Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 33/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven material damage and procedural alternatives.

Numero d'incarto IV CNP 33/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendants' extraordinary appeal challenging the final judgment of the District Court regarding a brokerage fee dispute. The defendants argued the lower court erred in law and caused them financial loss, but failed to prove the loss was directly caused by the judgment or that no other legal remedies existed. The court ruled that such appeals require concrete proof of existing material damage and the exhaustion of ordinary appeal options, which were absent here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the appellant fails to prove the loss was caused by the judgment and that no other legal remedies were available.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal final judgment material damage procedural exhaustion brokerage contract costs of proceedings Supreme Court mercede di mediazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 170, 180, 181 of the Act on Real Estate Management
pozwani zarzucili, że orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem art. 170, 180 i 181 ustawy z 21 marca 1997 r.
Art. 58 of the Civil Code
o gospodarce nieruchomościami oraz art. 58 k.c.
Art. 4245 § 1 pkt 4 of the Code of Civil Procedure
Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest uprawdopodobnienie wyrządzenia mu szkody przez jego wydanie (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 of the Code of Civil Procedure
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi.O kosztach postępowania należnych powodowi Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art.
Art. 361 § 2 of the Civil Code
Art. 98 § 1 and 3 of the Code of Civil Procedure
4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi.O kosztach postępowania należnych powodowi Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 108 § 1 of the Code of Civil Procedure
98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw.
Art. 39821 of the Code of Civil Procedure
Art. 391 § 1 of the Code of Civil Procedure
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust.
art. 58 k.c
o gospodarce nieruchomościami oraz art. 58 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 33/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyrokuSądu Okręgowego w R.‎z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt IV Ca (…) w sprawie z powództwa K. Spółki Jawnej w W.‎przeciwko S. B. i M. B.‎o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 marca 2019 r.

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od S. B. i M. B. solidarnie na rzecz K. spółki jawnej w W. kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem kosztów postępowania.

UZASADNIENIE

Powód K. spółka jawna w W. wniósł o zasądzenie solidarnie od S. B. i M. B. kwoty 26.120 zł z odsetkami za opóźnienie, jako wynagrodzenia za czynności wykonane przez powoda na rzecz pozwanych na podstawie umowy pośrednictwa.Pozwani S. B. i M. B. wnieśli o oddalenie powództwa.Wyrokiem z 7 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w G. zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 12.600 zł z odsetkami za opóźnienie od 9 czerwca 2014 r., a w pozostałym zakresie oddalił powództwo. Wyrokiem z 9 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w R. zmienił wyrok Sądu Rejonowego z 7 kwietnia 2017 r. w ten sposób, że zasądził solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 25.406 zł z odsetkami ustawowymi od kwoty 12.600 zł od 9 czerwca 2014 r. i od kwoty 12.600 zł od 26 listopada 2014 r.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 9 kwietnia 2017 r. pozwani zarzucili, że orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem art. 170, 180 i 181 ustawy z 21 marca 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 58 k.c. Stwierdzili, że nie jest i nie było możliwe wzruszenie wyroku Sądu Okręgowego w drodze innych środków prawnych.

Pozwani oświadczyli też, że ponieśli szkodę w związku z wydaniem zaskarżonego wyroku, na którą składają się koszty zawarcia umowy pośrednictwa i sprzedaży nieruchomości oraz koszty postępowania w łącznej kwocie 33.800 zł. Powód wniósł o odrzucenie skargi, odmowę jej przyjęcia do rozpoznania lub jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest lokowana w grupie środków prawnych o charakterze nadzwyczajnym z tej przyczyny, że dotyczy orzeczenia o charakterze prawomocnym.

Stanowi ona środek szczególnego rodzaju, gdyż przez jej wniesienie i uwzględnienie strona nie uzyskuje zmiany orzeczenia czy choćby jego wyeliminowania z obrotu prawnego, lecz jedynie prejudykat, który pozwoli jej realizować odpowiedzialność odszkodowawczą, jeżeli przez wydanie orzeczenia poniosła szkodę, a orzeczenie okazało się bezprawne. Z tej przyczyny skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie można traktować jak alternatywy dla apelacji, skargi o wznowienie postępowania czy choćby skargi kasacyjnej, a od 3 kwietnia 2018 r.

– skargi nadzwyczajnej. Po 3 kwietnia 2018 r. przesłanka dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku mająca związek z subsydiarnym charakterem tego środka prawnego musi być rozważona z uwzględnieniem, że z tą datą do systemu prawnego wprowadzony został kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi nadzwyczajnej, uregulowanej w art. 89 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2018 r. poz. 5 ze zm.; dalej jako „u.S.N.”). Ustawodawca nie ustalił żadnych zasad mających służyć powiązaniu tego nowego środka prawnego z systemem środków funkcjonujących już wcześniej.

W art. 115 § 1 u.S.N. stwierdził natomiast, że w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy skarga nadzwyczajna może być wniesiona od prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie w sprawach, które uprawomocniły się po 17 października 1997 r. Wówczas art. 89 § 3 zdanie pierwsze u.S.N. nie stosuje się. Oznacza to, że powód – niezależnie od tego, iż już wcześniej wystąpił ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – po 3 kwietnia 2018 r. zyskał możliwość wystąpienia w ciągu 3 lat od 8 kwietnia 2018 r. ze skargą nadzwyczajną.

Podstawy zaskarżenia orzeczenia skargą nadzwyczajną są w części zbieżne z podstawami skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdyż skargą nadzwyczajną można zaskarżyć orzeczenie, które narusza zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji lub orzeczenie w sposób rażący naruszające prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Podstawy skargi nadzwyczajnej w części wykraczają poza podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdyż skarga nadzwyczajna jest dopuszczalna, gdy zachodzi oczywista sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy na takim zarzucie nie można oprzeć skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Uwzględnienie skargi nadzwyczajnej co do zasady prowadzi do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia, które jest sprzeczne z prawem, podczas gdy uwzględnienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie wywołuje takich skutków. Dopuszczalność skargi nadzwyczajnej jest wyłączona w razie, gdy orzeczenie, od którego została wniesiona może być uchylone lub zmienione w trybie innych nadzwyczajnych środków zaskarżenia, a w tej grupie środków prawnych niewątpliwie nie mieści się skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Tymczasem skarga nadzwyczajna należy do kategorii środków prawnych, których uwzględnienie może spowodować wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnego orzeczenia, a otwarcie drogi do skorzystania z takich środków wyprzedza skorzystanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Wejście w życie przepisów o skardze nadzwyczajnej czyni zatem skargę powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia niedopuszczalną, bez wykazania, że powód próbował skorzystać z tego nowego środka prawnego, ale skarga nadzwyczajna nie została na jego korzyść wniesiona (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, nieopubl. oraz z 10 stycznia 2019 r., II CNP 2/18, z 31 stycznia 2019 r., V CNP 45/19).W świetle art. 4241 § 1 k.p.c. źródłem szkody, do naprawienia której zmierza osoba zabiegająca o prejudykat i wnosząca skargę przewidzianą tym przepisem ma być wydanie niezgodnego z prawem wyroku kończącego postępowanie w sprawie, nie zaś uchybienia, które sąd miał popełnić w toku postępowania.Szkodą w rozumieniu przepisów o skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest konkretny uszczerbek majątkowy, ustalony zgodnie z art. 361 § 2 k.c. (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2015 r., V CNP 60/14, nieopubl.).

Obowiązkiem wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest uprawdopodobnienie wyrządzenia mu szkody przez jego wydanie (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Zgodnie z poglądem ustalonym w orzecznictwie, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).

Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy między nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10).Pozwani nie uprawdopodobnili, żeby na skutek wydania zaskarżonego wyroku została im wyrządzona szkoda, ograniczyli się bowiem jedynie do stwierdzenia w skardze, że taką szkodę ponieśli, a obejmuje ona należność zasądzoną od nich na rzecz powoda. Powodowie nie przedstawili żadnych dowodów, że szkoda, na którą się powołują już powstała.

Z ich twierdzeń wynika nawet przeciwnie, że nie zostało wszczęte przeciwko nim postępowanie egzekucyjne i nie dokonali dobrowolnej zapłaty zasądzonej kwoty. Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest zaś istnienie szkody w momencie wniesienia skargi, a nie możliwość jej wystąpienia w przyszłości (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 lutego 2017 r., V CNP 66/16, nieopubl.). Ponadto koszty procesu, którymi strona została obciążona, nie stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. m.in. nieopublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, z 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, z 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, z 21 lutego 2013 r., III CNP 2/13, z 27 marca 2015 r., I CNP 43/14).Podsumowując trzeba stwierdzić, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżący nie uprawdopodobnili, że nie istniała i nie istnieje możliwość uzyskania przez nich uchylenia lub zmiany wyroku, któremu zarzucają niezgodność z prawem oraz żeby przez wydanie tego wyroku doszło do wyrządzenia im szkody podlegającej naprawieniu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi.O kosztach postępowania należnych powodowi Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).aj