are inadmissible against procedural orders that do not conclude the main proceedings, as they lack the requisite prejudicial effect for state liability claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal illegality complaint custody contacts procedural order non-concluding decision state liability child support enforcement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4171 § 2 k.p.c.
Art. 5192 k.p.c.
W postępowaniu nieprocesowym uzyskanie prejudykatu jest możliwe tylko co do orzeczeń wymienionych w art. 5192 k.p.c., a więc prawomocnych postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie wydanych przez sąd drugiej instancji.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
5192 § 1 k.p.c.Z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 59815-59821 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.p.c
art. 5192 k.p.c
W postępowaniu nieprocesowym uzyskanie prejudykatu jest możliwe tylko co do orzeczeń wymienionych w art. 5192 k.p.c., a więc prawomocnych postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie wydanych przez sąd drugiej instancji.
art. 59820 k.p.c
Postanowienia wydane w obu etapach nie kończą jednak postępowania w sprawie kontaktów z dzieckiem, bo do jego umorzenia dochodzi, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od uprawomocnienie się ostatniego postanowienia nie wpłynął kolejny wniosek w tym przedmiocie (art. 59820 k.p.c.).
art. 59816 k.p.c
Podzielić trzeba pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 maja 2015 r., iż wskazana w przytoczonej uchwale natura postanowień mających na celu wykonanie obowiązków związanych z kontaktami z dzieckiem nie pozwala na przyjęcie, że postanowienie przewidziane w art. 59816 k.p.c.
art. 5192 § 1 k.p.c
jest orzeczeniem samodzielnym, lecz zakwalifikować je trzeba jako postanowienie nie kończące co do istoty postępowania w sprawie, a więc pozostające poza kategorią postanowień, o których mowa w art. 5192 § 1 k.p.c.Z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 36/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie ze skargi uczestniczki postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy‎z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt X Cz 101/13, w sprawie z wniosku R. M.‎przy uczestnictwie K. M.‎o zobowiązanie do wykonywania kontaktów z małoletnią K. M.,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2015 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. sygn.

X Cz 101/13 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił zażalenie K. M. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy nakazujące jej zapłatę na rzecz wnioskodawcy R. M. kwoty 1900 zł z tytułu niewykonania obowiązków określonych w ugodzie zawartej przed tym sądem w zakresie jego kontaktów z dzieckiem. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 59819, art. 59818 w zw. z 570 k.p.c., art. 5781 § 1 i 2 w zw. z 364 § 1 k.p.c. oraz art. 517 w zw. z 357 § 2 k.p.c. i wniosła stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z tymi przepisami wskazując, że poniosła szkodę w kwocie 1900 zł.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a jej uwzględnienie nie pozwala na uchylenie lub zmianę prawomocnego postanowienia a jedynie na prejudycjalne stwierdzenie bezprawności judykacyjnej dla potrzeb ustalenia ewentualnej odpowiedzialności Skarbu Państwa (art. 4171 § 2 k.p.c.).

W postępowaniu nieprocesowym uzyskanie prejudykatu jest możliwe tylko co do orzeczeń wymienionych w art. 5192 k.p.c., a więc prawomocnych postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie wydanych przez sąd drugiej instancji. Zagadnienie charakteru postępowania objętego przepisami art. 58915-59821 k.p.c. oraz dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie o nakazanie zapłaty określonej kwoty pieniężnej osobie, która nie wykonuje lub niewłaściwie wykonuje obowiązki w przedmiocie kontaktów z dzieckiem była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 25/13 (OSNC z 2013 r., nr 12, poz. 140) oraz postanowieniu z dnia 8 maja 2015 r., II CNP 5/15 (nie publ.).

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że jest to sui generis postępowanie rozpoznawcze, ograniczające się do fazy wykonawczej i składające się z dwóch etapów - pierwszego, w którym sąd orzeka o zagrożeniu karą osobie, nie wykonującej obowiązków wynikających z orzeczenia lub ugody i drugiego, w którym nakazuje tej osobie zapłatę określonej sumy pieniężnej. Postanowienia wydane w obu etapach nie kończą jednak postępowania w sprawie kontaktów z dzieckiem, bo do jego umorzenia dochodzi, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od uprawomocnienie się ostatniego postanowienia nie wpłynął kolejny wniosek w tym przedmiocie (art. 59820 k.p.c.).

Podzielić trzeba pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 maja 2015 r., iż wskazana w przytoczonej uchwale natura postanowień mających na celu wykonanie obowiązków związanych z kontaktami z dzieckiem nie pozwala na przyjęcie, że postanowienie przewidziane w art. 59816 k.p.c. jest orzeczeniem samodzielnym, lecz zakwalifikować je trzeba jako postanowienie nie kończące co do istoty postępowania w sprawie, a więc pozostające poza kategorią postanowień, o których mowa w art. 5192 § 1 k.p.c.Z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.