Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 35/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to failure to file extraordinary appeal first under new law.

Numero d'incarto IV CNP 35/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal challenging a final divorce property division order. The applicant argued the lower court violated procedural rules regarding asset valuation, claiming this caused financial loss. The court ruled that under the new Supreme Court Act, filing an extraordinary appeal is a mandatory prerequisite for such appeals, which the applicant failed to do.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4248 § 2 k.p.c.; Art. 89 § 1 u.SN: An appeal for invalidity of a final judgment is inadmissible if the applicant has not first filed and had the opportunity to file an extraordinary appeal, as the latter serves as a prerequisite remedy to remove the source of damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal prerequisite appeal for invalidity inadmissibility Supreme Court Act 2017 mandatory exhaustion of remedies property division appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4248 § 2 k.p.c.
Art. 89 § 1 u.SN
naruszenie zasad, wolności i praw określonych w Konstytucji oraz rażące naruszenie prawa przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 § 1 u.SN).
Art. 89 § 2 u.SN
naruszenie zasad, wolności i praw określonych w Konstytucji oraz rażące naruszenie prawa przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 § 1 u.SN).
Art. 91 § 1 u.SN
89 § 1 w związku z art. 91 § 1 u.SN), obejmujący także - we wskazanych granicach czasowych - orzeczenia, które uprawomocniły się przed wejściem w życie ustawy o Sądzie Najwyższym, tj.
Art. 115 § 1 u.SN
89 § 4 i art. 115 § 2 u.SN).
art. 45 § 1 k.r.o
W skardze zarzuciła, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 45 § 1 k.r.o.
art. 684 k.p.c
art. 567 § 3 k.p.c
art. 4248 § 2 k.p.c
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
lub po tym dniu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożył do uprawnionego organu (art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 35/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II Ca […], w sprawie z wniosku K. K.‎przy uczestnictwie A. K.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2019 r., 1) odrzuca skargę, 2) nie obciąża wnoszącej skargę kosztami postępowania wywołanymi jej wniesieniem.

UZASADNIENIE

K. K., wnioskodawczyni postępowania o podział majątku wspólnego z udziałem A. K., wniosła dnia 7 czerwca 2018 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. oddającego jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 28 stycznia 2016 r. W skardze zarzuciła, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 45 § 1 k.r.o. oraz art. 684 k.p.c. w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. w wyniku czego poniosła szkodę w postaci zmniejszenia wartości jej udziału w majątku wspólnym. Skarżąca wskazała także, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż nie w nie przysługiwała w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jak tez nie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania o podział majątku wspólnego.Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:W związku ze zmianą stanu prawnego a także w związku ze szczególną regulacją zawartą w art. 4248 § 2 k.p.c., w której świetle w razie stwierdzenia, że zmiana zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stała się z dniem 3 kwietnia 2018 r. niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (art. 4248 § 2 k.p.c.).Na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym ‎(Dz.

U. z 2018 r., poz. 5 ze zm., dalej jako: „u.SN”) wprowadzono skargę nadzwyczajną - nowy nadzwyczajny środek zaskarżenia, o szerokich podstawach, obejmujących m.in. naruszenie zasad, wolności i praw określonych w Konstytucji oraz rażące naruszenie prawa przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 § 1 u.SN). Skarga ta może być wniesiona w terminie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 89 § 3 u.SN), a w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy o Sądzie Najwyższym może służyć podważaniu prawomocnych orzeczeń sądowych wydanych przed wejściem tej ustawy w życie, lecz po dniu 17 października 1997 r. (art. 115 § 1 u.SN).

Ustanowiono zatem kolejny instrument prawny pozwalający na uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego kończącego postępowanie w sprawie (art. 89 § 1 w związku z art. 91 § 1 u.SN), obejmujący także - we wskazanych granicach czasowych - orzeczenia, które uprawomocniły się przed wejściem w życie ustawy o Sądzie Najwyższym, tj. przed dniem 3 kwietnia 2018 r.W następstwie uwzględnienia skargi nadzwyczajnej dojść może do zmiany lub uchylenia objętego nią orzeczenia (art. 91 § 2 u.SN) ewentualnie – w określonych wypadkach - do stwierdzenia wydania tego orzeczenia z naruszeniem prawa (art. 89 § 4 i art. 115 § 2 u.SN).

Wprowadzenie skargi nadzwyczajnej ma duże znaczenie dla dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Dotyczy to nie tylko orzeczeń, które uprawomocniły się w dniu 3 kwietnia 2018 r. lub po tym dniu, lecz także orzeczeń, które uprawomocniły się przed dniem 3 kwietnia 2018 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2019 r., II CNP 2/18 nie publ.).Skoro wprowadzono dodatkową, nieprzewidzianą wcześniej, gwarancję zgodności z prawem orzeczeń sądowych, otwierając drogę do zmiany lub uchylenie wadliwego orzeczenia poza trybem skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie, to skorzystanie z niej - na równi ze skorzystaniem ze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie - musi wyprzedzać dochodzenie ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.

Gwarancja ta zakłada możliwość usunięcia źródła szkody w postaci wydania orzeczenia, co może uczynić odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa bezprzedmiotową (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, OSNC 2018, nr 12, poz. 121, i z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, nie publ.).Mając zatem na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne z przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 u.S.N.) należy przyjąć, iż wnoszący w dniu 3 kwietnia 2018 r. lub po tym dniu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożył do uprawnionego organu (art. 89 § 2 u.S.N.) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.

Niewykazanie tej okoliczności powoduje wprost odrzucenie skargi wnioskodawczyni na podstawie 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 42412, 39821, 391 § 1 k.p.c. nie obciążył wnoszącego skargę kosztami wywołanymi jej wniesieniem. W tym zakresie należało uwzględnić, iż do odrzucenia skargi doszło w związku ze zmianą stanu prawnego a zatem z przyczyn niezależnych od stron postępowania. aj