Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 34/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to prove impossibility of other remedies.

Numero d'incarto IV CNP 34/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal seeking to invalidate a final judgment against an airline company. The plaintiff argued the lower court erred in law regarding EU flight compensation rules and claimed damages for travel expenses. The court rejected the appeal because the plaintiff failed to demonstrate that no other legal remedies existed to challenge the final decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A petition to declare a final judgment inconsistent with the law is admissible only if the petitioner proves that no other legal means to alter or revoke the judgment are available.

Parole chiave

Generato dall'IA
final judgment invalidation impossibility of remedies subsidiarity of appeal civil procedure code legal impossibility finality of judgments costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 2 k.p.c.
Powód wniósł na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tej przyczyny skarga powoda podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3, art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art.
art. 398 § 21 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 i art.
art. 4241 § 2 k.p.c
Powód wniósł na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
art. 556 § 2 k.c
oraz art. 556 § 2 k.c., art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/2006
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2011 r., I CNP 16/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2012 r., V CNP 94/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2005 r., III CNP 21/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2011 r., IV CNP 65/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2012 r., I CNP 62/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2011 r., I CNP 87/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2011 r., II CNP 49/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2012 r., II CNP 36/12

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 34/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 7 listopada 2011 r.,

w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko E.PL Spółce Akcyjnej

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 września 2012 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powoda A. R. na rzecz

pozwanego E.PL Spółki Akcyjnej kwotę 600 (sześćset) złotych

tytułem

zwrotu

Najwyższym.

kosztów

postępowania

przed

Sądem

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2011 r., Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda

A. R. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 lipca 2011 r. oddalającego jego

powództwo przeciwko E.PL Spółce Akcyjnej z siedzibą o zapłatę

Powód wniósł na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie

niezgodności

powyższego

prawomocnego

wyroku

Sądu

drugiej

instancji

kończącego postępowanie w sprawie z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP

oraz art. 556 § 2 k.c., art. 11, 11a i 11b pkt ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o usługach turystycznych oraz Rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. Według wnoszącego skargę, błędna

wykładnia wskazanych przepisów jest nie do pogodzenia z podstawowymi

zasadami porządku prawnego. W skardze powód podał, że wydanie niezgodnego

z prawem wyroku spowodowało powstanie szkody w kwocie 10.000 złotych

w postaci wydatków na powrót z Toronto do S.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem

prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są

związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa,

ale wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:

1) oznaczenie wyroku, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest on zaskarżony w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia,

3) wskazanie przepisów prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe a ponadto – gdy skargę

wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy

uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem.

Stosownie do treści art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe”. Takie ujęcie jednego

z warunków

oznacza

obowiązkiem

konstrukcyjnych

skargi

obciążenie

skarżącego

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

Skarżący powinien zatem ujawnić i wykazać, w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości, w drodze stosownego wywodu, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego

mogłoby nastąpić jego wzruszenie (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z dnia 13 grudnia

2005 r., I CNP 28/05, niepubl.; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 140; z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC

z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140; z dnia 28 czerwca 2011 r. I CNP 16/11, niepubl.;

z dnia 22 czerwca 2012 r., V CNP 94/11, niepubl.).

Wymieniony

od prawomocnych

obowiązek

wyroków,

dotyczy

których

każdej

zmiana

przysługujących stronie środków prawnych

skargi,

lub

która

uchylenie

przysługuje

w

drodze

nie jest możliwe. Jak przyjmuje się

w piśmiennictwie, założeniem postępowania wywołanego skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest jego subsydiarność. Powinno

być ono co do zasady wszczynane tylko wtedy, gdy strona wykorzystała wszystkie

środki prawne, które mogłyby doprowadzić do zmiany lub uchylenia wyroku.

Jedynie w wyjątkowym wypadku uregulowanym w art. 4241 § 2 k.p.c., gdy

niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela skarga

przysługuje,

nawet jeśli strony nie skorzystały z przysługujących im środków

prawnych. Wówczas dodatkowym ustawowym obowiązkiem - poza wykazaniem,

że uchylenie lub zmiana zaskarżonego wyroku nie jest możliwa - jest wykazanie

w skardze, że występuje wyjątkowy wypadek i to nie tylko ze względu

na kwalifikowany charakter niezgodności wyroku z prawem ale także z punktu

widzenia przyczyn nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia wyroku

(zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP

4/2006, OSNC 2006, nr 6, poz. 113; z dnia 28 kwietnia 2011 r., I CNP 87/10,

niepubl.; z dnia 21 grudnia 2011 r., II CNP 49/11, niepubl.; z dnia 10 sierpnia

2012 r., II CNP 36/12, niepubl.). W każdym zatem przypadku skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, wniesionej zarówno na ogólnej

podstawie z art. 4241 § 1 k.p.c., czy też z powołaniem się na wyjątkowe

okoliczności określone w art. 4241 § 2 k.p.c., strona musi wykazać, że uchylenie lub

zmiana tego wyroku w drodze przysługujących jej środków nie jest możliwe.

We wniesionej skardze kasacyjnej, pomimo

wymagania przewidzianego

w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., nie zostały wykazane, a nawet wskazane, okoliczności

dotyczące możliwości uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia

Wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania skargi mają charakter

konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga

niespełniająca któregokolwiek z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków i podlega odrzucenie

bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań przewidzianych w art. 424 5

§ 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter

samoistny, powinno być, zatem spełnione niezależnie od innych wymagań

(por. m.in. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05,

niepubl.; z dnia 18 stycznia 2005 r., III CNP 21/05, niepubl.; sygn. akt IV CNP

65/11; z dnia 22 listopada 2011 r., IV CNP 65/11, niepubl; z dnia 28 lutego 2012 r.,

I CNP 62/11, niepubl.).

Z tej przyczyny skarga powoda podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248

§ 1 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, na wniosek pozwanej, Sąd Najwyższy orzekł na

podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art.

42412 k.p.c.

jw