Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 32/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final judgment due to procedural defects and lack of proven damage.

Numero d'incarto IV CNP 32/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging the final judgment of the District Court. The plaintiff argued the lower court's decision was unlawful but failed to cite specific legal provisions or prove actual damage caused by the judgment. The court ruled that the appeal was inadmissible because it lacked essential structural elements required by law, including a specific legal basis and proof of harm.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 3, 4, 5 k.p.c.; An appeal for invalidity of a final judgment is inadmissible if it fails to cite the specific legal provision allegedly violated, fails to prove the damage caused by the judgment, or fails to demonstrate that no other legal remedies are available.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidity final judgment procedural defects proof of damage inadmissible appeal civil procedure code legal basis requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
jest, zdaniem strony skarżącej, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
obecnie orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa
art. 4248 § 1 k.p.c.
na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
art. 98 § 1 i 3 oraz art.
art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
jest, zdaniem strony skarżącej, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
obecnie orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 871 k.p.c
adwokacko-radcowskim (art. 871 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP 86/06
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07
i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06
postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
postanowienie SN z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07
postanowienie SN z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/09
IV CNP 86/06
IV CNP 86/06, niepubl. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
V CNP 8/07
i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 32/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 4 czerwca 2008 r., w sprawie z powództwa Wyższej Szkoły Humanistycznej

w G.

przeciwko D. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 maja 2009 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej kwotę

120 (sto dwadzieścia) zł z tytułu zwrotu kosztów

postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Strona powodowa Wyższa Szkoła Humanistyczna wniosła skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

G. z dnia 4 czerwca 2008 r. Zaskarżonym skargą wyrokiem Sąd odwoławczy,

uwzględniając apelację pozwanej D. M., zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16

stycznia 2008 r. zasądzający na rzecz strony powodowej żądaną przez nią kwotę i

oddalił powództwo.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana domagała się oddalenia skargi

i zasądzenia kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy

sposób. Środek ten dotknięty jest licznymi nieusuwalnymi brakami zasadniczych

elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.

Każdy tego rodzaju brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do

odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r.,

IV CNP 86/06, niepubl. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,

niepubl.)

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą wyrok

jest, zdaniem strony skarżącej, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego obowiązku

i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez ustawodawcę

odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny i odrębny

(por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., l CNP 12/06, niepubl. oraz

postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków

prawnych

nie

było

i

nadal

nie

jest

możliwe

stanowi

jeden

z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego. W skardze

wskazano jedynie, że ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia stronie od

wskazanego wyroku Sądu Okręgowego nie przysługuje skarga kasacyjna.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się wyłącznie do

wskazanego środka zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie

obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa

obowiązek

przeanalizowania

wszelkich

przewidzianych

prawem

środków

procesowych, które mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu

wymienionego wyroku (np. skargi o wznowienie postępowania) i przedstawienia w

tym zakresie stosownych wniosków (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005

r., l CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006. nr 7-8, poz. 140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą. W skardze nie

uprawdopodobniono wyrządzenia szkody spowodowanej wydaniem zaskarżonego

obecnie orzeczenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W tym zakresie powódka

ograniczyła się do stwierdzenia, że szkoda taka wiąże się z pozbawieniem jej

możliwości uzyskania kwoty, której zapłaty dochodziła w procesie zakończonym

wyrokiem Sądu odwoławczego z dnia 4 czerwca 2008 r. Stwierdzenie to nie czyni

zadość wskazanemu wymaganiu. Powołanie się na prawomocne oddalenie

powództwa bez przedstawienia dalszej przekonującej jurydycznej argumentacji

mogącej przemawiać za tym, że szkoda określona przez stronę skarżącą została jej

rzeczywiście wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich środków mających

uwiarygodnić to twierdzenie, samo w sobie nie jest wystarczające do spełnienia

obowiązku przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy mieć na uwadze,

że nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem

stronie szkody, której rozmiary odpowiadają wartości określonych w pozwie

roszczeń. Konieczne są zatem - jak wskazano - dalsze szczegółowe wyjaśnienia,

bez których o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody przez stronę skarżącą

w ogóle mowy być nie może. Stanowisko to zostało już wielokrotnie wyrażone

w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienie SN z dnia

13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 oraz postanowienie

SN z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/09, niepubl.). Skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako środek procesowy

o szczególnym charakterze musi spełniać wysokie wymagania, które zostały

postawione jej przez ustawodawcę. W celu umożliwienia zadośćuczynienia tym

wymaganiom sporządzenie i wniesienie skargi zostało objęte przymusem

adwokacko-radcowskim (art. 871 k.p.c.). W konsekwencji wszelkie uchybienia

w zakresie konstruowania poszczególnych elementów skargi nie podlegają

usunięciu na podstawie art. 4246 § 2 k.p.c.

Z

powyższych

względów Sąd

Najwyższy orzekł,

jak

w

sentencji,

na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi orzeczono na podstawie (odpowiednio)

art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 k.p.c.

jz