Supreme Court dismisses appeal for legal review due to lack of exceptional circumstances and missed appeal rights.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal seeking a declaration of unlawfulness against a final judgment. The plaintiff argued violations of insurance and civil code provisions but failed to demonstrate an exceptional circumstance justifying the review. The court ruled that since the plaintiff did not utilize available appeal remedies due to a procedural error by their counsel rather than force majeure, the statutory requirements for such a review were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.: An appeal for a declaration of unlawfulness against a final judgment is admissible only if an exceptional circumstance exists and the judgment violates fundamental legal principles or constitutional freedoms.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 36/09
POSTANOWIENIE
Dnia 5 czerwca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie ze skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w E.
z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa M.B.
przeciwko H. SA (poprzednio HD. SA)
o zapłatę i rentę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 5 czerwca 2009 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w E. oddalił powództwo
M.B.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia strona powódka zarzuciła naruszenie art. 38 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, naruszenie
art. 822 § 1 k.c. i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia
sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego
wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego
orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 424 1 § 2 k.p.c.
W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,
dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch
przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności
z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych
zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka
i obywatela.
W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona
skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła wyrok
Sądu Okręgowego apelacją, która z powodu nie opłacenia opłatą podstawową
została odrzucona, a zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji zostało
oddalone. Nie zaskarżenie wyroku nastąpiło więc nie na skutek wyjątkowych
okoliczności,
lecz
w
wyniku
błędnego
działania
pełnomocnika
powódki.
W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (nie
publ.) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego, przedstawianie bliżej
konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za potraktowaniem sytuacji
jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu, niemniej jednak można
przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego wypadku może wchodzić
w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługującego jej środka
zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub
uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Strona skarżąca jakiejkolwiek
tego typu okoliczności nie wskazała.
Zgodnie
z
orzecznictwem
Sądu
Najwyższego
niewykazanie
przez
skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi
o stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego,
niezaskarżonego
orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd
Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia
2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia
13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 -8 § 2
k.p.c.).