Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to prove damages.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal to declare the lower court's final judgment inconsistent with the law. The plaintiffs argued that the court failed to apply specific civil code provisions regarding business transfers, claiming this caused them to lose ownership rights worth 15,000 zloty. The court dismissed the appeal because the plaintiffs failed to substantiate the existence and amount of the alleged damages, a mandatory requirement for admissibility under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damages caused by the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 35/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie ze skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Toruniuz dnia 25 września 2013 r., sygn. akt VIII Ca 396/13, w sprawie z powództwa S. S., M. S. i M. S.1przeciwko E. S. o wydanie rzeczy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2015 r., 1) odrzuca skargę;
2) zasądza od S. S., M. S. i M. S. 1 w częściach równych na rzecz E. S. kwotę 1200,- (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarżący domagali się na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt VIII Ca 396/13, którym została oddalona ich apelacja od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie oddalającego powództwo o wydanie ruchomości lub zasądzenie kwoty 15.000 zł. Skargę oparli na podstawie naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie art. 73 § 2 k.c. w zw. z. 751 § 1 k.c. i wskazali, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z tymi przepisami, czego konsekwencją jest wyrządzenie szkody polegającej na utracie prawa własności co do wymienionych ruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstwa w kwocie 15.000 zł.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., skarżący są zobowiązani do wykazania wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił także, iż wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto że każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, nie publ.).
Brak podstaw do przyjęcia, że zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Niezbędne jest bowiem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem czasu jej wystąpienia, zakresu, rozmiaru oraz wykazaniem istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Wymogu tego nie spełnia wskazanie przez powoda, że szkoda polega na nie zasądzeniu odpowiedniego odszkodowania za poniesioną szkodę bez uprawdopodobnienia jej wysokości oraz uwiarygodnienia tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów.
Uprawdopodobnienie rozpatrywane jest bowiem nie tylko w aspekcie celu, którym jest przekonanie organu decyzyjnego o istnieniu stanu wskazanego przez skarżącą, ale również w aspekcie środków, które usprawiedliwiają to przekonanie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC, nr 7-8, poz. 141). Skarżący powinien odwołać się do okoliczności, które znajdują potwierdzenie w materiałach dołączonych do skargi albo znajdujących się w aktach sprawy prawomocnie zakończonej i wskazują na poniesienie szkody oraz jej związek przyczynowy z zaskarżonym orzeczeniem.
Uzasadnienie skargi w tym zakresie ogranicza się do wadliwego twierdzenia o bezsporności tytułu własności prawnego poprzednika prawnego skarżących do przedmiotowych ruchomości i wskazania na odmienną ocenę materiału dowodowego, co nie może być przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego w tym postępowaniu, wobec wiążącego z mocy art. 4244 k.p.c. ustalenia Sądu drugiej instancji, że ruchomości te były kupowane sukcesywnie przez trzech braci Sulima w toku wspólnie prowadzonej działalności gospodarczej. O prawie własności nie może też przesądzać fakt zarejestrowania działalności na jednego z tych braci.
Wskazane przez skarżącą przepisy prawa materialnego w powiązaniu z art. 551 k.c. dotyczą zbycia przedsiębiorstwa w całości lub jego zorganizowanej części, a ustalenia Sądu Okręgowego mogą świadczyć jedynie o tym, że doszło do odpłatnego przekazania udziału we współwłasności ruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstwa, którego składniki stanowiły współwłasność trzech osób fizycznych i które to osoby fizyczne w dalszym ciągu wspólnie potem prowadziły działalność gospodarczą i dzieliły się zyskami. Samo twierdzenie o uszczupleniu majątku skarżących nie stanowi wykazania szkody bez wykazania związku przyczynowego oraz jej wysokości przez chociażby odwołanie się do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prawomocnie zakończonej i wskazanie na sposób jej wyliczenia, tym bardziej, że maszyny kupowane były w początku lat dziewięćdziesiątych jako złomowane w przedsiębiorstwie państwowym.Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec czego orzeczono jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 19 ust. 1, § 6 pkt 4 oraz § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t.
Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).