Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to prove impossibility of other remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal seeking to invalidate a final judgment against an airline company. The plaintiff argued the lower court erred in law regarding EU flight compensation rules and claimed damages for travel expenses. The court rejected the appeal because the plaintiff failed to demonstrate that no other legal remedies existed to challenge the final decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A petition to declare a final judgment inconsistent with the law is admissible only if the petitioner proves that no other legal means to alter or revoke the judgment are available.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 34/12
POSTANOWIENIE
Dnia 13 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 7 listopada 2011 r.,
w sprawie z powództwa A. R.
przeciwko E.PL Spółce Akcyjnej
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 września 2012 r.,
odrzuca skargę i zasądza od powoda A. R. na rzecz
pozwanego E.PL Spółki Akcyjnej kwotę 600 (sześćset) złotych
tytułem
zwrotu
Najwyższym.
kosztów
postępowania
przed
Sądem
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r., Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda
A. R. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 lipca 2011 r. oddalającego jego
powództwo przeciwko E.PL Spółce Akcyjnej z siedzibą o zapłatę
Powód wniósł na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie
niezgodności
powyższego
prawomocnego
wyroku
Sądu
drugiej
instancji
kończącego postępowanie w sprawie z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
oraz art. 556 § 2 k.c., art. 11, 11a i 11b pkt ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o usługach turystycznych oraz Rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. Według wnoszącego skargę, błędna
wykładnia wskazanych przepisów jest nie do pogodzenia z podstawowymi
zasadami porządku prawnego. W skardze powód podał, że wydanie niezgodnego
z prawem wyroku spowodowało powstanie szkody w kwocie 10.000 złotych
w postaci wydatków na powrót z Toronto do S.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem
prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są
związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa,
ale wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:
1) oznaczenie wyroku, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy
jest on zaskarżony w całości lub w części,
2) przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia,
3) wskazanie przepisów prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny,
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy,
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe a ponadto – gdy skargę
wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy
uzasadniający wniesienie skargi,
6) wniosek o stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem.
Stosownie do treści art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać między innymi
„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe”. Takie ujęcie jednego
z warunków
oznacza
obowiązkiem
konstrukcyjnych
skargi
obciążenie
skarżącego
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest
niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.
Skarżący powinien zatem ujawnić i wykazać, w sposób wyczerpujący i niebudzący
wątpliwości, w drodze stosownego wywodu, powołując odpowiednie przepisy, że od
zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego
mogłoby nastąpić jego wzruszenie (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego
z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z dnia 13 grudnia
2005 r., I CNP 28/05, niepubl.; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC
2006, nr 7-8, poz. 140; z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC
z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140; z dnia 28 czerwca 2011 r. I CNP 16/11, niepubl.;
z dnia 22 czerwca 2012 r., V CNP 94/11, niepubl.).
Wymieniony
od prawomocnych
obowiązek
wyroków,
dotyczy
których
każdej
zmiana
przysługujących stronie środków prawnych
skargi,
lub
która
uchylenie
przysługuje
w
drodze
nie jest możliwe. Jak przyjmuje się
w piśmiennictwie, założeniem postępowania wywołanego skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest jego subsydiarność. Powinno
być ono co do zasady wszczynane tylko wtedy, gdy strona wykorzystała wszystkie
środki prawne, które mogłyby doprowadzić do zmiany lub uchylenia wyroku.
Jedynie w wyjątkowym wypadku uregulowanym w art. 4241 § 2 k.p.c., gdy
niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela skarga
przysługuje,
nawet jeśli strony nie skorzystały z przysługujących im środków
prawnych. Wówczas dodatkowym ustawowym obowiązkiem - poza wykazaniem,
że uchylenie lub zmiana zaskarżonego wyroku nie jest możliwa - jest wykazanie
w skardze, że występuje wyjątkowy wypadek i to nie tylko ze względu
na kwalifikowany charakter niezgodności wyroku z prawem ale także z punktu
widzenia przyczyn nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia wyroku
(zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP
4/2006, OSNC 2006, nr 6, poz. 113; z dnia 28 kwietnia 2011 r., I CNP 87/10,
niepubl.; z dnia 21 grudnia 2011 r., II CNP 49/11, niepubl.; z dnia 10 sierpnia
2012 r., II CNP 36/12, niepubl.). W każdym zatem przypadku skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, wniesionej zarówno na ogólnej
podstawie z art. 4241 § 1 k.p.c., czy też z powołaniem się na wyjątkowe
okoliczności określone w art. 4241 § 2 k.p.c., strona musi wykazać, że uchylenie lub
zmiana tego wyroku w drodze przysługujących jej środków nie jest możliwe.
We wniesionej skardze kasacyjnej, pomimo
wymagania przewidzianego
w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., nie zostały wykazane, a nawet wskazane, okoliczności
dotyczące możliwości uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia
Wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania skargi mają charakter
konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga
niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym,
nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków i podlega odrzucenie
bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań przewidzianych w art. 424 5
§ 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter
samoistny, powinno być, zatem spełnione niezależnie od innych wymagań
(por. m.in. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05,
niepubl.; z dnia 18 stycznia 2005 r., III CNP 21/05, niepubl.; sygn. akt IV CNP
65/11; z dnia 22 listopada 2011 r., IV CNP 65/11, niepubl; z dnia 28 lutego 2012 r.,
I CNP 62/11, niepubl.).
Z tej przyczyny skarga powoda podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, na wniosek pozwanej, Sąd Najwyższy orzekł na
podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art.
42412 k.p.c.
jw